“Tooike, je weet dat ik afstand kan nemen van materiële dingen, hoewel ik een goed betaalde job heb bij Merck en Co waarmee ik mijn gezin niets tekort doe. Net als jij heb ik het soms nodig om het gewone te overstijgen om mezelf beter te kunnen zien.”
Kijk, bij het aanhoren van deze woorden word ik heel broos en worden mijn voelsprieten nog langer. Sinds ik haar begin dit jaar mocht leren kennen, heeft Hilde me heel veel bijgebracht in mijn leven die ikzelf te eng vond. Maar laten we terug gaan naar haar verhaal, dat me nog steeds kippenvel bezorgt.
“Ik liep onlangs in een drukke winkelstraat en ik zag een man met een gitaar zittend op het trottoir om wat geld in te zamelen. Ik gaf een fooi van enkele tientallen euro’s. Ik vroeg hem of ik een tijdje naast hem mocht zitten. Hij knikte bevestigend.”
Wat toen gebeurde, deed me bijna huilen. Hilde zat naast hem en keek met zijn ogen naar de mensen en de maatschappij. Sommigen smeten een muntstuk in zijn hoedje en maakten dat ze wegkwamen. Ze waren beschaamd. Ook waren er denigrerende blikken die ook op haar gericht waren. “Tooike,” zei ze “het was verschrikkelijk hoe mensen keken. Akkoord, ik kon ook weggaan, maar ik bleef zitten toezien op die blikken die me pijn deden.” En dan opeens floepte het eruit: “Ik voel me schuldig, ik heb deze man misbruikt!”
Ik verslikte me in mijn koffie en zag dat ze het nog meende ook: “Leg me eens uit, liefje, waarom je hem zou misbruikt hebben. Hij is je dankbaar omdat je hem een fooi hebt gegeven en omdat je even naast hem hebt gezeten. Dat laatste is iets unieks en bewijst nogmaals je persoonlijkheid, je empathisch vermogen.
“Tooike, je snapt het niet. Ik heb zijn ogen geleend. Ik wilde dit zien. Voor me is dit tijdelijk; voor die man is dit dagelijkse realiteit.”
Ik begreep haar onmacht. Maar het woordje ‘misbruik’ viel me enorm zwaar. Hilde gaat vrijwillig de confrontatie aan en verrijkt haar wereld en haar persoonlijkheid. Zoiets is toch uitdagend om zelf te doen. Niet iedereen is in staat om dit te doen. Enkel gevoelige personen kunnen dit doen. Leren kijken met de ogen van een ander om jezelf beter te zien, is werkelijk weggelegd voor grote persoonlijkheden.
Het verhaal van Hilde bewijst eens te meer mijn nietigheid. Ik was en ik ben nog steeds sprakeloos. Ik kan niet anders zeggen dan dat Hilde sinds die namiddag me voorgoed geraakt heeft.
Delen
