Delen
woensdag 29 december 2010
zaterdag 18 december 2010
vrijdag 10 december 2010
politiek voor ons
180 dagen is het geleden dat we naar de stembus trokken. Ons stemgedrag leverde twee protagonisten op: Elio Di Rupo en Bart De Wever. Beiden beseften de zware taak die op hun schouders lag. En toch slaagden de heren erin om vrij snel een onderling akkoord te bereiken (een herenakkoord). Nu, we moeten dit akkoord niet gaan overdrijven, het was niets meer of minder dan een afspraak van een werkbaar kader.
Op basis van dit kader werden de partijen uitgekozen met wie ze zouden samenwerken voor het uitwerken van een ‘grote’ staatshervorming en het vormen van een nieuwe regering. Het bleek meteen duidelijk te zijn dat de groenen (Ecolo en Groen!) geen deel gingen uitmaken van een regering.
Nadat Bart De Wever zijn opdracht opgelegd door de vorst volbracht en de convergenties had gevonden, kon Elio Di Rupo aan de slag als pre-formateur. Dat was begin augustus. De eerste voorakkoordjes werden gesloten en een staatshervorming met overhevelingen van (homogene) pakketten leek binnen handbereik.
Op dat cruciaal moment gooide Bart De Wever met in zijn kielzog de CD&V een bom. Als men de deelstaten extra bevoegdheden wil geven, moeten daar de nodige financieringsmiddelen bijhoren, wat een normaliteit is. De Franstaligen, onder aanvoering van de PS, beschouwden dit als een provocatie du jamais vu. De hervorming van de noodzakelijke financiering was niet voorafgaand besproken tussen de PS en de N-VA.
De financieringswet en de hervorming ervan zorgde voor een diepe vertrouwensbreuk. Aan Franstalige zijde groeide de ergernis jegens de N-VA: “Pour le N-VA rien a suffit”, zei Philipphe Moreaux.
Inderdaad, de financieringswet is het merg van België en dit verander je niet in een handomdraai. Ik zal u, beste lezer, besparen van het inhoudelijke van de financieringswet. Kort komt het hierop neer: welke middelen blijven federaal en welke kunnen overgeheveld naar de gemeenschappen en wat houdt dit in voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dat geen gemeenschap is? En hoe kan het solidariteitsprincipe bewaard blijven?
De Franstaligen gingen het belang ervan ook inzien, maar men eiste duidelijkheid van de N-VA. Is deze hervorming de laatste die de Waalse partijen hoeven te slikken? Omdat er geen vooruit geboekt werd, gaf Di Ripo zijn mandaat terug. De vorst toverde alweer een nieuwe term uit zijn hoed en stelde de republikein Bart De Wever als verduidelijkeraan. Hij moest de hele zaak deblokkeren en het onverzoenbare verzoenen. Zijn contacten bleven heel discreet en er werden geen dreigementen geuit voor de camera. Ook ging een ploeg van technici aan het werk om de uitwerking van de financieringswet te bekijken aan de hand van eigen berekeningen.
De Wever werkte na zijn contacten aan een nota waarin iedere partij zich moest herkennen en toegevingen moest doen. De geluiden van de technici waren niet geruststellend en toen ik op 17.10.10 om 15 uur de nota van De Wever diagonaal las, wist ik meteen dat dit absoluut niet gesmaakt kon worden door onze Waalse vrienden. Welgeteld 1 uur na de bekendmaking van zijn nota, werd deze door de PS als te Vlaams omschreven en lag de nota in de prullenmand. De Wever en zijn strategogroep dropen af en zaten mokkend toe te kijken naar een volgende episode.
Zonder de N-VA te willen kennen, stelde de vorst SP.A-kopstuk vande Lanotte aan als koninklijk bemiddelaar. Zijn onderhandelingswijze deed denken aan deze van Dehaene. Een zucht van verlichting ging door de Wetstraat. Hij pakte het heel grondig aan, daarbij geholpen door de NBB en het planbureau. Deze twee instellingen moesten op basis van de ramingen van de 7 partijen een uitkomst verschaffen die eindelijk werkbaar zou zijn voor de finale onderhandelingen over de financieringswet. Jammer genoeg zijn de onderhandelingen wegens familiale problemen thans tot volgende week opgeschort.
Maar intussen zijn de financiële markten ongeduldig aan het worden omdat ons land een hoge staatsschuld met zich mee torst en nog geen enkele inspanning heeft geleverd om de noodzakelijke besparingen in het vooruitzicht te stellen. De regering in lopende zaken kan geen beslissingen nemen en de onderhandelaars voor een nieuwe regeringen reppen met geen woord over besparingen uit schrik voor de ander. Daardoor liep de rente begin deze week op tot 4,02%, wat eigenlijk niet overkomelijk is. Toch mag dit een ernstig signaal heten. Met een staatsschuld van meer dan 100% van we in één jaar kunnen produceren en begrotingstekort van 4,8% is dit niet bepaald een gunstige positie. De vergelijking met Griekenland en Ierland gaat gelukkig niet op want de grootste schuldeisers ten opzichte van de staat zijn wij, Belgen.
Je ziet het. Na 180 dagen staan we nergens. Er is een voorzichtig optimisme te horen in de wandelgangen, maar de onderhandelingen over een sociaal-economisch beleidmoet nog gevoerd worden. En ook hierin staan de PS en de N-VA tegenover elkaar. Mij zou het niet verbazen indien er na de eindejaarsperiode verkiezingen worden uitgeschreven. Of dit wenselijk is, laat ik in het midden.
Delen
Op basis van dit kader werden de partijen uitgekozen met wie ze zouden samenwerken voor het uitwerken van een ‘grote’ staatshervorming en het vormen van een nieuwe regering. Het bleek meteen duidelijk te zijn dat de groenen (Ecolo en Groen!) geen deel gingen uitmaken van een regering.
Nadat Bart De Wever zijn opdracht opgelegd door de vorst volbracht en de convergenties had gevonden, kon Elio Di Rupo aan de slag als pre-formateur. Dat was begin augustus. De eerste voorakkoordjes werden gesloten en een staatshervorming met overhevelingen van (homogene) pakketten leek binnen handbereik.
Op dat cruciaal moment gooide Bart De Wever met in zijn kielzog de CD&V een bom. Als men de deelstaten extra bevoegdheden wil geven, moeten daar de nodige financieringsmiddelen bijhoren, wat een normaliteit is. De Franstaligen, onder aanvoering van de PS, beschouwden dit als een provocatie du jamais vu. De hervorming van de noodzakelijke financiering was niet voorafgaand besproken tussen de PS en de N-VA.
De financieringswet en de hervorming ervan zorgde voor een diepe vertrouwensbreuk. Aan Franstalige zijde groeide de ergernis jegens de N-VA: “Pour le N-VA rien a suffit”, zei Philipphe Moreaux.
Inderdaad, de financieringswet is het merg van België en dit verander je niet in een handomdraai. Ik zal u, beste lezer, besparen van het inhoudelijke van de financieringswet. Kort komt het hierop neer: welke middelen blijven federaal en welke kunnen overgeheveld naar de gemeenschappen en wat houdt dit in voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dat geen gemeenschap is? En hoe kan het solidariteitsprincipe bewaard blijven?
De Franstaligen gingen het belang ervan ook inzien, maar men eiste duidelijkheid van de N-VA. Is deze hervorming de laatste die de Waalse partijen hoeven te slikken? Omdat er geen vooruit geboekt werd, gaf Di Ripo zijn mandaat terug. De vorst toverde alweer een nieuwe term uit zijn hoed en stelde de republikein Bart De Wever als verduidelijkeraan. Hij moest de hele zaak deblokkeren en het onverzoenbare verzoenen. Zijn contacten bleven heel discreet en er werden geen dreigementen geuit voor de camera. Ook ging een ploeg van technici aan het werk om de uitwerking van de financieringswet te bekijken aan de hand van eigen berekeningen.
De Wever werkte na zijn contacten aan een nota waarin iedere partij zich moest herkennen en toegevingen moest doen. De geluiden van de technici waren niet geruststellend en toen ik op 17.10.10 om 15 uur de nota van De Wever diagonaal las, wist ik meteen dat dit absoluut niet gesmaakt kon worden door onze Waalse vrienden. Welgeteld 1 uur na de bekendmaking van zijn nota, werd deze door de PS als te Vlaams omschreven en lag de nota in de prullenmand. De Wever en zijn strategogroep dropen af en zaten mokkend toe te kijken naar een volgende episode.
Zonder de N-VA te willen kennen, stelde de vorst SP.A-kopstuk vande Lanotte aan als koninklijk bemiddelaar. Zijn onderhandelingswijze deed denken aan deze van Dehaene. Een zucht van verlichting ging door de Wetstraat. Hij pakte het heel grondig aan, daarbij geholpen door de NBB en het planbureau. Deze twee instellingen moesten op basis van de ramingen van de 7 partijen een uitkomst verschaffen die eindelijk werkbaar zou zijn voor de finale onderhandelingen over de financieringswet. Jammer genoeg zijn de onderhandelingen wegens familiale problemen thans tot volgende week opgeschort.
Maar intussen zijn de financiële markten ongeduldig aan het worden omdat ons land een hoge staatsschuld met zich mee torst en nog geen enkele inspanning heeft geleverd om de noodzakelijke besparingen in het vooruitzicht te stellen. De regering in lopende zaken kan geen beslissingen nemen en de onderhandelaars voor een nieuwe regeringen reppen met geen woord over besparingen uit schrik voor de ander. Daardoor liep de rente begin deze week op tot 4,02%, wat eigenlijk niet overkomelijk is. Toch mag dit een ernstig signaal heten. Met een staatsschuld van meer dan 100% van we in één jaar kunnen produceren en begrotingstekort van 4,8% is dit niet bepaald een gunstige positie. De vergelijking met Griekenland en Ierland gaat gelukkig niet op want de grootste schuldeisers ten opzichte van de staat zijn wij, Belgen.
Je ziet het. Na 180 dagen staan we nergens. Er is een voorzichtig optimisme te horen in de wandelgangen, maar de onderhandelingen over een sociaal-economisch beleidmoet nog gevoerd worden. En ook hierin staan de PS en de N-VA tegenover elkaar. Mij zou het niet verbazen indien er na de eindejaarsperiode verkiezingen worden uitgeschreven. Of dit wenselijk is, laat ik in het midden.
Delen
donderdag 9 december 2010
ogen
Een traan op je wang,
Zo vol van verdriet.
En toch is deze niet smaakloos,
Het is een moment waarop je
Schaduw je inhaalt.
Deze is niet donker en zwart,
Maar fonkelt in je ogen,
Die heel veel zeggen.
Je ogen lopen vol,
Is het angst voor het onbekende
Voor je toekomst of
Voor je verleden dat je nu inhaalt.
En toch zien je ogen meer dan je schaduw,
Ze zien blikken van anderen
Die lief naar je kijken.
Ze zien weerloze, ontspannende,
Vertederende en soms vragende ogen.
Net als hun ogen,
Verlangen de jouwe naar bevestiging.
Het tranendal meandert op je gelaat,
Zo vol van verdriet,
Verlangend naar iets ongrijpbaars.
De kleur van je ogen verwateren,
Het is de ondergaande zon.
Zo vol van verdriet,
Ze geven zich over aan de zee
Die ruist en je een harmonieuze
Melodie geeft
Die je ogen weer doen stralen
09.12.10
Delen
Zo vol van verdriet.
En toch is deze niet smaakloos,
Het is een moment waarop je
Schaduw je inhaalt.
Deze is niet donker en zwart,
Maar fonkelt in je ogen,
Die heel veel zeggen.
Je ogen lopen vol,
Is het angst voor het onbekende
Voor je toekomst of
Voor je verleden dat je nu inhaalt.
En toch zien je ogen meer dan je schaduw,
Ze zien blikken van anderen
Die lief naar je kijken.
Ze zien weerloze, ontspannende,
Vertederende en soms vragende ogen.
Net als hun ogen,
Verlangen de jouwe naar bevestiging.
Het tranendal meandert op je gelaat,
Zo vol van verdriet,
Verlangend naar iets ongrijpbaars.
De kleur van je ogen verwateren,
Het is de ondergaande zon.
Zo vol van verdriet,
Ze geven zich over aan de zee
Die ruist en je een harmonieuze
Melodie geeft
Die je ogen weer doen stralen
09.12.10
Delen
zondag 31 oktober 2010
zaterdag 9 oktober 2010
Zeppe en Zikki
Een zeer leuk filmpje gemaakt door kinderen uit het vierde leerjaar van de Gaspard de Colignyschool. Door ernaar te kijken stem je op het filmpje. Het doet mee aan een wedstrijd. Het beste filmpje wordt uitgezonden op K-Zoom.
Delen
Delen
zaterdag 21 augustus 2010
Optreden Leonard Cohen
Ik heb op 20.08.10 het optreden van Leonard Cohen bijgewoond. Ik was 3 uur sprakeloos. Op deze blog (hier onder) staan drie nummers van hem die je een beeld geven van de gevoelens die thans bij me naar boven zijn gekomen. Wij zijn mensen om lief te hebben en dit zeggen of dragen we nog te weinig uit. Onze beperking is dat we te veel gehecht zijn aan het verleden en dat we de we gemiste kansen van toen willen projecteren naar de toekomst. Daarbij wordt het heden uitgevlakt, terwijl we vandaag moeten zaaien om nog ooit te kunnen oogsten.
Tijdens het concert liet ik me verleiden om aan Yasmine te denken. In de laatste maanden van haar leven wilde ze Cohen coveren. Dit is al een moeilijke opgave en zeker wanneer je jezelf onbegrepen en verstoten voelt door de maatschappij. Haar laatste optreden heb ik gezien op internet en ze coverde hem op haar steil en met een dodelijke diepgang waarvoor velen de zaal uitliepen tijdens de pauze. Bij het horen van onderstaande drie nummers heb ik eens naar boven geknikt en tot het besef gekomen dat we onze gevoelens moeten leven en dit voor onszelf en voor anderen.
Delen
Tijdens het concert liet ik me verleiden om aan Yasmine te denken. In de laatste maanden van haar leven wilde ze Cohen coveren. Dit is al een moeilijke opgave en zeker wanneer je jezelf onbegrepen en verstoten voelt door de maatschappij. Haar laatste optreden heb ik gezien op internet en ze coverde hem op haar steil en met een dodelijke diepgang waarvoor velen de zaal uitliepen tijdens de pauze. Bij het horen van onderstaande drie nummers heb ik eens naar boven geknikt en tot het besef gekomen dat we onze gevoelens moeten leven en dit voor onszelf en voor anderen.
Delen
there ain't no cure for love
Liefde zit in je. Eenmaal je liefde bezit, blijft deze duren. Er bestaat geen medicijn tegen liefde. Speciaal voor iemand die ik liefdevol met mijn zijn durf aan te kijken en te zeggen there ain't no cure for love baby!
Delen
Delen
vrijdag 16 juli 2010
maandag 28 juni 2010
zondag 27 juni 2010
waarom is het nu al zo warm
Het komen en gaan van hogedrukgebieden en de hoeveelheid zon zijn dit niet de enige redenen waardoor de temperatuur zo’n spurt opwaarts maakt. Ook de toenemende droogte speelt hierin een prominente rol. De grond is inmiddels zo droog geworden, dat er amper nog verdamping optreedt.
Om dit uit te leggen, moeten we eerst terug naar hoe de zon de aarde verwarmt. De zonnestralen verwarmen op hun weg richting de aarde niet de lucht, maar stralen in op het aardoppervlak en pas in de bodem wordt de straling omgezet in warmte. Warme lucht heeft de natuurlijk neiging om op te stijgen en de onderste luchtlagen, dichtbij de grond, worden dan ook snel opgewarmd. De zon verwarmt dus niet de lucht, maar alleen de aarde. Het aardoppervlak verwarmt vervolgens weer de lucht door die opstijgende warmte.
Een deel van de straling wordt normaal gesproken gebruikt om het aanwezige vocht in de bodem te laten verdampen. Die straling wordt dus niet omgezet in warmte. Nu zit er vrijwel geen vocht meer in de bodem en komt er dus meer straling voor warmte beschikbaar. Daardoor kan de temperatuur nog een stukje verder oplopen.
Overadiabatische opwarming
Verder is het zo dat er de komende dagen maar weinig wind staat. De warmte hoopt zich laag in de atmosfeer daardoor gemakkelijk op. Tijdens een onbewolkte dag in de zomer is de temperatuur opbouw van de lucht droog-adiabatisch. Dit houdt in dat de lucht per 100 meter stijging 1 graad afkoelt. Als de lucht op 1500 meter hoogte, ofwel het 850 hPa vlak, bijvoorbeeld 8 graden is, dan kun je er in dit geval gemakkelijk 15 graden bij optellen en dan wordt het aan de grond dus 8+15=23 graden.
In het geval van droogte kunnen we spreken van een overadiabatische opwarming, ook wel bekend als superadiabatische opwarming. Zoals eerder beschreven warmt de lucht tijdens droogte nog iets sneller op en bij de bovenstaande berekening kan dan nog wel een paar graden opgeteld worden. Dan kom je dus al snel op zo’n 25 graden uit. De laatste dagen is al meerdere keren gebleken dat deze redenering opgaat. Je moet dan ook niet raar opkijken als het ergens in de komende tijd nog warmer wordt dan nu al wordt gedacht!
Delen
zaterdag 26 juni 2010
Strand toegankelijk voor personen met een handicap
Vanuit de filosofie “toegankelijkheid voor iedereen” wil het Brugse stadsbestuur ervoor zorgen dat personen met een handicap de kans krijgen om op een gelijkwaardige en zelfstandige manier hun bestemming kunnen bereiken.
Daarom organiseert het stadsbestuur van Brugge samen met de Provincie West-Vlaanderen en Intro (organisatie die festivals en evenementen toegankelijk maakt) het project “ Zon, zee…. Zorgeloos”, een toegankelijk strand voor iedereen.
Het strand van Zeebrugge is toegankelijk voor personen met een handicap van 1 juli tot 31 augustus 2010 (7 dagen op 7 van 10u 30 tot 18u 30).
Er staat een volledig uitgeruste unit (container) met aangepaste douche en toilet voor personen met een handicap aan de voet van de helling naast het badengebouw. Daarnaast worden assistenten opgeleid om de mensen te helpen bij hun persoonlijke verzorging of bij de transfer van de eigen rolstoel naar de strandrolstoel,… Het project richt zich niet enkel tot de rolstoelgebruiker maar ook op personen met een verminderde mobiliteit, het jonge gezin met de kinderwagen of oma en opa met het kleinkind.
Het strand van Zeebrugge is te bereiken vanuit het toegankelijk station of tramhalte, allebei gelegen in de strandwijk. Indien de persoon hulp wenst bij het traject naar het strand kan er op voorhand gebeld worden naar de assistenten op het nummer 0472/900 846.
Delen
Daarom organiseert het stadsbestuur van Brugge samen met de Provincie West-Vlaanderen en Intro (organisatie die festivals en evenementen toegankelijk maakt) het project “ Zon, zee…. Zorgeloos”, een toegankelijk strand voor iedereen.
Het strand van Zeebrugge is toegankelijk voor personen met een handicap van 1 juli tot 31 augustus 2010 (7 dagen op 7 van 10u 30 tot 18u 30).
Er staat een volledig uitgeruste unit (container) met aangepaste douche en toilet voor personen met een handicap aan de voet van de helling naast het badengebouw. Daarnaast worden assistenten opgeleid om de mensen te helpen bij hun persoonlijke verzorging of bij de transfer van de eigen rolstoel naar de strandrolstoel,… Het project richt zich niet enkel tot de rolstoelgebruiker maar ook op personen met een verminderde mobiliteit, het jonge gezin met de kinderwagen of oma en opa met het kleinkind.
Het strand van Zeebrugge is te bereiken vanuit het toegankelijk station of tramhalte, allebei gelegen in de strandwijk. Indien de persoon hulp wenst bij het traject naar het strand kan er op voorhand gebeld worden naar de assistenten op het nummer 0472/900 846.
Delen
donderdag 17 juni 2010
Handicap zonder grenzen
Als persoon met een handicap zet ik me blijvend in voor onze doelgroep. Op een degelijke en respectvolle manier wil ik mee helpen aan de verdere inclusie van personen met een handicap.
Ik kan dit slechts doen in het volle besef dat onze vrienden in het Zuiden ook deze inclusieweg willen opgaan, maar daartoe, nog meer dan wij, belemmerd zijn in hun ontplooiingskansen. Dit beeld is ontnuchterend en vormt juist een aanzet om met brio de inclusiegedachte te helpen uitbouwen.
In die zin ben ik heel blij dat ik van het PHOS de toestemming heb verkregen om hun brief op mijn webblog te plaatsen om je kennis te laten met de werking, activiteiten en sensibilisering. Tevens hoop ik dat je de petitie op de website van het PHOS ondertekent, want ook jouw handtekening telt.
BRIEF:
Teken onze petitie!
Personen met een handicap in het Zuiden op een zijspoor? Ze horen erbij, ook in de ontwikkelingssamenwerking!
Brussel, 2010
Beste,
Misschien kent u PHOS, of anders stel ik het graag aan u voor. PHOS, Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking is een erkende niet-gouvernementele organisatie die een bijdrage wil leveren aan de uitbouw van inclusieve maatschappijen in het Zuiden waarin personen met een handicap worden gewaardeerd en een evenwaardige plaats krijgen. PHOS neemt hiervoor het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap als leidraad.
PHOS is trots om haar nieuwe campagne aan u voor te stellen. Er werden 8 cartoons gecreëerd die de situatie van personen met een handicap in het Zuiden aankaarten. De brochure ‘handicap en millenniumdoelstellingen’ geeft u de nodige feiten en cijfers over deze problematiek. Zie website: http://www.phos.be/ Met deze materialen wil PHOS het Belgische publiek sensibiliseren om hun handtekening te zetten onder onze petitie met de volgende 3 eisen:
1. Voor iedereen
Geef personen met een handicap evenveel kansen.
2. Voor de beleidsmakers
Investeer in ontwikkelingsprojecten die aandacht hebben voor personen met een handicap en integreer hen in het beleid.
3. Voor iedereen die actief is in het Zuiden
Betrek personen met een handicap bij ontwikkelingswerk
PHOS overhandigt deze petitie op 3 december 2010 aan de bevoegde Belgische overheden voor ontwikkelingssamenwerking. Het zou fijn zijn als u onze petitie steunt. En misschien willen uw collega’s, vrienden en familie hun handtekening onder onze petitie zetten? De petitie is ook te tekenen op onze website: http://www.phos.be/ Neem zeker eens een kijkje!
Vriendelijke groeten, en hopelijk tot gauw,
Nele De Backer
Coördinatrice
Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking
Tivolistraat 45, bus 3
1020 Brussel
Tel: +32 2 421 24 30
nele.debacker@phos.be
Delen
Ik kan dit slechts doen in het volle besef dat onze vrienden in het Zuiden ook deze inclusieweg willen opgaan, maar daartoe, nog meer dan wij, belemmerd zijn in hun ontplooiingskansen. Dit beeld is ontnuchterend en vormt juist een aanzet om met brio de inclusiegedachte te helpen uitbouwen.
In die zin ben ik heel blij dat ik van het PHOS de toestemming heb verkregen om hun brief op mijn webblog te plaatsen om je kennis te laten met de werking, activiteiten en sensibilisering. Tevens hoop ik dat je de petitie op de website van het PHOS ondertekent, want ook jouw handtekening telt.
BRIEF:
Teken onze petitie!
Personen met een handicap in het Zuiden op een zijspoor? Ze horen erbij, ook in de ontwikkelingssamenwerking!
Brussel, 2010
Beste,
Misschien kent u PHOS, of anders stel ik het graag aan u voor. PHOS, Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking is een erkende niet-gouvernementele organisatie die een bijdrage wil leveren aan de uitbouw van inclusieve maatschappijen in het Zuiden waarin personen met een handicap worden gewaardeerd en een evenwaardige plaats krijgen. PHOS neemt hiervoor het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap als leidraad.
PHOS is trots om haar nieuwe campagne aan u voor te stellen. Er werden 8 cartoons gecreëerd die de situatie van personen met een handicap in het Zuiden aankaarten. De brochure ‘handicap en millenniumdoelstellingen’ geeft u de nodige feiten en cijfers over deze problematiek. Zie website: http://www.phos.be/ Met deze materialen wil PHOS het Belgische publiek sensibiliseren om hun handtekening te zetten onder onze petitie met de volgende 3 eisen:
1. Voor iedereen
Geef personen met een handicap evenveel kansen.
2. Voor de beleidsmakers
Investeer in ontwikkelingsprojecten die aandacht hebben voor personen met een handicap en integreer hen in het beleid.
3. Voor iedereen die actief is in het Zuiden
Betrek personen met een handicap bij ontwikkelingswerk
PHOS overhandigt deze petitie op 3 december 2010 aan de bevoegde Belgische overheden voor ontwikkelingssamenwerking. Het zou fijn zijn als u onze petitie steunt. En misschien willen uw collega’s, vrienden en familie hun handtekening onder onze petitie zetten? De petitie is ook te tekenen op onze website: http://www.phos.be/ Neem zeker eens een kijkje!
Vriendelijke groeten, en hopelijk tot gauw,
Nele De Backer
Coördinatrice
Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking
Tivolistraat 45, bus 3
1020 Brussel
Tel: +32 2 421 24 30
nele.debacker@phos.be
Delen
woensdag 16 juni 2010
uitspraak van de dag
Tiens ZAF - URU op de VRT. Uruguay mag dan al mijn favoriet zijn op dit WK, vanavond supporter ik voor Zaffelare
Delen
Delen
zaterdag 12 juni 2010
donderdag 10 juni 2010
Thomas heeft 3 kinderen.
Een tijdje ontmoette ik Thomas, die ik in jaren niet meer gezien heb. Het beginnend deel van ons gesprekje wil ik hier voor je neerpennen.
“Ah, Tooike. Lang geleden. Hoe gaat het ermee?”
“Vrij goed, dank je en met jou?”
“Heel goed, jong. Ik ben gelukkig getrouwd en heb 3 schatten van kinderen.”
“Hoeveel jaar zijn ze?”
Zijn antwoord was Thomas ten voeten uit.
“Wel Tooike, het product van hun leeftijden is gelijk aan 36.”
“Zeg man, wat ben ik daar nu mee. Je bent even geschift als toen.”
“Ja ok. Je hebt gelijk. Ik zal je er bij vertellen dat de som van hun leeftijden gelijk is aan het huisnummer ginds…”
“Ja, bedankt hoor. Ik weet nog steeds niet hoe oud ze zijn.”
“Allez vooruit, en als ik je nu vertel dat de oudste een roste is.”
“aha, nu weet ik het tenminste hoe oud ze zijn!”
Maar weet je het? Laat het me weten per e-mail.
Delen
“Ah, Tooike. Lang geleden. Hoe gaat het ermee?”
“Vrij goed, dank je en met jou?”
“Heel goed, jong. Ik ben gelukkig getrouwd en heb 3 schatten van kinderen.”
“Hoeveel jaar zijn ze?”
Zijn antwoord was Thomas ten voeten uit.
“Wel Tooike, het product van hun leeftijden is gelijk aan 36.”
“Zeg man, wat ben ik daar nu mee. Je bent even geschift als toen.”
“Ja ok. Je hebt gelijk. Ik zal je er bij vertellen dat de som van hun leeftijden gelijk is aan het huisnummer ginds…”
“Ja, bedankt hoor. Ik weet nog steeds niet hoe oud ze zijn.”
“Allez vooruit, en als ik je nu vertel dat de oudste een roste is.”
“aha, nu weet ik het tenminste hoe oud ze zijn!”
Maar weet je het? Laat het me weten per e-mail.
Delen
maandag 31 mei 2010
Rijdt Fabian C. een brug te ver
Dit filmpje kan dynamiet worden. Indien dit de waarheid is, is het gedaan met de wielersport. Kijk zelf en je gelooft amper wat je ziet! Eén woord: shockerend
Delen
Delen
zaterdag 22 mei 2010
de beurscrash van 2010 zit er aan te komen
Op donderdag 6 mei ’10 was er even paniek op de Dow Jones. Aandelen gingen toen op een half uur tijd 9,2% lager!
Waarom schrijf ik dit? Omdat ik denk dat het opnieuw zal gebeuren!
En deze keer zullen de koersen geen 10% dalen maar 20% of 30%.
Ik vrees namelijk dat hetgeen we vandaag meemaken veel gelijkenissen toont met de depressie van de jaren '30.
Laat me je vertellen hoe het er toen aan toe ging.
Het was een bloedbad. Miljoenen beleggers verloren miljarden dollars. Er was een wereldwijde paniek. Het was de verschrikkelijkste periode uit de geschiedenis van de aandelenmarkten.
Beleggers die in 1929 aandelen kochten, verloren 89% van hun vermogen. Vele anderen, die aandelen kochten op margin, verloren alles.
Wat? Zoiets kan vandaag niet gebeuren? Dat dacht ook bijna iedereen in die tijd. Sterker nog, op vrijdag 25 oktober 1929, amper vijf dagen voor "Zwarte Donderdag", verklaarde President Herbert Hoover:
"De fundamentele economische activiteit van het land is gezond en voorspoedig."
Natuurlijk, President Hoover zat fout. Net zoals iedereen die dacht dat het allemaal wel goed zou komen.
En net zoals ze fout zijn vandaag!
Geloof het of niet, maar we krijgen opnieuw een grote depressie. Op korte termijn. Een verwoestende crash zal iedereen in snelheid nemen.
Natuurlijk, het zal niet precies zijn zoals tijdens de jaren '30. Er zijn vandaag andere factoren in het spel. Zoals derivaten. Maar, vergis je niet, het wordt een complete ramp!
Hetgeen nu op ons afkomt, is de ergste en hevigste beurscrash die beleggers van onze generatie ooit zagen. Er is geen ontkomen meer aan.
Waarom?
De wereldwijde overheden hebben de eerste fase van deze crisis, de kredietcrisis, proberen te stoppen door gigantische bedragen te spenderen.
Eerst waren er miljarden en miljarden euro's nodig om de banksector te redden van een complete neergang. En even later waren er nog eens gelijkaardige sommen nodig om te vermijden dat de economie de afgrond inging.
Het resultaat van deze massale ingrepen? De overheid dreigt nu zelf failliet te gaan!
Griekenland werd reeds op de knieën gedwongen. En velen anderen wachten hetzelfde lot.
Ierland bijvoorbeeld, kampt eveneens met een begrotingstekort van 14,3%. De overheidsschulden liggen met 64% misschien wat lager maar daar staat wel tegenover dat particulieren en de financiële sector ook nog eens tegen een gigantische schuldenberg aankijken. Het land lijkt een vogel voor de kat.
Zelfde verhaal voor Spanje. Het begrotingstekort heeft met 11,2% een dramatische omvang aangenomen en daar komt nog ééns bij dat meer dan 20% van de bevolking zonder werk zit momenteel. Voeg daar een versbakken vastgoedcrash aan toe en je zit met een financiële kater die je nooit meer te boven komt.
En ook buurland Portugal zit financieel in moeilijke papieren. Met een schuldratio van 77% en een begrotingstekort van 10% loopt men reeds in het vizier van speculanten. De rente stijgt ... de banken staan onder druk ... en de obligatiekoersen crashen. Zal Portugal deze aanvallen overleven? Ik zou er niet meteen op rekenen.
Ik sluit het rijtje af met een mastodont: Italië.
Met meer dan 1.000 miljard euro aan schulden, mag je er niet aan denken wat er zou gebeuren wanneer ook zij in de problemen komen.
Inderdaad. Wanneer, en niet indien! Ik kan me amper voorstellen dat de Italianen nog veel langer de steun van beleggers genieten.
De overheidsschuld is met 116% even hoog als in Griekenland en dat is niet het enige wat de twee landen gemeen hebben. Ook in Italië maakte de overheid namelijk gebruik van financiële spitsvondigheden om de begrotingstekorten beter voor te stellen dan ze daadwerkelijk zijn.
We zijn op een punt gekomen dat je niet anders meer kan dan rekening houden met het faillissement van één of meerdere van deze landen.
En wanneer dat gebeurt, is het hek helemaal van de dam.
Iedereen die obligaties bezit van deze landen, incasseert een monsterverlies.
Ik heb het dan niet alleen over je pensioenfonds die een flinke slag van de hamer krijgt, maar ook je bank en verzekeringsmaatschappij. Deze instellingen bezitten voor miljarden en miljarden euro's aan obligaties van deze landen. De kans is groot dat zij het niet zullen overleven.
Natuurlijk, je kan de werkelijkheid compleet negeren en denken dat het allemaal wel goed komt. Maar dat zou een bijzonder kostelijke vergissing zijn.
Aandelen gaan crashen. We zagen recent al hoe de markt op een half uur 10% onderuit ging omdat niemand nog bereid was aandelen te kopen.
Kan je je voorstellen hoe diep aandelen kunnen zakken wanneer beleggers wereldwijd in paniek slaan en uitverkoop houden? Dat betekent op zijn minst een koersdaling van 50%. En misschien wel 60% of 70%!
Maar geen paniek. Geloof het of niet, er zit ook een zonnige kant aan de komende crash. Er zijn namelijk diverse manieren om jezelf te beschermen in tijden zoals deze. Sterker nog, met de juiste strategie kan je zelfs geld verdienen aan deze onfortuinlijke gebeurtenissen.
Kijk, terwijl miljoenen beleggers miljarden verliezen in de komende crash, zijn er anderen die, op hetzelfde moment, een klein fortuin verdienen!
Delen
Waarom schrijf ik dit? Omdat ik denk dat het opnieuw zal gebeuren!
En deze keer zullen de koersen geen 10% dalen maar 20% of 30%.
Ik vrees namelijk dat hetgeen we vandaag meemaken veel gelijkenissen toont met de depressie van de jaren '30.
Laat me je vertellen hoe het er toen aan toe ging.
Het was een bloedbad. Miljoenen beleggers verloren miljarden dollars. Er was een wereldwijde paniek. Het was de verschrikkelijkste periode uit de geschiedenis van de aandelenmarkten.
Beleggers die in 1929 aandelen kochten, verloren 89% van hun vermogen. Vele anderen, die aandelen kochten op margin, verloren alles.
Wat? Zoiets kan vandaag niet gebeuren? Dat dacht ook bijna iedereen in die tijd. Sterker nog, op vrijdag 25 oktober 1929, amper vijf dagen voor "Zwarte Donderdag", verklaarde President Herbert Hoover:
"De fundamentele economische activiteit van het land is gezond en voorspoedig."
Natuurlijk, President Hoover zat fout. Net zoals iedereen die dacht dat het allemaal wel goed zou komen.
En net zoals ze fout zijn vandaag!
Geloof het of niet, maar we krijgen opnieuw een grote depressie. Op korte termijn. Een verwoestende crash zal iedereen in snelheid nemen.
Natuurlijk, het zal niet precies zijn zoals tijdens de jaren '30. Er zijn vandaag andere factoren in het spel. Zoals derivaten. Maar, vergis je niet, het wordt een complete ramp!
Hetgeen nu op ons afkomt, is de ergste en hevigste beurscrash die beleggers van onze generatie ooit zagen. Er is geen ontkomen meer aan.
Waarom?
De wereldwijde overheden hebben de eerste fase van deze crisis, de kredietcrisis, proberen te stoppen door gigantische bedragen te spenderen.
Eerst waren er miljarden en miljarden euro's nodig om de banksector te redden van een complete neergang. En even later waren er nog eens gelijkaardige sommen nodig om te vermijden dat de economie de afgrond inging.
Het resultaat van deze massale ingrepen? De overheid dreigt nu zelf failliet te gaan!
Griekenland werd reeds op de knieën gedwongen. En velen anderen wachten hetzelfde lot.
Ierland bijvoorbeeld, kampt eveneens met een begrotingstekort van 14,3%. De overheidsschulden liggen met 64% misschien wat lager maar daar staat wel tegenover dat particulieren en de financiële sector ook nog eens tegen een gigantische schuldenberg aankijken. Het land lijkt een vogel voor de kat.
Zelfde verhaal voor Spanje. Het begrotingstekort heeft met 11,2% een dramatische omvang aangenomen en daar komt nog ééns bij dat meer dan 20% van de bevolking zonder werk zit momenteel. Voeg daar een versbakken vastgoedcrash aan toe en je zit met een financiële kater die je nooit meer te boven komt.
En ook buurland Portugal zit financieel in moeilijke papieren. Met een schuldratio van 77% en een begrotingstekort van 10% loopt men reeds in het vizier van speculanten. De rente stijgt ... de banken staan onder druk ... en de obligatiekoersen crashen. Zal Portugal deze aanvallen overleven? Ik zou er niet meteen op rekenen.
Ik sluit het rijtje af met een mastodont: Italië.
Met meer dan 1.000 miljard euro aan schulden, mag je er niet aan denken wat er zou gebeuren wanneer ook zij in de problemen komen.
Inderdaad. Wanneer, en niet indien! Ik kan me amper voorstellen dat de Italianen nog veel langer de steun van beleggers genieten.
De overheidsschuld is met 116% even hoog als in Griekenland en dat is niet het enige wat de twee landen gemeen hebben. Ook in Italië maakte de overheid namelijk gebruik van financiële spitsvondigheden om de begrotingstekorten beter voor te stellen dan ze daadwerkelijk zijn.
We zijn op een punt gekomen dat je niet anders meer kan dan rekening houden met het faillissement van één of meerdere van deze landen.
En wanneer dat gebeurt, is het hek helemaal van de dam.
Iedereen die obligaties bezit van deze landen, incasseert een monsterverlies.
Ik heb het dan niet alleen over je pensioenfonds die een flinke slag van de hamer krijgt, maar ook je bank en verzekeringsmaatschappij. Deze instellingen bezitten voor miljarden en miljarden euro's aan obligaties van deze landen. De kans is groot dat zij het niet zullen overleven.
Natuurlijk, je kan de werkelijkheid compleet negeren en denken dat het allemaal wel goed komt. Maar dat zou een bijzonder kostelijke vergissing zijn.
Aandelen gaan crashen. We zagen recent al hoe de markt op een half uur 10% onderuit ging omdat niemand nog bereid was aandelen te kopen.
Kan je je voorstellen hoe diep aandelen kunnen zakken wanneer beleggers wereldwijd in paniek slaan en uitverkoop houden? Dat betekent op zijn minst een koersdaling van 50%. En misschien wel 60% of 70%!
Maar geen paniek. Geloof het of niet, er zit ook een zonnige kant aan de komende crash. Er zijn namelijk diverse manieren om jezelf te beschermen in tijden zoals deze. Sterker nog, met de juiste strategie kan je zelfs geld verdienen aan deze onfortuinlijke gebeurtenissen.
Kijk, terwijl miljoenen beleggers miljarden verliezen in de komende crash, zijn er anderen die, op hetzelfde moment, een klein fortuin verdienen!
Delen
vrijdag 14 mei 2010
Feliciennes broer gaat ook op stap
ASSENEDE - Felicienne, de afgerichte zeug die wandelaars in Oosteeklo op sleeptouw neemt, krijgt gezelschap. Met Felicien gaat nu ook het kleine broertje mee op stap.
Godfried Stockman, lid van de nieuwe gidsenopleiding van de provincie Oost-Vlaanderen, lanceerde eind vorig jaar de varkenswandelingen in Oosteeklo. Daarbij steelt de zeug Felicienne met haar aanwezigheid de show. Door het succes wordt nu ook het kleine broertje Felicien klaargestoomd voor het grote werk. 'Er zou maar eens iets moeten gebeuren met Felicienne: dan sta je daar schoon met je varkenswandeling. Als je twee varkens hebt, is de continuïteit verzekerd. Het is de bedoeling dat ze elkaar afwisselen. Zeker als er kinderen meegaan, neem ik de kleinste mee. Het varkentje eens strelen of het lijntje eens vasthouden: een kind houdt daar wel van.'
Maar Felicien is geen gemakkelijke, stellen we vast tijdens een van de wekelijkse wandelingen: de nieuwste aanwinst gaat bij momenten als een razende tekeer. 'Hij roept en brult alsof hij gekeeld wordt, maar zodra je aan het wandelen bent, gaat dat langzaam weg', zegt Stockman. 'Het is een moeilijke en hij doet nog zeer onnozel. Dat moet er nog uit. Komt dat nu omdat het een mannetje is? Misschien. Ik weet het niet.'
Wandelen met een varken blijft een niet-alledaags zicht. 'Mensen kijken raar op en lachen vriendelijk. Tegenwoordig zie je geen varkens meer. Die zitten in stallen en komen er niet meer uit. Wij willen aantonen dat je zelfs een gewoon varken wel degelijk kunt opleiden. Het is niet de bedoeling dat ze zitten of een pootje geven, hoewel het schijnt dat het wel degelijk kan: alleen heb ik geen tijd om er elke dag tien uur mee bezig te zijn. Als ze mee stappen, is het voldoende.'
Godfried is op zoek naar mensen die Felicien en Felicienne ook eens willen uitlaten. 'Ik dacht dat ik wel een of andere gepensioneerde boer zou vinden, maar er was niemand bereid. Het is nochtans een beetje zoals met een hond wandelen. Alleen heb je met een varken geen band: dat doet zijn eigen ding, wandelt mee en staat af en toe eens te koppen. Hoe meer mensen er mee wil wandelen, hoe liever. Felicien en Felicienne moeten getraind blijven. Als je een varken drie dagen met rust laat, wordt het lui.'
Van varkens, zwarte zusters en bosluchten, Oosteeklo en Lembeke, een proefwandeling door het heden en verleden van Oosteeklo, langs bos, bunkers, abdij, kasteel en brouwerij in het aangename gezelschap van Felicienne. Boeken kan vanaf 15 personen, uitgebreid of minder uitgebreid, mét of zonder bijpassend varkensmaal. Info: www.meetjeslandsegidsen.be
Delen
Godfried Stockman, lid van de nieuwe gidsenopleiding van de provincie Oost-Vlaanderen, lanceerde eind vorig jaar de varkenswandelingen in Oosteeklo. Daarbij steelt de zeug Felicienne met haar aanwezigheid de show. Door het succes wordt nu ook het kleine broertje Felicien klaargestoomd voor het grote werk. 'Er zou maar eens iets moeten gebeuren met Felicienne: dan sta je daar schoon met je varkenswandeling. Als je twee varkens hebt, is de continuïteit verzekerd. Het is de bedoeling dat ze elkaar afwisselen. Zeker als er kinderen meegaan, neem ik de kleinste mee. Het varkentje eens strelen of het lijntje eens vasthouden: een kind houdt daar wel van.'
Maar Felicien is geen gemakkelijke, stellen we vast tijdens een van de wekelijkse wandelingen: de nieuwste aanwinst gaat bij momenten als een razende tekeer. 'Hij roept en brult alsof hij gekeeld wordt, maar zodra je aan het wandelen bent, gaat dat langzaam weg', zegt Stockman. 'Het is een moeilijke en hij doet nog zeer onnozel. Dat moet er nog uit. Komt dat nu omdat het een mannetje is? Misschien. Ik weet het niet.'
Wandelen met een varken blijft een niet-alledaags zicht. 'Mensen kijken raar op en lachen vriendelijk. Tegenwoordig zie je geen varkens meer. Die zitten in stallen en komen er niet meer uit. Wij willen aantonen dat je zelfs een gewoon varken wel degelijk kunt opleiden. Het is niet de bedoeling dat ze zitten of een pootje geven, hoewel het schijnt dat het wel degelijk kan: alleen heb ik geen tijd om er elke dag tien uur mee bezig te zijn. Als ze mee stappen, is het voldoende.'
Godfried is op zoek naar mensen die Felicien en Felicienne ook eens willen uitlaten. 'Ik dacht dat ik wel een of andere gepensioneerde boer zou vinden, maar er was niemand bereid. Het is nochtans een beetje zoals met een hond wandelen. Alleen heb je met een varken geen band: dat doet zijn eigen ding, wandelt mee en staat af en toe eens te koppen. Hoe meer mensen er mee wil wandelen, hoe liever. Felicien en Felicienne moeten getraind blijven. Als je een varken drie dagen met rust laat, wordt het lui.'
Van varkens, zwarte zusters en bosluchten, Oosteeklo en Lembeke, een proefwandeling door het heden en verleden van Oosteeklo, langs bos, bunkers, abdij, kasteel en brouwerij in het aangename gezelschap van Felicienne. Boeken kan vanaf 15 personen, uitgebreid of minder uitgebreid, mét of zonder bijpassend varkensmaal. Info: www.meetjeslandsegidsen.be
Delen
woensdag 28 april 2010
Noodzakelijke rateltikkers
Amper 76 van alle Vlaamse verkeerslichten zijn uitgerust met speciale ‘rateltikkers' voor blinden.
Amper vijf procent van alle Vlaamse verkeerslichten is uitgerust met speciale rateltikkers voor blinden. De reden: het lawaai werkt zienden en in de eerste plaats de omwonenden op de zenuwen. ‘Schandelijk', zeggen ze bij blindenvereniging Vebes.
Van de 1.459 verkeerslichten op de Vlaamse gewestwegen zijn er amper 76 uitgerust met een rateltikker of een blindendrukknop, dat is een kleine 5,2 procent.
De meeste van die toestellen zijn terug te vinden op de Antwerpse gewestwegen (10), in Hasselt (11) en in Brugge (12). Maar in andere steden en gemeenten is het voor blinden vaak zoeken naar zo'n rateltikker.
‘Dat op zich is al erg', zegt Yvette Vervoort, voorzitster van Vebes, de Vereniging van Blinden en Slechtzienden. ‘Maar nog erger is de reden waaróm er zo weinig staan. Mensen ergeren zich aan het geluid. We zijn wel wat gewoon als het over onverdraagzaamheid gaat, maar dat mensen zich ergeren aan het geluid van zo'n rateltikker is beledigend.'
‘Er is zoveel omgevingslawaai, motors razen soms in een snel tempo voorbij de dorpskern: dat vindt iedereen maar normaal. Maar als er dan zo'n rateltikker aanslaat, is dat voor sommigen plots een groot probleem.'
‘Onbegrijpelijk', vindt Vervoort. ‘In grootsteden zoals Londen of Praag vinden we wel aan elk verkeerslicht zo'n rateltikker. In België daarentegen wordt er alleen maar over gepalaverd.Ooit heeft men er zelfs aan gedacht heeft om de rateltikkers uit te schakelen tussen 20 uur 's avonds en 7 uur 's ochtends. Maar ook al zijn we blind, ook wij komen 's avonds nog buiten.'
Vlaams minister van Mobiliteit Hilde Crevits (CD&V) geeft toe dat rateltikkers geregeld aanleiding geven tot reacties over geluidsoverlast, zeker 's avonds.
Toch denkt de minister er aan om de speciale toestellen op grote schaal te installeren, op voorwaarde dat het om geavanceerde exemplaren gaat, die zo weinig mogelijk lawaai maken.
Bron: De Standaard
Delen
Amper vijf procent van alle Vlaamse verkeerslichten is uitgerust met speciale rateltikkers voor blinden. De reden: het lawaai werkt zienden en in de eerste plaats de omwonenden op de zenuwen. ‘Schandelijk', zeggen ze bij blindenvereniging Vebes.
Van de 1.459 verkeerslichten op de Vlaamse gewestwegen zijn er amper 76 uitgerust met een rateltikker of een blindendrukknop, dat is een kleine 5,2 procent.
De meeste van die toestellen zijn terug te vinden op de Antwerpse gewestwegen (10), in Hasselt (11) en in Brugge (12). Maar in andere steden en gemeenten is het voor blinden vaak zoeken naar zo'n rateltikker.
‘Dat op zich is al erg', zegt Yvette Vervoort, voorzitster van Vebes, de Vereniging van Blinden en Slechtzienden. ‘Maar nog erger is de reden waaróm er zo weinig staan. Mensen ergeren zich aan het geluid. We zijn wel wat gewoon als het over onverdraagzaamheid gaat, maar dat mensen zich ergeren aan het geluid van zo'n rateltikker is beledigend.'
‘Er is zoveel omgevingslawaai, motors razen soms in een snel tempo voorbij de dorpskern: dat vindt iedereen maar normaal. Maar als er dan zo'n rateltikker aanslaat, is dat voor sommigen plots een groot probleem.'
‘Onbegrijpelijk', vindt Vervoort. ‘In grootsteden zoals Londen of Praag vinden we wel aan elk verkeerslicht zo'n rateltikker. In België daarentegen wordt er alleen maar over gepalaverd.Ooit heeft men er zelfs aan gedacht heeft om de rateltikkers uit te schakelen tussen 20 uur 's avonds en 7 uur 's ochtends. Maar ook al zijn we blind, ook wij komen 's avonds nog buiten.'
Vlaams minister van Mobiliteit Hilde Crevits (CD&V) geeft toe dat rateltikkers geregeld aanleiding geven tot reacties over geluidsoverlast, zeker 's avonds.
Toch denkt de minister er aan om de speciale toestellen op grote schaal te installeren, op voorwaarde dat het om geavanceerde exemplaren gaat, die zo weinig mogelijk lawaai maken.
Bron: De Standaard
Delen
Het falliet van Griekenland (de cijfers)
Ik was misschien te vroeg met mijn voorspelling, maar hetgeen ik vreesde vorig jaar, wordt vandaag werkelijkheid!
"Kleine landen die redder in nood willen spelen voor een te grote banksector, kunnen in zeer moeilijk vaarwater terecht komen. Ijsland was een beetje de kanarie in de koolmijn maar het heeft niemand belet om alsnog af te dalen.
Fortis heeft bijvoorbeeld in zijn ééntje twee keer zoveel schulden dan heel België. Je kan je terecht de vraag stellen of kleinere landen wel de middelen hebben om grote banken te ondersteunen?
Een aantal Oost-Europese landen, maar ook enkele landen binnen de Europese Unie hebben hun hand overspeeld en zijn virtueel failliet.
Het gevolg? Argentijnse toestanden. Landen die niet meer in staat zijn hun verplichtingen na te komen en hun schulden af te betalen!"
En amper enkele maanden geleden vroeg ik mij luidop af welke landen de verplichtingen niet meer kunnen nakomen.
Het antwoord is intussen bekend: Griekenland!
Griekenland zal in de komende maanden meer dan waarschijnlijk aankondigen dat men de schulden niet langer kan betalen.
Ondanks de Europese noodlening ...
Ondanks de miljarden van het IMF ...
... en ondanks de reeds aangekondigde besparingsplannen!
Hoe ik zo zeker van mijn stuk kan zijn? Simpele wiskunde.
Griekenland heeft een bruto nationaal product van 237 miljard euro. De overheid roomt hier 36,9% van af in de vorm van belastingontvangsten. Dat komt neer op ongeveer 87 miljard euro.
Maar ze spenderen echter 119 miljard waardoor een tekort van 32 miljard euro ontstaat. Om het tekort weg te werken, zou men 27% van de uitgaven moeten schrappen!
Uitzichtloos? Wacht, het wordt nog erger...
Griekenland heeft een overheidsschuld van 273 miljard euro. Deze schulden worden gefinancierd op de financiële markten waar men tegenwoordig al meer dan 10% rente moet bieden om aan geld te geraken. Voor kortere looptijden (2 jaar) zit men zelfs aan 15%.
Indien Griekenland in de toekomst 10% rente dient te betalen, betekent dit een jaarlijkse interestlast van 27 miljard euro ... of 26% van hetgeen men jaarlijks ophaalt aan belastingen.
Voor iedere vier euro inkomsten die de overheid realiseert, moet er één euro worden afgedragen aan rente!
Is het dan zo gek dat Duitsland treuzelt om Griekenland miljarden extra toe te schuiven? Het enige wat hiermee bereikt wordt, is het kopen van tijd. Maar het lijkt niet meer dan een doekje voor het bloeden. Uitstel van executie, zeg maar.
Al gelooft de Begische ... euh ex-minister van Financiën Reynders nog dat we uiteindelijk geld zullen verdienen door de Grieken een miljard euro te lenen.
Maar hij dacht indertijd ook dat we slapend rijk gingen worden door de banken te redden. Ik vrees een beetje dat het geld dat we naar Griekenland sturen in hetzelfde diepe zwarte gat terechtkomt als dat van de banken.
Door de hoge rente zit Griekenland in een vicieuze cirkel die George Soros omschrijft als een "death circle". Grote tekorten en hoge schulden zorgen voor hogere rentetarieven ... waardoor de uitgaven weer stijgen ... en de tekorten uiteindelijk nog groter worden.
Er is geen uitweg meer uit deze val!
Ik vrees dat het slecht zal aflopen. Griekenland zal uiteindelijk in default gaan, hetgeen ook meteen het einde betekent van het nationale banksysteem.
Lokale banken bezitten behoorlijk wat staatsleningen en indien ze daar zwaar op moeten afboeken, zakt het financieel systeem als een pudding in mekaar.
Hiermee is de kans heel reëel dat de eurozone uit elkaar valt.
Delen
"Kleine landen die redder in nood willen spelen voor een te grote banksector, kunnen in zeer moeilijk vaarwater terecht komen. Ijsland was een beetje de kanarie in de koolmijn maar het heeft niemand belet om alsnog af te dalen.
Fortis heeft bijvoorbeeld in zijn ééntje twee keer zoveel schulden dan heel België. Je kan je terecht de vraag stellen of kleinere landen wel de middelen hebben om grote banken te ondersteunen?
Een aantal Oost-Europese landen, maar ook enkele landen binnen de Europese Unie hebben hun hand overspeeld en zijn virtueel failliet.
Het gevolg? Argentijnse toestanden. Landen die niet meer in staat zijn hun verplichtingen na te komen en hun schulden af te betalen!"
En amper enkele maanden geleden vroeg ik mij luidop af welke landen de verplichtingen niet meer kunnen nakomen.
Het antwoord is intussen bekend: Griekenland!
Griekenland zal in de komende maanden meer dan waarschijnlijk aankondigen dat men de schulden niet langer kan betalen.
Ondanks de Europese noodlening ...
Ondanks de miljarden van het IMF ...
... en ondanks de reeds aangekondigde besparingsplannen!
Hoe ik zo zeker van mijn stuk kan zijn? Simpele wiskunde.
Griekenland heeft een bruto nationaal product van 237 miljard euro. De overheid roomt hier 36,9% van af in de vorm van belastingontvangsten. Dat komt neer op ongeveer 87 miljard euro.
Maar ze spenderen echter 119 miljard waardoor een tekort van 32 miljard euro ontstaat. Om het tekort weg te werken, zou men 27% van de uitgaven moeten schrappen!
Uitzichtloos? Wacht, het wordt nog erger...
Griekenland heeft een overheidsschuld van 273 miljard euro. Deze schulden worden gefinancierd op de financiële markten waar men tegenwoordig al meer dan 10% rente moet bieden om aan geld te geraken. Voor kortere looptijden (2 jaar) zit men zelfs aan 15%.
Indien Griekenland in de toekomst 10% rente dient te betalen, betekent dit een jaarlijkse interestlast van 27 miljard euro ... of 26% van hetgeen men jaarlijks ophaalt aan belastingen.
Voor iedere vier euro inkomsten die de overheid realiseert, moet er één euro worden afgedragen aan rente!
Is het dan zo gek dat Duitsland treuzelt om Griekenland miljarden extra toe te schuiven? Het enige wat hiermee bereikt wordt, is het kopen van tijd. Maar het lijkt niet meer dan een doekje voor het bloeden. Uitstel van executie, zeg maar.
Al gelooft de Begische ... euh ex-minister van Financiën Reynders nog dat we uiteindelijk geld zullen verdienen door de Grieken een miljard euro te lenen.
Maar hij dacht indertijd ook dat we slapend rijk gingen worden door de banken te redden. Ik vrees een beetje dat het geld dat we naar Griekenland sturen in hetzelfde diepe zwarte gat terechtkomt als dat van de banken.
Door de hoge rente zit Griekenland in een vicieuze cirkel die George Soros omschrijft als een "death circle". Grote tekorten en hoge schulden zorgen voor hogere rentetarieven ... waardoor de uitgaven weer stijgen ... en de tekorten uiteindelijk nog groter worden.
Er is geen uitweg meer uit deze val!
Ik vrees dat het slecht zal aflopen. Griekenland zal uiteindelijk in default gaan, hetgeen ook meteen het einde betekent van het nationale banksysteem.
Lokale banken bezitten behoorlijk wat staatsleningen en indien ze daar zwaar op moeten afboeken, zakt het financieel systeem als een pudding in mekaar.
Hiermee is de kans heel reëel dat de eurozone uit elkaar valt.
Delen
zondag 25 april 2010
onze overtuiging
De Belgische katholieke gemeenschap is in shock na de schuldbekentenis van Mgr. Vangheluwe. Wie de christelijke waarden nastreeft, kan niet anders dan verbijsterd zijn en zich vragen stellen. Wie gelooft die mensen nog? Wordt het geen tijd dat het celibaat wordt afgeschaft? Leidt het celibataire leven niet tot pervese ideeën, laat staan daden? Wat zal er nog uitkomen? Het zijn vragen die ik meermaals gesteld kreeg en die me er toe aanzet om deze tekst te schrijven.
Dat mensen zich vragen stellen, is begrijpelijk. Toch is het noodzakelijk en cruciaal dat pedofilie wordt losgekoppeld aan het priesterambt. Ik heb de afgelopen dagen vele artikels gelezen die deze stelling alleen maar kunnen bevestigen.
Theologe Katrijn Demasure raakte het onderwerp aan in het boek over Kerk en pedofilie: Als de draad gebroken is, waarin ze stelt dat men vaak ten onrechte redeneert dat het logisch is dat priesters kinderen misbruiken. Ze moeten vaak hun seksualiteit verdringen en dat leidt tot pervers gedrag. Dat klopt natuurlijk niet.
Demasure geeft zelf een andere reden waarom pedofilie de Kerk heeft aangetast: “Pedofielen hebben een zeer laag zelfbeeld. Om dat te compenseren, kiezen ze beroepen die een hoog aanzien hebben en die hen gemakkelijk toegang tot kinderen geven. Dus zie je hen vaak opduiken in het onderwijs, in de Kerk, in het jeugdwerk, …” Een stelling die beaamd wordt door de Duitse gerechtspsychiater Hans Ludwig Kröber: “Je wordt niet pedofiel bij gebrek aan seksuele contacten met volwassenen. Dan begint de man niet plotseling aan jonge jongens te denken. Je wordt dus net zomin pedofiel door priester te worden als je pedofiel wordt door kapper te worden.”
In de geneeskunde wordt pedofilie beschouwd als een pathologie, een ziekte waaraan iemand lijdt. Hoe pervers hun daden ook moge zijn, deze mensen moeten psychiatrisch behandeld en begeleid worden.
Ons christen-zijn vraagt juist een inspanning te leveren, hoe moeilijk dit ook moge zijn, om degene aan pedofilie lijdt te blijven helpen door hen bijvoorbeeld door te verwijzen naar psychiatrische hulpverlening. Wij kunnen immers geen christen zijn als we niet in staat zijn om onze naaste lief te hebben zoals onszelf. We moeten juist verhinderen dat deze man of vrouw nog verder kwaad doet.
Anders is gesteld is het met de functie die deze man of vrouw bekleedt. Zoals aangetoond moeten we deze kunnen helpen, maar we moeten zijn of haar functie direct, en al dan niet tijdelijk, ontnemen. Daar mag geen medelijden spelen. Het is ten zeerste bedroevend dat de man in kwestie 25 jaar aan het hoofd heeft gestaan van een bisdom. Daarmee bezoedelt hij niet alleen de functie van alle priesters en geestelijken, maar bovenal kleineert hij dagelijks zijn slachtoffer, wat verderfelijk is. Hier moeten we kordaat optreden en is de mogelijke persoonlijke relatie van secundair belang. We moeten stellen dat het genoeg is geweest. Daarom ook is het een heel positief gegeven dat onze kardinaal krachtdadig en accuraat heeft opgetreden. Dat zorgt ervoor dat het instituut Kerk stilaan haar juk aflegt van rigiditeit en onbeweeglijkheid. Onder haar goedkeuren heeft de Belgische bisschoppenconferentie de Commissie voor de behandeling van klachten wegens seksueel misbruik binnen de pastorale relatie opgericht die onafhankelijk kan werken, en die sinds kort geleid wordt door kinderpsychiater en rector Peter Adriaenssens.
Terugkomend op de vraag Wie moeten we nog geloven als zelfs de dienaars van God zich vergrijpen aan walgelijke daden, is eigenlijk vanuit ons christen-zijn een beetje verkeerd. Het gaat over wat wij geloven. Wij zijn christenen omdat we geloven in God, in het evangelie, en we willen de consequenties daarvan dragen doorheen de waarden en liefde die God en Jezus ons heeft getoond. Ons geloof is waardeloos als we slechts enkel en alleen geloven in de dienaars van God. Voor hen is de bijzondere taak weggelegd om ons nog dichter bij God te brengen. Dat kunnen ze pas doen als ze integer en oprecht liefdevol hun taak opnemen en volbrengen. En zoals aangetoond en bewezen is, zijn er hier, zoals in elke bevolkingsgroep, ook rotte appels die dienen verwijderd worden
Delen
Dat mensen zich vragen stellen, is begrijpelijk. Toch is het noodzakelijk en cruciaal dat pedofilie wordt losgekoppeld aan het priesterambt. Ik heb de afgelopen dagen vele artikels gelezen die deze stelling alleen maar kunnen bevestigen.
Theologe Katrijn Demasure raakte het onderwerp aan in het boek over Kerk en pedofilie: Als de draad gebroken is, waarin ze stelt dat men vaak ten onrechte redeneert dat het logisch is dat priesters kinderen misbruiken. Ze moeten vaak hun seksualiteit verdringen en dat leidt tot pervers gedrag. Dat klopt natuurlijk niet.
Demasure geeft zelf een andere reden waarom pedofilie de Kerk heeft aangetast: “Pedofielen hebben een zeer laag zelfbeeld. Om dat te compenseren, kiezen ze beroepen die een hoog aanzien hebben en die hen gemakkelijk toegang tot kinderen geven. Dus zie je hen vaak opduiken in het onderwijs, in de Kerk, in het jeugdwerk, …” Een stelling die beaamd wordt door de Duitse gerechtspsychiater Hans Ludwig Kröber: “Je wordt niet pedofiel bij gebrek aan seksuele contacten met volwassenen. Dan begint de man niet plotseling aan jonge jongens te denken. Je wordt dus net zomin pedofiel door priester te worden als je pedofiel wordt door kapper te worden.”
In de geneeskunde wordt pedofilie beschouwd als een pathologie, een ziekte waaraan iemand lijdt. Hoe pervers hun daden ook moge zijn, deze mensen moeten psychiatrisch behandeld en begeleid worden.
Ons christen-zijn vraagt juist een inspanning te leveren, hoe moeilijk dit ook moge zijn, om degene aan pedofilie lijdt te blijven helpen door hen bijvoorbeeld door te verwijzen naar psychiatrische hulpverlening. Wij kunnen immers geen christen zijn als we niet in staat zijn om onze naaste lief te hebben zoals onszelf. We moeten juist verhinderen dat deze man of vrouw nog verder kwaad doet.
Anders is gesteld is het met de functie die deze man of vrouw bekleedt. Zoals aangetoond moeten we deze kunnen helpen, maar we moeten zijn of haar functie direct, en al dan niet tijdelijk, ontnemen. Daar mag geen medelijden spelen. Het is ten zeerste bedroevend dat de man in kwestie 25 jaar aan het hoofd heeft gestaan van een bisdom. Daarmee bezoedelt hij niet alleen de functie van alle priesters en geestelijken, maar bovenal kleineert hij dagelijks zijn slachtoffer, wat verderfelijk is. Hier moeten we kordaat optreden en is de mogelijke persoonlijke relatie van secundair belang. We moeten stellen dat het genoeg is geweest. Daarom ook is het een heel positief gegeven dat onze kardinaal krachtdadig en accuraat heeft opgetreden. Dat zorgt ervoor dat het instituut Kerk stilaan haar juk aflegt van rigiditeit en onbeweeglijkheid. Onder haar goedkeuren heeft de Belgische bisschoppenconferentie de Commissie voor de behandeling van klachten wegens seksueel misbruik binnen de pastorale relatie opgericht die onafhankelijk kan werken, en die sinds kort geleid wordt door kinderpsychiater en rector Peter Adriaenssens.
Terugkomend op de vraag Wie moeten we nog geloven als zelfs de dienaars van God zich vergrijpen aan walgelijke daden, is eigenlijk vanuit ons christen-zijn een beetje verkeerd. Het gaat over wat wij geloven. Wij zijn christenen omdat we geloven in God, in het evangelie, en we willen de consequenties daarvan dragen doorheen de waarden en liefde die God en Jezus ons heeft getoond. Ons geloof is waardeloos als we slechts enkel en alleen geloven in de dienaars van God. Voor hen is de bijzondere taak weggelegd om ons nog dichter bij God te brengen. Dat kunnen ze pas doen als ze integer en oprecht liefdevol hun taak opnemen en volbrengen. En zoals aangetoond en bewezen is, zijn er hier, zoals in elke bevolkingsgroep, ook rotte appels die dienen verwijderd worden
Delen
maandag 19 april 2010
een opsteker
Belangrijker nog is dat de overwinning van Gilbert een opsteker is voor het Belgische wielrennen
De overwinning is een opsteker. Dat is een meevaller. Het had ook een afknapper kunnen zijn. Of een zoethouder, een misser of een uitglijer. Dat zou pas een giller zijn geweest.
Ik heb het over woorden die je niet zo vaak gebruikt in de frisse lucht, maar in verslagen schijnen ze wel te gedijen. En als je er even bij stilstaat, blijken ze best wel interessant, zoals meer dingen die woekeren in verborgenheid.
Het zijn zelfstandige naamwoorden, en zijn gemaakt van de stam van een werkwoord en de uitgang –er. Op die manier kun je er tienduizenden maken in het Nederlands waarbij iedereen meteen begrijpt waarover je het hebt. Een bloemschikker, een kontlikker, een cannabiskweker, een wielrenner. In al die gevallen krijg je een mannelijke persoon die zich ergens mee bezighoudt.
Sommige van deze woorden slaan niet op mensen. Ik denk aan de vliegenvanger, de grasmaaier, de wekker. Slechts zelden zul je twijfelen of het om een apparaat of een persoon gaat, maar bijvoorbeeld een vaatwasser en de sneeuwruimer kunnen voor de twee.
Merkwaardiger is dat het woord op –er soms aanduidt wie of wat het ‘slachtoffer’ is van de handeling. Een bijsluiter bijvoorbeeld is niet iemand die iets bij sluit, maar iets wat ergens bij gesloten wordt. Op dezelfde manier is een deurhanger iets wat aan de deur wordt gehangen.
Ten slotte kennen we er-woorden die de oorzaak aanduiden van de handeling in het werkwoord. Een giller doet ons gillen en een dijenkletser doet ons kletsen op de dijen.
We keren terug naar de opsteker. In tegenstelling tot de meevaller (die meevalt) en de zoethouder (die ons zoet houdt), zie je niet meteen wat de opsteker zou kunnen opsteken. Daar moet een andere verklaring voor zijn. Die vindt de taalkundige Paul Kempeneers in het rijksarchief in Leuven. Uit de Rekeningen van de drossaard van hertogdom Aarschot leert hij dat ene Jasper Verhofstadt ‘met eenen opsteker’ aangevallen werd in 1551. Vier jaar later een vergelijkbaar feit: ‘eenen ghenaempt henrick leysens anno XVCLV heeft eenen ghewondt ghehadt, gheheeten henrick koenen, met eenen opsteckere van achtere in zynen rugge.’
Een opsteker is dus een soort mes, een dolk. Het Woordenboek der Nederlandse Taal weet meer. Het woord is verwant met het Duitse Aufstecher en betekent ‘een werktuig waarmede men iets open steekt’ en dat doorgaans in een schede werd gedragen als wapen.
Je weet dat het cynisme me niet vreemd is. Dus als ik tegen je zeg: ‘ik steek een mes in je rug’, is het bedoeld als een opsteker.
Delen
De overwinning is een opsteker. Dat is een meevaller. Het had ook een afknapper kunnen zijn. Of een zoethouder, een misser of een uitglijer. Dat zou pas een giller zijn geweest.
Ik heb het over woorden die je niet zo vaak gebruikt in de frisse lucht, maar in verslagen schijnen ze wel te gedijen. En als je er even bij stilstaat, blijken ze best wel interessant, zoals meer dingen die woekeren in verborgenheid.
Het zijn zelfstandige naamwoorden, en zijn gemaakt van de stam van een werkwoord en de uitgang –er. Op die manier kun je er tienduizenden maken in het Nederlands waarbij iedereen meteen begrijpt waarover je het hebt. Een bloemschikker, een kontlikker, een cannabiskweker, een wielrenner. In al die gevallen krijg je een mannelijke persoon die zich ergens mee bezighoudt.
Sommige van deze woorden slaan niet op mensen. Ik denk aan de vliegenvanger, de grasmaaier, de wekker. Slechts zelden zul je twijfelen of het om een apparaat of een persoon gaat, maar bijvoorbeeld een vaatwasser en de sneeuwruimer kunnen voor de twee.
Merkwaardiger is dat het woord op –er soms aanduidt wie of wat het ‘slachtoffer’ is van de handeling. Een bijsluiter bijvoorbeeld is niet iemand die iets bij sluit, maar iets wat ergens bij gesloten wordt. Op dezelfde manier is een deurhanger iets wat aan de deur wordt gehangen.
Ten slotte kennen we er-woorden die de oorzaak aanduiden van de handeling in het werkwoord. Een giller doet ons gillen en een dijenkletser doet ons kletsen op de dijen.
We keren terug naar de opsteker. In tegenstelling tot de meevaller (die meevalt) en de zoethouder (die ons zoet houdt), zie je niet meteen wat de opsteker zou kunnen opsteken. Daar moet een andere verklaring voor zijn. Die vindt de taalkundige Paul Kempeneers in het rijksarchief in Leuven. Uit de Rekeningen van de drossaard van hertogdom Aarschot leert hij dat ene Jasper Verhofstadt ‘met eenen opsteker’ aangevallen werd in 1551. Vier jaar later een vergelijkbaar feit: ‘eenen ghenaempt henrick leysens anno XVCLV heeft eenen ghewondt ghehadt, gheheeten henrick koenen, met eenen opsteckere van achtere in zynen rugge.’
Een opsteker is dus een soort mes, een dolk. Het Woordenboek der Nederlandse Taal weet meer. Het woord is verwant met het Duitse Aufstecher en betekent ‘een werktuig waarmede men iets open steekt’ en dat doorgaans in een schede werd gedragen als wapen.
Je weet dat het cynisme me niet vreemd is. Dus als ik tegen je zeg: ‘ik steek een mes in je rug’, is het bedoeld als een opsteker.
Delen
zondag 18 april 2010
splitsing IJsland
Gisterenavond zaten we iets te drinken op het terras van Klein Zwitserland in Sint-Maria-Latem. We genoten van de ondergaande zon. Net toen de zon de horizon bereikte, merkten we dat de lucht net iets anders was. De zon was eerder wazig en het rood er rond nam heel plaats in. Even waande ik me in Japan: het land van de rijzende zon en thans van de lentesneeuw. Echt, in Japan kan je deze verschijning meermaals bewonderen. Toen ik naast me keek, zag ik alweer mijn vrouwtje van Duitse origine en dat is eventjes een schokje. Of dit nu een ontgoocheling was of niet laat ik de wijselijke interpretatie van de lezer over.
Maar één ding heb ik wel vastgesteld. De invloed van de IJslandse vulkaan met een West-Vlaamse naam reikt wel degelijk tot hier. De Eyjafallajökull. Geeft toe, het is West-Vlaamse gebekt hé. Het is een naam dat je het best uitspreekt als je een hete patat in je mond stopt en je iets vermanend wil zeggen tegen iemand: “Moa vent toh, zie gie da nie, eyjafallajökull. En zo zette de Eyjafallajökull de toon van de avond in het samen-zijn met mijn vrouwtje.
In tegenstelling tot me associeerde ze de eruptie van deze vulkaan met Wouter Bos. Ik begreep haar link niet behalve dat hij knalrood is en de regering Harry Potter liet ontploffen. “Neen Tooike, je zit weer eens verkeerd,” zei ze met een schalks lachje dat me zoals de IJslandse gletsjer deed smelten. En ze me de link als volgt uit.
Doordat IJsland op de Oceanische rug ligt, wordt het land eigenlijk in tweeën gesplitst. De snelheid waartegen de splitsing zich voltrekt is 1 tot 2 centimeter per jaar, wat ook niet 5 minuten moed vergt. Wouter Bos blijkt een genie te zijn. Zijn politieke ster in Holland was tanende waardoor hij afscheid nam. Maar, wat niemand weet, is dat hij constant overleg pleegde met IJslandse meteorologen en vulkanologen en West-IJslandse politici. Hij werd op de hoogte gesteld dat de Eyjafallajökull op uitbarsten stond, dat de windrichting meestal westelijk tot noordelijk is en dat het land geografisch gesplitst zou worden. Van de Links-Groene meerderheidspartij, Vinstrihreyfingin-grænt framboð, kreeg hij terstond een partijkaart aangeboden. Dat die partij het feministische gedachtegoed uitdraagt en nauwe contacten heeft met Kristien Emmerechts en Benoîte Groult, is voor Bos slechts een pikant detail.
Hij zou een prominente rol verwerven in het politieke IJsland en dat is een uitdaging. Zijn opdracht is de scheiding helpen bewerkstelligen en premier worden van West-IJsland. Meteen dacht hij terug aan zijn meesterlijke zet van het eerste weekend van oktober 2008, toen hij het licht bij Fortis uitdeed en Lippens zijn doodskist bestelde met een gouden randje. Als premier van West-IJsland zou hij het ook zo verwoorden: “We hebben het goede deel er uit gehaald en er de juiste prijs voor betaald zodat Oost-IJsland er ook beter van wordt. Het toxische gedeelte is nu volledig ten lasten van het westelijke deel. Dankzij onze betaling, 16,8 miljard euro, kunnen zij hun probleem oplossen!” Met deze splitsing zullen de bilaterale relaties met London verbeteren. Gordon Brown haalt vandaag immers zwaar uit naar zijn IJslandse collega: “Send cash, not ash!” Dat het financiële hart van IJsland zich in het westelijke landsdeel bevindt, dit voor Bos een triviale opmerking, een voetnoot. Het IMF zal dat wel regelen.
Het was reeds donker geworden nadat mijn vrouwtje haar inventieve uitleg geopenbaard had. De bewondering voor haar nam toe. Alweer wat bijgeleerd van een vrouw. Wat houd ik van haar!
Delen
Maar één ding heb ik wel vastgesteld. De invloed van de IJslandse vulkaan met een West-Vlaamse naam reikt wel degelijk tot hier. De Eyjafallajökull. Geeft toe, het is West-Vlaamse gebekt hé. Het is een naam dat je het best uitspreekt als je een hete patat in je mond stopt en je iets vermanend wil zeggen tegen iemand: “Moa vent toh, zie gie da nie, eyjafallajökull. En zo zette de Eyjafallajökull de toon van de avond in het samen-zijn met mijn vrouwtje.
In tegenstelling tot me associeerde ze de eruptie van deze vulkaan met Wouter Bos. Ik begreep haar link niet behalve dat hij knalrood is en de regering Harry Potter liet ontploffen. “Neen Tooike, je zit weer eens verkeerd,” zei ze met een schalks lachje dat me zoals de IJslandse gletsjer deed smelten. En ze me de link als volgt uit.
Doordat IJsland op de Oceanische rug ligt, wordt het land eigenlijk in tweeën gesplitst. De snelheid waartegen de splitsing zich voltrekt is 1 tot 2 centimeter per jaar, wat ook niet 5 minuten moed vergt. Wouter Bos blijkt een genie te zijn. Zijn politieke ster in Holland was tanende waardoor hij afscheid nam. Maar, wat niemand weet, is dat hij constant overleg pleegde met IJslandse meteorologen en vulkanologen en West-IJslandse politici. Hij werd op de hoogte gesteld dat de Eyjafallajökull op uitbarsten stond, dat de windrichting meestal westelijk tot noordelijk is en dat het land geografisch gesplitst zou worden. Van de Links-Groene meerderheidspartij, Vinstrihreyfingin-grænt framboð, kreeg hij terstond een partijkaart aangeboden. Dat die partij het feministische gedachtegoed uitdraagt en nauwe contacten heeft met Kristien Emmerechts en Benoîte Groult, is voor Bos slechts een pikant detail.
Hij zou een prominente rol verwerven in het politieke IJsland en dat is een uitdaging. Zijn opdracht is de scheiding helpen bewerkstelligen en premier worden van West-IJsland. Meteen dacht hij terug aan zijn meesterlijke zet van het eerste weekend van oktober 2008, toen hij het licht bij Fortis uitdeed en Lippens zijn doodskist bestelde met een gouden randje. Als premier van West-IJsland zou hij het ook zo verwoorden: “We hebben het goede deel er uit gehaald en er de juiste prijs voor betaald zodat Oost-IJsland er ook beter van wordt. Het toxische gedeelte is nu volledig ten lasten van het westelijke deel. Dankzij onze betaling, 16,8 miljard euro, kunnen zij hun probleem oplossen!” Met deze splitsing zullen de bilaterale relaties met London verbeteren. Gordon Brown haalt vandaag immers zwaar uit naar zijn IJslandse collega: “Send cash, not ash!” Dat het financiële hart van IJsland zich in het westelijke landsdeel bevindt, dit voor Bos een triviale opmerking, een voetnoot. Het IMF zal dat wel regelen.
Het was reeds donker geworden nadat mijn vrouwtje haar inventieve uitleg geopenbaard had. De bewondering voor haar nam toe. Alweer wat bijgeleerd van een vrouw. Wat houd ik van haar!
Delen
maandag 5 april 2010
Madeliefjes
Ik daag iedereen uit die dit leest om het leven te leven en de wereld te bekijken met kinderlijke ogen. Iedereen bouwt zijn of haar carrière terecht verder uit. Op privévlak zijn we volop met ons gezinnetje en stellen alles in het werk om het morgen nog beter te hebben dan vandaag.
Deze drie aangehaalde voorbeelden zijn erg nobel, maar we dreigen onszelf meer en meer te verliezen. Wanneer denken we eens aan onszelf, al is het maar voor eventjes? Door onze, dikwijls verplichte, flexibiliteit staat onze levenselastiek voortdurend op spanning. En een elastiek dat op spanning staat, verliest na enige tijd rek. Ik ga wel enigszins kort door de bocht, want de dagelijkse liefde die we ontvangen van onze partner en kindjes is altijd verteterend en zwengelt onze daadkracht, inzet en onze liefde juist aan.
Maar hoevelen hebben zich de volgende vraag gesteld: “Zie ik mezelf graag?” Een vreselijk lastige vraag, vind ik dit. Leven we dan enkel om onszelf graag te zien? Dit beweer ik echt niet, want narcisme is toch iets anders dan zelfliefde. Neen, zelfliefde kan je mijns inziens het beste meten door de volgende stelling: gun jezelf datgene wat je aan de ander geeft. En daarmee is het vleugje egoïsme en egocentrisme meteen weg.
“Zie ik mezelf graag?” Zoals we onze kindjes willen beschermen en een assertieve opvoeding willen geven, zo moeten we ook bezig zijn met onszelf. Sterker nog, soms is het nodig om eens terug in de huid van onze zoon of dochter te kruipen en mee op ontdekkingstocht te gaan. Immers, een kind ontdekt zoveel nieuwigheden en kan er verrukt over zijn.
We zijn dit stadium ontgroeid en het leven rondom ons gaat maar voorbij. En net dan gebeurt het dat het leven ons terug raakt doorheen onze jonge kinderen. “Kijk mama, ik heb 5 madeliefjes voor jou geplukt. Kijk mama, hoe mooi ze zijn met hun blaadjes en het stengeltjes. Wil je ze in een bekertje water zetten?” Door het gebaar van een verrukt kind, worden we ontroerd. We zien elke dag madeliefjes, toch wanneer de natuur op haar mooist is. Maar letten we erop? Ik denk het niet of toch zelden.
Ons verrukt dochtertje of zoontje laat ons met hun ogen zien hoe een madeliefje er uit ziet. De ontroering kan groot genoeg zijn om ons een traantje te doen wegpinken. Op dat moment vergeten we de dagelijkse besognes en bezorgt ons een boost.
Vreemd toch dat we telkens een katalysator (vergeef me dit woord als vergelijking met kinderlijke en onschuldige wezentjes) nodig hebben om ons opnieuw te laten verwonderen. Het is dankzij onze onvoorwaardelijke liefde voor hen dat zij in staat zijn om ons te verwonderen. Waarom zou het dan niet mogelijk zijn om deze liefde ook te laten afstralen op onszelf. Net zoals deze liefde bijdraagt tot het geluk van onze kindjes, zo draagt het ook bij tot ons geluk.
Laten we opnieuw het pad van de verwondering inslaan en leef het leven. Het is ons gegund.
Delen
Deze drie aangehaalde voorbeelden zijn erg nobel, maar we dreigen onszelf meer en meer te verliezen. Wanneer denken we eens aan onszelf, al is het maar voor eventjes? Door onze, dikwijls verplichte, flexibiliteit staat onze levenselastiek voortdurend op spanning. En een elastiek dat op spanning staat, verliest na enige tijd rek. Ik ga wel enigszins kort door de bocht, want de dagelijkse liefde die we ontvangen van onze partner en kindjes is altijd verteterend en zwengelt onze daadkracht, inzet en onze liefde juist aan.
Maar hoevelen hebben zich de volgende vraag gesteld: “Zie ik mezelf graag?” Een vreselijk lastige vraag, vind ik dit. Leven we dan enkel om onszelf graag te zien? Dit beweer ik echt niet, want narcisme is toch iets anders dan zelfliefde. Neen, zelfliefde kan je mijns inziens het beste meten door de volgende stelling: gun jezelf datgene wat je aan de ander geeft. En daarmee is het vleugje egoïsme en egocentrisme meteen weg.
“Zie ik mezelf graag?” Zoals we onze kindjes willen beschermen en een assertieve opvoeding willen geven, zo moeten we ook bezig zijn met onszelf. Sterker nog, soms is het nodig om eens terug in de huid van onze zoon of dochter te kruipen en mee op ontdekkingstocht te gaan. Immers, een kind ontdekt zoveel nieuwigheden en kan er verrukt over zijn.
We zijn dit stadium ontgroeid en het leven rondom ons gaat maar voorbij. En net dan gebeurt het dat het leven ons terug raakt doorheen onze jonge kinderen. “Kijk mama, ik heb 5 madeliefjes voor jou geplukt. Kijk mama, hoe mooi ze zijn met hun blaadjes en het stengeltjes. Wil je ze in een bekertje water zetten?” Door het gebaar van een verrukt kind, worden we ontroerd. We zien elke dag madeliefjes, toch wanneer de natuur op haar mooist is. Maar letten we erop? Ik denk het niet of toch zelden.
Ons verrukt dochtertje of zoontje laat ons met hun ogen zien hoe een madeliefje er uit ziet. De ontroering kan groot genoeg zijn om ons een traantje te doen wegpinken. Op dat moment vergeten we de dagelijkse besognes en bezorgt ons een boost.
Vreemd toch dat we telkens een katalysator (vergeef me dit woord als vergelijking met kinderlijke en onschuldige wezentjes) nodig hebben om ons opnieuw te laten verwonderen. Het is dankzij onze onvoorwaardelijke liefde voor hen dat zij in staat zijn om ons te verwonderen. Waarom zou het dan niet mogelijk zijn om deze liefde ook te laten afstralen op onszelf. Net zoals deze liefde bijdraagt tot het geluk van onze kindjes, zo draagt het ook bij tot ons geluk.
Laten we opnieuw het pad van de verwondering inslaan en leef het leven. Het is ons gegund.
Delen
zondag 4 april 2010
Ich habe ein Training gemacht, im jeden fall
Heb je ook zo genoten van deze editie van de Ronde van Vlaanderen? Het was een spektakelstuk zoals we dit vorig weekend met de E3-prijs en Gent-Wevelgem zagen.
Het hertekende parcours van de Ronde, zorgde wel voor enige reserve binnen het peloton. De rol voor helpers werd groter en je zag het ook. Toch viel de definitieve beslissing op een vreemde plaats: de Molenberg op 44 km van de streep. Daar trok Cancellara het hendeltje open en enkel Boonen kon aanpikken. De rest moest een vestje uitdoen.
Eventjes sloop er twijfel bij het kopduo want met nog tal van hellingen voor de boeg en met een voorsprong van o god ocharme 14 seconden was het toch wel link. Gelukkig sloegen ze de handen in elkaar en diepten ze de voorsprong geruststellend uit.
Vermits elke verstandhouding in het achtergroepje zoek was, demarreerde Gilbert op de Berendries. Enkel een knappe Leukemans kon volgen. Samen reden ze tegen 55 km/u, maar ze kwamen geen seconde op de TGV Boonen – Cancellara.
Op de voorlaatste helling van de dag, de Muur, trapte Boonen een paar tanden groter dan zijn metgezel. Iemand die groot trapt, vertoont tekenen van vermoeidheid. Cancellara bleef sterk in het zadel en op zijn sloffen reed hij weg van Boonen. Onze nationale kampioen weet als geen ander dat je het fenomeen Cancellara geen 15 meter geven, of je hebt het vlaggen. Dit gebeurde echter wel. Cancellara reed op een fenomenale wijze naar de mooiste zege van zijn rijkelijk gevulde palmares. Het sierde Boonen dat hij weerwerk bood, zodat hij niet werd ingelopen door Gilbert en Leukemans.
Is Cancellara een fenomeen? Ja. In de zomer 2008 was ik in topconditie en ik wilde me onderwerpen aan een professioneel onderzoek die de profs elk jaar ondergaan. Ik had geluk dat mijn proeven begeleid werden door een professor waarbij Sastre en Cancellara ook gingen. Ik kon dus mijn cijfers vergelijken met deze twee en de gemiddelde (sport)man.
Eerst werd gekeken naar het vetgehalte. Ik hoopte een normaal gemiddelde te kunnen halen van 18 tot 25%. Groot was mijn verrassing toen bleek dat ik een vetgehalte liet optekenen van 6,8%. De professor keek vreemd op, want als gewoon wielerliefhebber liep ik wel enig gevaar en ik moest wat kilo’s bijkomen.
Cancellara had toen een vetgehalte van slechts 3,9%. Het was meteen de enige waardemeter die aanleunde bij hem. Vermits hij professioneel verder begeleid en opgevolgd wordt, stelt er zich bij hem geen probleem.
Met een brede glimlach ging ik naar het marteltuig om mijn wattage te meten per kilogram. Maar de glimlach verdween toen ik er slechts 175 Watt kon uithalen bij hartslag van 189 slagen per minuut. Ter vergelijking: Cancellara kan 750 Watt ronddraaien waarbij zijn hartslag de mijne evenaart. Dit is een wattage om van te duizelen. Boonen in topvorm moet eigenlijk niet veel onderdoen. Ook hij behaalt 700 Watt. Met deze cijfers kan het niet anders dan dat Cancellara momenteel de compleetste renner is van het peloton.
Delen
Het hertekende parcours van de Ronde, zorgde wel voor enige reserve binnen het peloton. De rol voor helpers werd groter en je zag het ook. Toch viel de definitieve beslissing op een vreemde plaats: de Molenberg op 44 km van de streep. Daar trok Cancellara het hendeltje open en enkel Boonen kon aanpikken. De rest moest een vestje uitdoen.
Eventjes sloop er twijfel bij het kopduo want met nog tal van hellingen voor de boeg en met een voorsprong van o god ocharme 14 seconden was het toch wel link. Gelukkig sloegen ze de handen in elkaar en diepten ze de voorsprong geruststellend uit.
Vermits elke verstandhouding in het achtergroepje zoek was, demarreerde Gilbert op de Berendries. Enkel een knappe Leukemans kon volgen. Samen reden ze tegen 55 km/u, maar ze kwamen geen seconde op de TGV Boonen – Cancellara.
Op de voorlaatste helling van de dag, de Muur, trapte Boonen een paar tanden groter dan zijn metgezel. Iemand die groot trapt, vertoont tekenen van vermoeidheid. Cancellara bleef sterk in het zadel en op zijn sloffen reed hij weg van Boonen. Onze nationale kampioen weet als geen ander dat je het fenomeen Cancellara geen 15 meter geven, of je hebt het vlaggen. Dit gebeurde echter wel. Cancellara reed op een fenomenale wijze naar de mooiste zege van zijn rijkelijk gevulde palmares. Het sierde Boonen dat hij weerwerk bood, zodat hij niet werd ingelopen door Gilbert en Leukemans.
Is Cancellara een fenomeen? Ja. In de zomer 2008 was ik in topconditie en ik wilde me onderwerpen aan een professioneel onderzoek die de profs elk jaar ondergaan. Ik had geluk dat mijn proeven begeleid werden door een professor waarbij Sastre en Cancellara ook gingen. Ik kon dus mijn cijfers vergelijken met deze twee en de gemiddelde (sport)man.
Eerst werd gekeken naar het vetgehalte. Ik hoopte een normaal gemiddelde te kunnen halen van 18 tot 25%. Groot was mijn verrassing toen bleek dat ik een vetgehalte liet optekenen van 6,8%. De professor keek vreemd op, want als gewoon wielerliefhebber liep ik wel enig gevaar en ik moest wat kilo’s bijkomen.
Cancellara had toen een vetgehalte van slechts 3,9%. Het was meteen de enige waardemeter die aanleunde bij hem. Vermits hij professioneel verder begeleid en opgevolgd wordt, stelt er zich bij hem geen probleem.
Met een brede glimlach ging ik naar het marteltuig om mijn wattage te meten per kilogram. Maar de glimlach verdween toen ik er slechts 175 Watt kon uithalen bij hartslag van 189 slagen per minuut. Ter vergelijking: Cancellara kan 750 Watt ronddraaien waarbij zijn hartslag de mijne evenaart. Dit is een wattage om van te duizelen. Boonen in topvorm moet eigenlijk niet veel onderdoen. Ook hij behaalt 700 Watt. Met deze cijfers kan het niet anders dan dat Cancellara momenteel de compleetste renner is van het peloton.
Delen
maandag 29 maart 2010
Universal Design
De perfecte standaardmens voorbij, Universal Design moet ontwerpers de ogen openen
Gehandicaptenbewegingen besteden traditioneel veel aandacht aan de toegankelijkheid van gebouwen en informatie. Terecht: vaak kan daar zelfs in overheidsgebouwen nog veel aan worden verbeterd. ’Maar eigenlijk is de enge en exclusieve focus op toegankelijkheid niet echt de juiste benadering’, vindt professor architectuur Hubert Froyen. ’Ze gaat ervan uit dat gebouwen en dingen op maat van ’normale’ mensen worden gemaakt, om ze daarna aan te passen aan allerlei handicaps. Universal Design gaat ervan uit dat die ideale standaardmens niet bestaat en dat elke mens in de loop van de persoonlijke levenscyclus wisselende capaciteiten en beperkingen heeft.’
Het verschillende uitgangspunt van Universal Design (of Design for All, zoals de beweging in Europa ook wel wordt genoemd) is geen theoretisch woordspelletje. Froyen: ’Ontwerpers zijn over het algemeen bijzonder vormgedreven. Dat is natuurlijk ook nodig: ontwerpen draait nu eenmaal rond de ontwikkeling van nieuwe vormen met nieuwe materialen. Maar de mens wordt bij die vernieuwingen wel eens vergeten. Universal Design, daarentegen, is meer mensgedreven: is al dat moois ook wel goed bruikbaar, en goed bruikbaar voor iedereen? Dat is een fundamenteel ander uitgangspunt.’
Weg van Leonardo
De mens die Universal Design centraal stelt, is niet de ideale, gespierde mens zoals Leonardo da Vinci hem tekende en zoals de meeste mensen zichzelf nog altijd graag zien. ’Want die ideale mens bestaat niet. Mensen zijn groot of klein, dik of dun en ze hebben meestal meer dan één fysieke of mentale beperking. Mensen dragen een bril, horen wat minder goed of zitten in een rolstoel - permanent of tijdelijk, bijvoorbeeld omdat ze een been hebben gebroken. Dat is de echte eye-opener van Universal Design: niet de klassieke lichamelijke handicap wordt als maatstaf genomen, maar elke situatie waarin iemand niet honderd procent kan functioneren. Waarom kan iemand zijn of haar linkerarm niet gebruiken? Bijvoorbeeld door een lichamelijke handicap. Maar het kan ook een moeder zijn die haar baby moet vasthouden, of iemand die met de auto aan het rijden is. Dat zijn op dat moment óók gehandicapten, want als die moeder het dopje van een shampoofles moet schroeven, heeft ze evenveel problemen als een ’echte’ gehandicapte.’
Door het begrip handicap zo te definiëren, verruimt Universal Design de groep personen met een handicap tot zowat de hele wereldbevolking - zij het dat sommige handicaps tijdelijk zijn. ’En dan krijg je heel andere statistieken. In Frankrijk is onlangs een enquête gehouden waarbij men niet vroeg naar een lichamelijke handicap uit de klassieke categorie, maar wél: ’Hebt u problemen om uw schoenveters dicht te knopen?’ Het bleek om een enorm percentage te gaan: mensen die rugklachten hadden, die op dat moment in het gips zaten, enzovoort. Als je eenmaal ziet hoeveel mensen dergelijke problemen hebben, is het maar logisch dat je je ontwerpen daaraan gaat aanpassen. Het is zoals met bedden: die worden steeds groter omdat de mensen steeds groter worden. Dat vinden we normaal. Waarom vinden we het dan niet normaal dat ook met andere afwijkingen van de standaard rekening wordt gehouden?’
Mentale déclic
’Dat is de mentale déclic die designers en architecten moeten maken, en die ze nog veel te weinig maken. In de praktijk gebeurt dat nog veel te weinig: vaak wordt de voorhoede gevormd door ontwerpers die in hun directe omgeving met handicaps worden geconfronteerd. Of zoals de stichter van Oxo, die jarenlang succesvolle keukenapparaten had ontworpen en toen merkte dat zijn vrouw, die artritis had, ze niet goed kon hanteren. Pas dan ging hij dingen ontwerpen met bredere handvatten en gemakkelijke grepen. Het kost evenveel moeite maar het voorwerp kan wel door veel meer mensen worden gebruikt. En dat is échte ergonomie.’
’Natuurlijk kun je niet zeggen: dàt ontwerp is Universal Design en dàt niet. Je kunt hooguit stellen dat bepaalde objecten en gebouwen méér universeel zijn in hun gebruiksmogelijkheden. En het ideaal zal nooit worden bereikt: soms zijn er nu eenmaal aparte oplossingen nodig, en ook het budget is vaak een drempel om voorwerpen en gebouwen zo te ontwerpen dat ze bruikbaar zijn voor iedereen in plaats van voor een soort ideële standaardmens. Maar wie bij het ontwerpen in zijn achterhoofd houdt dat mensen verschillen, komt al een heel eind. Universal Design is geen onbereikbaar streefdoel is: het wordt vandaag al toegepast en het zal tegelijk nooit volledig worden toegepast.’
Delen
Gehandicaptenbewegingen besteden traditioneel veel aandacht aan de toegankelijkheid van gebouwen en informatie. Terecht: vaak kan daar zelfs in overheidsgebouwen nog veel aan worden verbeterd. ’Maar eigenlijk is de enge en exclusieve focus op toegankelijkheid niet echt de juiste benadering’, vindt professor architectuur Hubert Froyen. ’Ze gaat ervan uit dat gebouwen en dingen op maat van ’normale’ mensen worden gemaakt, om ze daarna aan te passen aan allerlei handicaps. Universal Design gaat ervan uit dat die ideale standaardmens niet bestaat en dat elke mens in de loop van de persoonlijke levenscyclus wisselende capaciteiten en beperkingen heeft.’
Het verschillende uitgangspunt van Universal Design (of Design for All, zoals de beweging in Europa ook wel wordt genoemd) is geen theoretisch woordspelletje. Froyen: ’Ontwerpers zijn over het algemeen bijzonder vormgedreven. Dat is natuurlijk ook nodig: ontwerpen draait nu eenmaal rond de ontwikkeling van nieuwe vormen met nieuwe materialen. Maar de mens wordt bij die vernieuwingen wel eens vergeten. Universal Design, daarentegen, is meer mensgedreven: is al dat moois ook wel goed bruikbaar, en goed bruikbaar voor iedereen? Dat is een fundamenteel ander uitgangspunt.’
Weg van Leonardo
De mens die Universal Design centraal stelt, is niet de ideale, gespierde mens zoals Leonardo da Vinci hem tekende en zoals de meeste mensen zichzelf nog altijd graag zien. ’Want die ideale mens bestaat niet. Mensen zijn groot of klein, dik of dun en ze hebben meestal meer dan één fysieke of mentale beperking. Mensen dragen een bril, horen wat minder goed of zitten in een rolstoel - permanent of tijdelijk, bijvoorbeeld omdat ze een been hebben gebroken. Dat is de echte eye-opener van Universal Design: niet de klassieke lichamelijke handicap wordt als maatstaf genomen, maar elke situatie waarin iemand niet honderd procent kan functioneren. Waarom kan iemand zijn of haar linkerarm niet gebruiken? Bijvoorbeeld door een lichamelijke handicap. Maar het kan ook een moeder zijn die haar baby moet vasthouden, of iemand die met de auto aan het rijden is. Dat zijn op dat moment óók gehandicapten, want als die moeder het dopje van een shampoofles moet schroeven, heeft ze evenveel problemen als een ’echte’ gehandicapte.’
Door het begrip handicap zo te definiëren, verruimt Universal Design de groep personen met een handicap tot zowat de hele wereldbevolking - zij het dat sommige handicaps tijdelijk zijn. ’En dan krijg je heel andere statistieken. In Frankrijk is onlangs een enquête gehouden waarbij men niet vroeg naar een lichamelijke handicap uit de klassieke categorie, maar wél: ’Hebt u problemen om uw schoenveters dicht te knopen?’ Het bleek om een enorm percentage te gaan: mensen die rugklachten hadden, die op dat moment in het gips zaten, enzovoort. Als je eenmaal ziet hoeveel mensen dergelijke problemen hebben, is het maar logisch dat je je ontwerpen daaraan gaat aanpassen. Het is zoals met bedden: die worden steeds groter omdat de mensen steeds groter worden. Dat vinden we normaal. Waarom vinden we het dan niet normaal dat ook met andere afwijkingen van de standaard rekening wordt gehouden?’
Mentale déclic
’Dat is de mentale déclic die designers en architecten moeten maken, en die ze nog veel te weinig maken. In de praktijk gebeurt dat nog veel te weinig: vaak wordt de voorhoede gevormd door ontwerpers die in hun directe omgeving met handicaps worden geconfronteerd. Of zoals de stichter van Oxo, die jarenlang succesvolle keukenapparaten had ontworpen en toen merkte dat zijn vrouw, die artritis had, ze niet goed kon hanteren. Pas dan ging hij dingen ontwerpen met bredere handvatten en gemakkelijke grepen. Het kost evenveel moeite maar het voorwerp kan wel door veel meer mensen worden gebruikt. En dat is échte ergonomie.’
’Natuurlijk kun je niet zeggen: dàt ontwerp is Universal Design en dàt niet. Je kunt hooguit stellen dat bepaalde objecten en gebouwen méér universeel zijn in hun gebruiksmogelijkheden. En het ideaal zal nooit worden bereikt: soms zijn er nu eenmaal aparte oplossingen nodig, en ook het budget is vaak een drempel om voorwerpen en gebouwen zo te ontwerpen dat ze bruikbaar zijn voor iedereen in plaats van voor een soort ideële standaardmens. Maar wie bij het ontwerpen in zijn achterhoofd houdt dat mensen verschillen, komt al een heel eind. Universal Design is geen onbereikbaar streefdoel is: het wordt vandaag al toegepast en het zal tegelijk nooit volledig worden toegepast.’
Delen
zondag 21 maart 2010
Doof De Macht
De lichte branding van je stem, streelt mijn ogen;
De warme woorden, de volle zinnen
vertellen geen verhaal, doch doen ze me huiveren.
Het is een lied van een nachtgaal.
De tengere verschijning van je lichaam,
doen mijn woorden sterven.
Je gracieusheid, je stille beweeglijkheid is ontroerend.
Ik voel me alleen, maar niet zonder jou.
De bergen slorpen de kabbelende zee op,
de zomerregen doet de droogte sterven,
de wind waait alle zandkorrels weg,
de vissen exploreren de diepte van de oceaan.
Hier sta ik, te verlangen naar hoop,
te hopen op hunkering.
Mijn gesloten ogen ontwaken en turen rond;
ik zie bergen in zee,
wegkwijnende oases in de droogte,
klittende vaste grond.
Ik voel me alleen, maar niet zonder jou.
De desolaatheid van ons plekje wordt verstoord
door een huppelend marmotje en fladderende vlindertjes.
Het twee-zijn is aanwezig,
Ons grijpen voelt het marmotje;
Ik voel jou, maar niet alleen.
De fierheid van het marmotje kent geen grenzen.
Als een dief in de nacht ontsnapt het uit onze handen;
mijn handen voel ik niet meer,
ik voel jou...
Je streelt m'n stem, mijn vingers verkennen je strelende ogen;
Je ogen worden vochtig,
je gelaat is zo zacht.
Onze handen steken we weg,
en maken plaats voor je lippen
die langzaam onzichtbaar worden.
Ik voel.
Ik voel je innerlijkheid,
de warmte van een eeuwige vlam,
die schittert in je hart.
Ik raak je angsten;
de laatste rillingen van het smeltend ijs.
Ik hoor je hart voortdurend kloppen tegen mijn longen.
Het zingt een lied van een nachtegaal.
Ik voel jou...
Je voelt mij...
Je voelt...
Wij voelen...
Delen
De warme woorden, de volle zinnen
vertellen geen verhaal, doch doen ze me huiveren.
Het is een lied van een nachtgaal.
De tengere verschijning van je lichaam,
doen mijn woorden sterven.
Je gracieusheid, je stille beweeglijkheid is ontroerend.
Ik voel me alleen, maar niet zonder jou.
De bergen slorpen de kabbelende zee op,
de zomerregen doet de droogte sterven,
de wind waait alle zandkorrels weg,
de vissen exploreren de diepte van de oceaan.
Hier sta ik, te verlangen naar hoop,
te hopen op hunkering.
Mijn gesloten ogen ontwaken en turen rond;
ik zie bergen in zee,
wegkwijnende oases in de droogte,
klittende vaste grond.
Ik voel me alleen, maar niet zonder jou.
De desolaatheid van ons plekje wordt verstoord
door een huppelend marmotje en fladderende vlindertjes.
Het twee-zijn is aanwezig,
Ons grijpen voelt het marmotje;
Ik voel jou, maar niet alleen.
De fierheid van het marmotje kent geen grenzen.
Als een dief in de nacht ontsnapt het uit onze handen;
mijn handen voel ik niet meer,
ik voel jou...
Je streelt m'n stem, mijn vingers verkennen je strelende ogen;
Je ogen worden vochtig,
je gelaat is zo zacht.
Onze handen steken we weg,
en maken plaats voor je lippen
die langzaam onzichtbaar worden.
Ik voel.
Ik voel je innerlijkheid,
de warmte van een eeuwige vlam,
die schittert in je hart.
Ik raak je angsten;
de laatste rillingen van het smeltend ijs.
Ik hoor je hart voortdurend kloppen tegen mijn longen.
Het zingt een lied van een nachtegaal.
Ik voel jou...
Je voelt mij...
Je voelt...
Wij voelen...
Delen
zaterdag 20 maart 2010
Wat eten renners zoal voor en tijdens de wedstrijd
Hoe eet je in godsnaam genoeg om 298 kilometer af te leggen? Ongeveer 6.000 calorieën nemen de renners tot zich, al te beginnen vrijdagavond. De Gazzetta dello Sport publiceerde gisteren het hele lunchpakket van Alessandro Petacchi, en dat wilden we u toch niet onthouden.
VRIJDAGAVOND
150 g pasta, 150 g rijst, 200 g kipfilet, een beetje gekookte aardappelen, groentjes, een stukje taart.
ZATERDAG
6.15 uur: ontbijt 1
- Toast met confituur
- Lauwe melk met suiker
6.30 uur: ontbijt 2
- 100 gram pasta met olijfolie en een beetje parmezaankaas
- Omelet van 2 à 3 eieren
- 1 of 2 tassen koffie.
9.20 uur: Vertrek
- 4 broodjes met honing
- 2 energierepen
- 2 drinkbussen (1 thee, 1 water)
13 uur: Eerste bevoorrading
- 2 broodjes met honing
- 2 energierepen
- 2 drinkbussen (thee, water)
15.15 uur: Tweede bevoorrading
- 1 broodje met honing
- 2 energierepen
- gels met koolhydraten
16 uur: Laatste 50 kilometer
Alleen nog gels tot zich nemen, die direct verwerkt worden door het lichaam. Water uiteraard ook.
Delen
VRIJDAGAVOND
150 g pasta, 150 g rijst, 200 g kipfilet, een beetje gekookte aardappelen, groentjes, een stukje taart.
ZATERDAG
6.15 uur: ontbijt 1
- Toast met confituur
- Lauwe melk met suiker
6.30 uur: ontbijt 2
- 100 gram pasta met olijfolie en een beetje parmezaankaas
- Omelet van 2 à 3 eieren
- 1 of 2 tassen koffie.
9.20 uur: Vertrek
- 4 broodjes met honing
- 2 energierepen
- 2 drinkbussen (1 thee, 1 water)
13 uur: Eerste bevoorrading
- 2 broodjes met honing
- 2 energierepen
- 2 drinkbussen (thee, water)
15.15 uur: Tweede bevoorrading
- 1 broodje met honing
- 2 energierepen
- gels met koolhydraten
16 uur: Laatste 50 kilometer
Alleen nog gels tot zich nemen, die direct verwerkt worden door het lichaam. Water uiteraard ook.
Delen
vrijdag 5 maart 2010
Het einde van het Westen
From hero to zero. Is dat hoe we binnenkort terugkijken op Keynes zijn wonderlijke ideeën? Deze econoom werd vorig jaar overal opgevoerd als inspiratiebron. Of het nu ging over bail-outs van vette bankiers … quantitative easing … of deficit spending. Keynes zijn receptenboek was steeds de basis van het uitgebreide menu aan maatregelen dat we kregen voorgeschoteld. De gevolgen? Stijgende overheidstekorten en schuldratio’s die verticaal gaan.
De eurozone zit inmiddels met een gemiddelde overheidsschuld van 88%. Dit cijfer zal eerder stijgen dan dalen in de komende jaren. Het zal op zijn minst jaren duren vooraleer de grote begrotingstekorten verdwijnen. Politici zijn simpelweg niet bereid om moeilijke maatregelen te nemen. De tekorten zijn vanzelf gekomen en zullen ook vanzelf wel weer verdwijnen. Een hoge economische groei en een permanente lage rente. Meer is er niet nodig om de tekorten af te bouwen.
Besparen? Met wie zijn centen moeten politici dan nog stemmen kopen? Nee, dat is bij voorbaat uitgesloten. Het is pas wanneer de obligatiemarkt een waarschuwende vinger opsteekt, zoals nu richting Griekenland, dat er enige “sense of urgency” de kop opsteekt. Zo’n begrotingstekort is het bedrag dat landen meer spenderen dan ze ontvangen. En wie meer uitgeeft dan hij verdient, moet extra lenen om de levensstijl in stand te houden.
Voor de landen uit de eurozone betekent dit dat er 530 miljard euro extra geleend moet worden. Tel daarbij nog 400 miljard euro aan obligatieleningen op eindvervaldag en 700 miljard aan korte termijn schulden die doorgerold moet worden en je zit aan 1.630 miljard euro dat dit jaar moet opgehaald worden door de uitgifte van schuldpapier. En ook de Verenigde Staten willen nog eens een kleine $1.700 miljard uit de geldmarkten sleuren.
Zondermeer gigantische bedragen. En dan spreken we hier nog maar alleen over 2010. Ook de jaren daarna zullen er megabedragen geleend moeten worden om alles recht te houden. En zo komen we opnieuw bij de kern van deze crisis. Het Westen heeft zich te diep in de schulden gestoken en beschikt niet over voldoende inkomsten om dat allemaal terug te betalen. Ik spreek hier dan over de totale schuldenlast waarbij je de schulden van particulieren, de financiële sector, bedrijven en de overheid optelt.
Het enige wat tot op heden is veranderd, is de samenstelling van deze schulden. De overheid heeft via diverse bail-outs de schulden voor particulieren en de financiële sector voor een stuk overgenomen. Is dat een oplossing? Natuurlijk niet. Uiteindelijk moeten de schulden uit dezelfde pot komen, namelijk hetgeen we allemaal samen ieder jaar verdienen (het BNP zeg maar).
En zo komen we nu bij de vraag of overheden zelf nog wel in staat zijn om aan de verplichtingen te voldoen? De obligatiemarkten beginnen alvast te twijfelen aan de zwakkere spelers. Landen met een hoge schuldenlast, grote begrotingstekorten en een grote financieringsbehoefte worden extra geviseerd. Ik denk aan Griekenland, Spanje, Portugal, Italië, Ierland en België. De Spanjaarden willen dit jaar meer dan 200 miljard euro ophalen via de uitgifte van nieuwe obligaties. Dat is ongeveer de helft van de uitstaande schuld. Welke beleggers gaan deze bedragen op tafel leggen? Zelfde oefening voor de Italianen. Zij zoeken 327 miljard euro. Of België? Zij gaan voor 90 miljard euro, één derde van de huidige overheidsschuld.
Makkelijk zal dat allemaal niet gaan. En als het geld er al zou zijn, dan zullen beleggers op zijn minst een hogere rente eisen. Een hogere rente betekent echter hogere overheidsuitgaven en verder oplopende tekorten. En het zijn die tekorten die beleggers opnieuw nerveus maken waardoor ze de volgende keer misschien nog meer rente vragen. Een vicieuze cirkel, zeg maar.
Zeker landen die richting buitenland kijken voor de financiering van de schulden zijn extra kwetsbaar. Natuurlijk, de sterkere landen zoals Duitsland kunnen landen in moeilijkheden zoals Griekenland een handje helpen door zich bijvoorbeeld garant te stellen voor bepaalde schulden. Net zoals men vroeger de banken heeft geholpen door de schulden te garanderen. Alleen zitten we zo straks met een situatie waarbij er simpelweg geen veilige landen meer zijn. De Duitsers zijn alvast op hun hoede. De bevolking beklaagt het zich alvast dat ze de sterke Duitse mark hebben opgegeven voor de euro. Een bail-out van Griekenland ligt nogal gevoelig bij de publieke opinie. En de kans is groot dat het niet stopt bij Griekenland.
Het is een beetje kiezen tussen de pest en cholera. Indien je Griekenland niet redt dan kan je meteen een kruis maken over de Griekse banksector die binnen de 24 uur zal omvallen. En eigenlijk ook over de verzekeringssector die traditioneel een grote koper is van staatspapier.
En wat met de buitenlandse banken die miljarden geleend hebben aan Griekenland? Duitse banken zouden voor tientallen miljarden euro’s de boot ingaan. En nog ééns een veelvoud van dat bedrag moeten afschrijven indien Portugal of Spanje bankroet gaat! Of met andere woorden: you’re damned if you do, and you’re damned if you don’t.
Het Westen zit diep in de miserie. Laat dat duidelijk zijn. Om de bankencrisis het hoofd te bieden, werd alles uit de kast gehaald. Eén groot monetair experiment waarvan niemand de uitkomst kan voorspellen. De gok is om, in een tijd waarin geld nogal krap is, recordbedragen te lenen op de obligatiemarkten zonder daarbij de rente op te drijven. Is er echter voldoende geld beschikbaar om al deze nieuwe schulden op te kopen?
Het doet allemaal een beetje denken aan de zomer van 2008 toen de kapitaalmarkten dicht gingen voor de banken. Kapitaalverhogingen waren plots niet meer mogelijk en dat deed de deur dicht voor de sector. De geschiedenis lijkt zich te herhalen. Maar deze keer zijn het bepaalde Europese landen die moeilijker toegang krijgen tot kapitaal.
De gevolgen laten zich raden. Het lijkt mij voor de hand liggend dat een aantal Europese landen in default gaan. Dat is uiteraard niets minder dan een totale catastrofe die de wereld zoals we die kennen grondig overhoop zal zetten.
Delen
De eurozone zit inmiddels met een gemiddelde overheidsschuld van 88%. Dit cijfer zal eerder stijgen dan dalen in de komende jaren. Het zal op zijn minst jaren duren vooraleer de grote begrotingstekorten verdwijnen. Politici zijn simpelweg niet bereid om moeilijke maatregelen te nemen. De tekorten zijn vanzelf gekomen en zullen ook vanzelf wel weer verdwijnen. Een hoge economische groei en een permanente lage rente. Meer is er niet nodig om de tekorten af te bouwen.
Besparen? Met wie zijn centen moeten politici dan nog stemmen kopen? Nee, dat is bij voorbaat uitgesloten. Het is pas wanneer de obligatiemarkt een waarschuwende vinger opsteekt, zoals nu richting Griekenland, dat er enige “sense of urgency” de kop opsteekt. Zo’n begrotingstekort is het bedrag dat landen meer spenderen dan ze ontvangen. En wie meer uitgeeft dan hij verdient, moet extra lenen om de levensstijl in stand te houden.
Voor de landen uit de eurozone betekent dit dat er 530 miljard euro extra geleend moet worden. Tel daarbij nog 400 miljard euro aan obligatieleningen op eindvervaldag en 700 miljard aan korte termijn schulden die doorgerold moet worden en je zit aan 1.630 miljard euro dat dit jaar moet opgehaald worden door de uitgifte van schuldpapier. En ook de Verenigde Staten willen nog eens een kleine $1.700 miljard uit de geldmarkten sleuren.
Zondermeer gigantische bedragen. En dan spreken we hier nog maar alleen over 2010. Ook de jaren daarna zullen er megabedragen geleend moeten worden om alles recht te houden. En zo komen we opnieuw bij de kern van deze crisis. Het Westen heeft zich te diep in de schulden gestoken en beschikt niet over voldoende inkomsten om dat allemaal terug te betalen. Ik spreek hier dan over de totale schuldenlast waarbij je de schulden van particulieren, de financiële sector, bedrijven en de overheid optelt.
Het enige wat tot op heden is veranderd, is de samenstelling van deze schulden. De overheid heeft via diverse bail-outs de schulden voor particulieren en de financiële sector voor een stuk overgenomen. Is dat een oplossing? Natuurlijk niet. Uiteindelijk moeten de schulden uit dezelfde pot komen, namelijk hetgeen we allemaal samen ieder jaar verdienen (het BNP zeg maar).
En zo komen we nu bij de vraag of overheden zelf nog wel in staat zijn om aan de verplichtingen te voldoen? De obligatiemarkten beginnen alvast te twijfelen aan de zwakkere spelers. Landen met een hoge schuldenlast, grote begrotingstekorten en een grote financieringsbehoefte worden extra geviseerd. Ik denk aan Griekenland, Spanje, Portugal, Italië, Ierland en België. De Spanjaarden willen dit jaar meer dan 200 miljard euro ophalen via de uitgifte van nieuwe obligaties. Dat is ongeveer de helft van de uitstaande schuld. Welke beleggers gaan deze bedragen op tafel leggen? Zelfde oefening voor de Italianen. Zij zoeken 327 miljard euro. Of België? Zij gaan voor 90 miljard euro, één derde van de huidige overheidsschuld.
Makkelijk zal dat allemaal niet gaan. En als het geld er al zou zijn, dan zullen beleggers op zijn minst een hogere rente eisen. Een hogere rente betekent echter hogere overheidsuitgaven en verder oplopende tekorten. En het zijn die tekorten die beleggers opnieuw nerveus maken waardoor ze de volgende keer misschien nog meer rente vragen. Een vicieuze cirkel, zeg maar.
Zeker landen die richting buitenland kijken voor de financiering van de schulden zijn extra kwetsbaar. Natuurlijk, de sterkere landen zoals Duitsland kunnen landen in moeilijkheden zoals Griekenland een handje helpen door zich bijvoorbeeld garant te stellen voor bepaalde schulden. Net zoals men vroeger de banken heeft geholpen door de schulden te garanderen. Alleen zitten we zo straks met een situatie waarbij er simpelweg geen veilige landen meer zijn. De Duitsers zijn alvast op hun hoede. De bevolking beklaagt het zich alvast dat ze de sterke Duitse mark hebben opgegeven voor de euro. Een bail-out van Griekenland ligt nogal gevoelig bij de publieke opinie. En de kans is groot dat het niet stopt bij Griekenland.
Het is een beetje kiezen tussen de pest en cholera. Indien je Griekenland niet redt dan kan je meteen een kruis maken over de Griekse banksector die binnen de 24 uur zal omvallen. En eigenlijk ook over de verzekeringssector die traditioneel een grote koper is van staatspapier.
En wat met de buitenlandse banken die miljarden geleend hebben aan Griekenland? Duitse banken zouden voor tientallen miljarden euro’s de boot ingaan. En nog ééns een veelvoud van dat bedrag moeten afschrijven indien Portugal of Spanje bankroet gaat! Of met andere woorden: you’re damned if you do, and you’re damned if you don’t.
Het Westen zit diep in de miserie. Laat dat duidelijk zijn. Om de bankencrisis het hoofd te bieden, werd alles uit de kast gehaald. Eén groot monetair experiment waarvan niemand de uitkomst kan voorspellen. De gok is om, in een tijd waarin geld nogal krap is, recordbedragen te lenen op de obligatiemarkten zonder daarbij de rente op te drijven. Is er echter voldoende geld beschikbaar om al deze nieuwe schulden op te kopen?
Het doet allemaal een beetje denken aan de zomer van 2008 toen de kapitaalmarkten dicht gingen voor de banken. Kapitaalverhogingen waren plots niet meer mogelijk en dat deed de deur dicht voor de sector. De geschiedenis lijkt zich te herhalen. Maar deze keer zijn het bepaalde Europese landen die moeilijker toegang krijgen tot kapitaal.
De gevolgen laten zich raden. Het lijkt mij voor de hand liggend dat een aantal Europese landen in default gaan. Dat is uiteraard niets minder dan een totale catastrofe die de wereld zoals we die kennen grondig overhoop zal zetten.
Delen
zondag 28 februari 2010
Koersen in hondenweer: iets voor Nederlanders
Met Bobbie Traksel heeft Kuurne-Brussel-Kuurne een echte outsider op zijn palmares. Een verrassing? Niet echt, want wie het wielrennen van nabij volgt, weet dat zijn ploeg, Vacansoleil, doelbewuste aankopen heeft gedaan en sinds de Ster van Bessiège volop voor de aanval kiest. Immers, zich nu in de kijker fietsen kan een wildcard opleveren voor de Tour.
In tegenstelling met gisteren was het weer de bepalende factor. Op de grote baan richting Ronse haalden de renners slechts een snelheid van 25 km/u. Velen kozen voor een extreme versnelling: 57x23. Om uit te drukken hoeveel meter je per omwenteling aflegt, deel je 57 door 23 = 2,26. Dit vermenigvuldig je met de wielomtrek. Voor de meeste racefietsen is dit 2,10 meter. Het product is 4,75 meter per omwenteling.
Terug naar de koers. Traksel was de enige overlever van de vroege vlucht. Terwijl iedereen dacht dat er algemene hergroepering aan zat te komen, waagden Flens en Stannard de sprong naar Traksel. In de sterk uitgedunde groep beloerden de renners de elkaar te veel, waardoor het trio een voorsprong cadeau kreeg.
Toen het kalf half verdronken was, probeerde een drietal waaronder Hushovd naar de vluchters toe te rijden. Ei zo na lukte dit, maar toen ze op 22 seconden naderden, brak bij hen de veer.
In de kopgroep probeerden zowel Stannard als Flens het ruime sop te kiezen, wat ijdel bleek. In de eindsprint nam Traksel de maat van zijn metgezellen en won verdiend zijn mooiste koers ooit. Waren de Belgen gisteren goed, vandaag was dit minder. Enkel David Comeyne reed een dijk van een koers.
Begin de jaren 2000 was Traksel een veelbelovend talent, maar in 2004 sloeg het noodlot toe. Bij een valpartij brak hij 9 ribben en had hij ook een longperforatie. In 2005 en 2006 hielden knieperikelen hem van de fiets, zodat hij pas in 2008 terug volwaardig werd.
Delen
In tegenstelling met gisteren was het weer de bepalende factor. Op de grote baan richting Ronse haalden de renners slechts een snelheid van 25 km/u. Velen kozen voor een extreme versnelling: 57x23. Om uit te drukken hoeveel meter je per omwenteling aflegt, deel je 57 door 23 = 2,26. Dit vermenigvuldig je met de wielomtrek. Voor de meeste racefietsen is dit 2,10 meter. Het product is 4,75 meter per omwenteling.
Terug naar de koers. Traksel was de enige overlever van de vroege vlucht. Terwijl iedereen dacht dat er algemene hergroepering aan zat te komen, waagden Flens en Stannard de sprong naar Traksel. In de sterk uitgedunde groep beloerden de renners de elkaar te veel, waardoor het trio een voorsprong cadeau kreeg.
Toen het kalf half verdronken was, probeerde een drietal waaronder Hushovd naar de vluchters toe te rijden. Ei zo na lukte dit, maar toen ze op 22 seconden naderden, brak bij hen de veer.
In de kopgroep probeerden zowel Stannard als Flens het ruime sop te kiezen, wat ijdel bleek. In de eindsprint nam Traksel de maat van zijn metgezellen en won verdiend zijn mooiste koers ooit. Waren de Belgen gisteren goed, vandaag was dit minder. Enkel David Comeyne reed een dijk van een koers.
Begin de jaren 2000 was Traksel een veelbelovend talent, maar in 2004 sloeg het noodlot toe. Bij een valpartij brak hij 9 ribben en had hij ook een longperforatie. In 2005 en 2006 hielden knieperikelen hem van de fiets, zodat hij pas in 2008 terug volwaardig werd.
Delen
stormachtige zondag
Storm op komst!!
Het is alweer een tijdje geleden dat de wind eens flink heeft huisgehouden in ons land. Aanstaande zondag kan daar zo maar eens verandering in komen. Er is namelijk een storing onderweg, die door één van de collega’s in de weerkamer al beschreven is als een ‘synoptische bom’.
We noemen deze storing een synoptische bom omdat er vrijdag nog weinig aan de hand leek. Op de weerkaart van vrijdag lag het slecht weergebied als een regulier lagedrukgebied met een kerndruk van zo’n 995 hectopascal ver ten westen van Marokko. Dat systeem trekt de komende 48 uur richting België en daarbij gaat de luchtdruk steeds verder omlaag: zaterdag naar 974 hectopascal en vandaag naar 967 hectopascal.
Het eerder genoemde lagedrukgebied arriveert vandaag boven de Noordzee ten westen van ons. Daarmee houdt het de meest ongunstige koers aan, want aan de zuidoostflank van dit lagedrukgebied staat de meeste wind.
Maar wordt het eigenlijk wel een echte storm? Als je puur naar de officiële terminologie kijkt, dan is het antwoord op deze vraag nee. De windsnelheden blijven namelijk beperkt tot windkracht 7 of 8 en pas vanaf 9 Beaufort spreken we van een storm ‘volgens het boekje’. In de beleving van veel mensen zal het echter wel als een storm voelen. Zeker in het zuidoosten, waar het maar zelden tot dergelijke windsnelheden komt.
Zachte lucht en regen
De storing van aanstaande zondag voert veel regen en zachte lucht met zich mee. Er worden neerslaghoeveelheden van tenminste 20 tot 25 millimeter verwacht en de temperatuur loopt op tot tussen 7 en 12 graden. Door die hoge temperaturen wordt de lucht erg onstabiel. Warme lucht is namelijk lichter dan koude lucht. Hierdoor stijgen luchtbellen gemakkelijk op en tijdens hun weg naar boven blijven ze warmer (en lichter) dan hun omgeving, waardoor ze kunnen blijven stijgen.
Door deze stijgbeweging ontstaat er een zogenoemde uitwisseling tussen de luchtlaag aan de grond en de luchtlagen hoger in de atmosfeer. Op grotere hoogte staat altijd een sterkere wind dan aan de grond. Het aardoppervlak remt de wind namelijk enigszins af. Door de uitwisseling tussen de verschillende luchtlagen wordt de wind aan de grond versterkt door de wind op grotere hoogte in de atmosfeer.
Zeer zware windstoten
Door de onstabiele opbouw van de atmosfeer en de uitwisseling tussen de verschillende luchtlagen kunnen er vandaag zeer zware windstoten optreden. In het zuidoosten kunnen deze snelheden bereiken van zo’n 120 kilometer per uur. In Oost-Vlaanderen en West-Vlaanderen is de storm het krachtigst tussen 16 uur en 22 uur.
Delen
Het is alweer een tijdje geleden dat de wind eens flink heeft huisgehouden in ons land. Aanstaande zondag kan daar zo maar eens verandering in komen. Er is namelijk een storing onderweg, die door één van de collega’s in de weerkamer al beschreven is als een ‘synoptische bom’.
We noemen deze storing een synoptische bom omdat er vrijdag nog weinig aan de hand leek. Op de weerkaart van vrijdag lag het slecht weergebied als een regulier lagedrukgebied met een kerndruk van zo’n 995 hectopascal ver ten westen van Marokko. Dat systeem trekt de komende 48 uur richting België en daarbij gaat de luchtdruk steeds verder omlaag: zaterdag naar 974 hectopascal en vandaag naar 967 hectopascal.
Het eerder genoemde lagedrukgebied arriveert vandaag boven de Noordzee ten westen van ons. Daarmee houdt het de meest ongunstige koers aan, want aan de zuidoostflank van dit lagedrukgebied staat de meeste wind.
Maar wordt het eigenlijk wel een echte storm? Als je puur naar de officiële terminologie kijkt, dan is het antwoord op deze vraag nee. De windsnelheden blijven namelijk beperkt tot windkracht 7 of 8 en pas vanaf 9 Beaufort spreken we van een storm ‘volgens het boekje’. In de beleving van veel mensen zal het echter wel als een storm voelen. Zeker in het zuidoosten, waar het maar zelden tot dergelijke windsnelheden komt.
Zachte lucht en regen
De storing van aanstaande zondag voert veel regen en zachte lucht met zich mee. Er worden neerslaghoeveelheden van tenminste 20 tot 25 millimeter verwacht en de temperatuur loopt op tot tussen 7 en 12 graden. Door die hoge temperaturen wordt de lucht erg onstabiel. Warme lucht is namelijk lichter dan koude lucht. Hierdoor stijgen luchtbellen gemakkelijk op en tijdens hun weg naar boven blijven ze warmer (en lichter) dan hun omgeving, waardoor ze kunnen blijven stijgen.
Door deze stijgbeweging ontstaat er een zogenoemde uitwisseling tussen de luchtlaag aan de grond en de luchtlagen hoger in de atmosfeer. Op grotere hoogte staat altijd een sterkere wind dan aan de grond. Het aardoppervlak remt de wind namelijk enigszins af. Door de uitwisseling tussen de verschillende luchtlagen wordt de wind aan de grond versterkt door de wind op grotere hoogte in de atmosfeer.
Zeer zware windstoten
Door de onstabiele opbouw van de atmosfeer en de uitwisseling tussen de verschillende luchtlagen kunnen er vandaag zeer zware windstoten optreden. In het zuidoosten kunnen deze snelheden bereiken van zo’n 120 kilometer per uur. In Oost-Vlaanderen en West-Vlaanderen is de storm het krachtigst tussen 16 uur en 22 uur.
Delen
Flecha vindt de weg naar Gent
De Omloop Het Nieuwsblad heeft met Juan Antonio Flecha de eerste Spanjaard op zijn mooie palmares. Flecha is 32 jaar en is een uitgeweken Argentijn die woont in een van de rijkere buurten van Barcelona. In het peloton wordt hij geprezen als luxehelper die eveneens kan rekenen op een beschermde rol binnen zijn huidige Sky.
De Omloop Het Nieuwsblad die sinds zijn naamsverandering niet meer goed bekt, is een ideale koers voor baroudeurs: renners met fond. Dit is ook dit jaar niet anders geweest. Tot aan de voet van de Taaienberg, die op 72 km van de finish lag, was het een gesloten koers. Op deze beklimming etaleerde Boonen zijn uitstekende vorm, waardoor het peloton decimeerde. De uitloper van deze helling zorgde voor een select groepje waarvan onder andere Flecha, Gilbert, Boonen en Hagen deel uit maakten. Ook zagen we een beresterke Nuyens en Roelandts aan het werk. Toen de Molenberg, de laatste helling van de dag, verteerd was, werd duidelijk dat de zege naar een van deze van deze renners zou gaan.
De schifting werd door de opeenvolging van kasseistroken doorgetrokken dankzij het gebeuk van de oude getrouwe Guesdon (38 jaar en 170 km op kop gereden) en de ietwat omstuimige Roelandts. Nuyens en Boonen vielen door materiaalpech weg uit de spits van de koers. Vooral de afwezigheid van Nuyens bepaalde het slotscenario.
Op de laatste kasseistrook van 2.300 meter en wind kop (de Lange Munte op 19 km van de finisch) demarreerde Gilbert. Enkel kon freewheelend hem volgen. Sterker nog, wat niemand verwachte, gebeurde: Gilbert liep op een counter Flecha. Hij sloeg meteen een gat van 120 meter. Gilbert zat in een zeer moeilijk parket. Alleen kon hij het gat niet dichten en het bij het achterliggend duo Guesdon - Roelandts was het vet van de soep. Na enkele kilometers hield Gilbert het voor bekeken en lag de zege voor Flecha binnen handbereik. Bij de aankomst stak hij zijn wijsvinger in de lucht. Hij legde uit dat hij zijn zege opdroeg aan wijlen Frank Vandenbroucke.
Voor de podiumplaatsen werd op het Sint-Pietersplein gesprint, waarbij Haussler het haalde voor Farrar die duidelijk meer kan dan alleen maar sprinten. De Belgen? De uitslag geeft een vertekend met enkel Eeckhout in de top 10. Zij reden een dijk van een koers, enkel botsten ze op een beresterke Jan Antoon Pijl die zijn beste tactische koers ooit reed. Met dank aan zijn ploegleiders Scott Sunderland en Steven De Jongh.
Delen
De Omloop Het Nieuwsblad die sinds zijn naamsverandering niet meer goed bekt, is een ideale koers voor baroudeurs: renners met fond. Dit is ook dit jaar niet anders geweest. Tot aan de voet van de Taaienberg, die op 72 km van de finish lag, was het een gesloten koers. Op deze beklimming etaleerde Boonen zijn uitstekende vorm, waardoor het peloton decimeerde. De uitloper van deze helling zorgde voor een select groepje waarvan onder andere Flecha, Gilbert, Boonen en Hagen deel uit maakten. Ook zagen we een beresterke Nuyens en Roelandts aan het werk. Toen de Molenberg, de laatste helling van de dag, verteerd was, werd duidelijk dat de zege naar een van deze van deze renners zou gaan.
De schifting werd door de opeenvolging van kasseistroken doorgetrokken dankzij het gebeuk van de oude getrouwe Guesdon (38 jaar en 170 km op kop gereden) en de ietwat omstuimige Roelandts. Nuyens en Boonen vielen door materiaalpech weg uit de spits van de koers. Vooral de afwezigheid van Nuyens bepaalde het slotscenario.
Op de laatste kasseistrook van 2.300 meter en wind kop (de Lange Munte op 19 km van de finisch) demarreerde Gilbert. Enkel kon freewheelend hem volgen. Sterker nog, wat niemand verwachte, gebeurde: Gilbert liep op een counter Flecha. Hij sloeg meteen een gat van 120 meter. Gilbert zat in een zeer moeilijk parket. Alleen kon hij het gat niet dichten en het bij het achterliggend duo Guesdon - Roelandts was het vet van de soep. Na enkele kilometers hield Gilbert het voor bekeken en lag de zege voor Flecha binnen handbereik. Bij de aankomst stak hij zijn wijsvinger in de lucht. Hij legde uit dat hij zijn zege opdroeg aan wijlen Frank Vandenbroucke.
Voor de podiumplaatsen werd op het Sint-Pietersplein gesprint, waarbij Haussler het haalde voor Farrar die duidelijk meer kan dan alleen maar sprinten. De Belgen? De uitslag geeft een vertekend met enkel Eeckhout in de top 10. Zij reden een dijk van een koers, enkel botsten ze op een beresterke Jan Antoon Pijl die zijn beste tactische koers ooit reed. Met dank aan zijn ploegleiders Scott Sunderland en Steven De Jongh.
Delen
zondag 14 februari 2010
vrijdag 12 februari 2010
Genieten op het IJsselmeer
In deze koude periode kan je ook te voet via het IJsselmeer de oversteek maken van Flevoland naar Friesland. Het is een spektakelstuk. Omdat het de afgelopen weken soms krachtig heeft gewaaid, zijn er ijsbergen te bewonderen. In feite is het een opeenhoping van ijs die men in het weerjargon kruiend ijs noemt. Om je dit fenomeen niet te onthouden, heb ik een paar foto's. Geniet ervan. Wie weet kan dit een dagtripje worden in het komende weekend.
Delen
zondag 7 februari 2010
duurzame relatie
Een ideale relatie
Tijdens een gezellig etentje in het beste restaurant van Gent, A Food Affair, had mijn vriendin iets gevoeligs met me te bespreken. Gezien de intieme plaats van het gesprek, rook ik misplaatste onraad.
Tussen het voorgerechtje en het hoofdgerecht sneden we de reden van ons etentje aan. Mijn vrouwtje draait nooit rond de pot, wat overigens een weinig voorkomende vrouwelijke eigenschap is. Ze floepte haar mededeling er zeer smakelijk uit: “Tooike, deze zomer wil een man van je leeftijd me meenemen op reis. Deze man is een heel goede vriend van me en we kennen elkaar al voordat jij en ik een relatie hadden. Ik zie het zitten. Gun je me dit?”
Ik draaide mijn glas rode wijn wat harder rond om het aroma van Saint-Emilion Grand Cru 2005 wat beter te ruiken, en ik zei: “Wie ben ik om je tegen te houden. Mijn liefde voor jou is mateloos en onvoorwaardelijk, zodat ik wil dat je je volledig kunt ontplooien binnen onze relatie. Wat uiteraard niet wil zeggen dat je plannen me koud laten.”
Omdat we een stabiele relatie hebben, schrok mijn goed uitziende tafelgenote niet. We hebben bewust gekozen om ons leven samen te ontdekken in alle eenvoud en rust. Na anderhalf jaar weten we wat we aan elkaar hebben. Het was trouwens een belangrijk gegeven dat we elkaar de nodige tijd en ruimte geven. Zoals mijn partner ben ik ook iemand die niet alle dagen bij haar hoef te zijn om me gelukkig te voelen. Zo ga ik ook met fietsgenoten zonder haar elk jaar 10 dagen naar de Vogezen.
Natuurlijk, terwijl we een fietsvakantie hebben, is dit onder mannen. Nu gaat mijn vrouwtje alleen met een andere man weg. Dit is toch een nuance. Maar terwijl ze haar toekomstige reisgenoot al langer kent dan me, heeft ze enkel met me een liefdesrelatie. Dit heeft ze me trouwens nadrukkelijk gezegd tijdens het romantisch etentje op 14 februari vorig jaar. Ze zei bovendien letterlijk: “Als je dit niet ziet zitten, wat aannemelijk zou zijn, dan ga ik niet op reis met die jongen.”
Nadat de schoteltjes van het overheerlijke wokgerecht werden afgediend, nam ik teder haar zachte handen in de mijne en ik kuste haar minzaam. Toen zei ik: “Liefje, hoe egoïstisch en bekrompen moet ik zijn om je dit niet te gunnen. Jullie hebben een geschiedenis samen waarin ik me afzijdig houd. Voordat we een relatie begonnen, was je een zelfstandige vrouw waarnaar ik opkeek. Het aangaan van een relatie betekent niet dat we onze zelfstandigheid moeten, of liever gezegd, mogen opgeven. Onze zelfstandigheid zorgt er juist voor dat onze liefde voor elkaar niet kan verdampen. Ik houd van jou om wie je bent. Dit houdt meteen in dat je mijn bezit niet bent.”
Toen ik dit gezegd had, begon ze te snikken van ontroering. “Weet je, Tooike, je woorden raken me diep en zijn bijzonder heilzaam voor mijn gemoed. Bij jou voel ik me echt geborgen. Dank zij jou bereik ik hoogtes in mijn leven die ik alleen nooit kan bereiken. Je bent de man met wie ik mijn leven verder wil delen.”
Ook dit ontroerde me waardoor mijn ogen vochtig werden. Toen wenkte ik de dienster en we bestelden ons een digustiefje, waaraan we liefdevol nipten. Het was een mooie afsluiter van een bijzondere belevenis van Valentijn.
Ik hoop dat je, beste lezer, dit ook zo intens mag beleven als ik vorig jaar.
Delen
Tijdens een gezellig etentje in het beste restaurant van Gent, A Food Affair, had mijn vriendin iets gevoeligs met me te bespreken. Gezien de intieme plaats van het gesprek, rook ik misplaatste onraad.
Tussen het voorgerechtje en het hoofdgerecht sneden we de reden van ons etentje aan. Mijn vrouwtje draait nooit rond de pot, wat overigens een weinig voorkomende vrouwelijke eigenschap is. Ze floepte haar mededeling er zeer smakelijk uit: “Tooike, deze zomer wil een man van je leeftijd me meenemen op reis. Deze man is een heel goede vriend van me en we kennen elkaar al voordat jij en ik een relatie hadden. Ik zie het zitten. Gun je me dit?”
Ik draaide mijn glas rode wijn wat harder rond om het aroma van Saint-Emilion Grand Cru 2005 wat beter te ruiken, en ik zei: “Wie ben ik om je tegen te houden. Mijn liefde voor jou is mateloos en onvoorwaardelijk, zodat ik wil dat je je volledig kunt ontplooien binnen onze relatie. Wat uiteraard niet wil zeggen dat je plannen me koud laten.”
Omdat we een stabiele relatie hebben, schrok mijn goed uitziende tafelgenote niet. We hebben bewust gekozen om ons leven samen te ontdekken in alle eenvoud en rust. Na anderhalf jaar weten we wat we aan elkaar hebben. Het was trouwens een belangrijk gegeven dat we elkaar de nodige tijd en ruimte geven. Zoals mijn partner ben ik ook iemand die niet alle dagen bij haar hoef te zijn om me gelukkig te voelen. Zo ga ik ook met fietsgenoten zonder haar elk jaar 10 dagen naar de Vogezen.
Natuurlijk, terwijl we een fietsvakantie hebben, is dit onder mannen. Nu gaat mijn vrouwtje alleen met een andere man weg. Dit is toch een nuance. Maar terwijl ze haar toekomstige reisgenoot al langer kent dan me, heeft ze enkel met me een liefdesrelatie. Dit heeft ze me trouwens nadrukkelijk gezegd tijdens het romantisch etentje op 14 februari vorig jaar. Ze zei bovendien letterlijk: “Als je dit niet ziet zitten, wat aannemelijk zou zijn, dan ga ik niet op reis met die jongen.”
Nadat de schoteltjes van het overheerlijke wokgerecht werden afgediend, nam ik teder haar zachte handen in de mijne en ik kuste haar minzaam. Toen zei ik: “Liefje, hoe egoïstisch en bekrompen moet ik zijn om je dit niet te gunnen. Jullie hebben een geschiedenis samen waarin ik me afzijdig houd. Voordat we een relatie begonnen, was je een zelfstandige vrouw waarnaar ik opkeek. Het aangaan van een relatie betekent niet dat we onze zelfstandigheid moeten, of liever gezegd, mogen opgeven. Onze zelfstandigheid zorgt er juist voor dat onze liefde voor elkaar niet kan verdampen. Ik houd van jou om wie je bent. Dit houdt meteen in dat je mijn bezit niet bent.”
Toen ik dit gezegd had, begon ze te snikken van ontroering. “Weet je, Tooike, je woorden raken me diep en zijn bijzonder heilzaam voor mijn gemoed. Bij jou voel ik me echt geborgen. Dank zij jou bereik ik hoogtes in mijn leven die ik alleen nooit kan bereiken. Je bent de man met wie ik mijn leven verder wil delen.”
Ook dit ontroerde me waardoor mijn ogen vochtig werden. Toen wenkte ik de dienster en we bestelden ons een digustiefje, waaraan we liefdevol nipten. Het was een mooie afsluiter van een bijzondere belevenis van Valentijn.
Ik hoop dat je, beste lezer, dit ook zo intens mag beleven als ik vorig jaar.
Delen
Abonneren op:
Posts (Atom)