vraagje

Als een voetbalspeler een bal inwerpt en die verdwijnt in eigen doel, wat hebben dan:
* een owngoal,
* een doeltrap,
* hoekschop

Delen

Hilde

Vorige week heb ik een fantastisch en ontroerend verhaal aanhoort van Hilde, een hartsvriendin van me. Ze vertelde haar verhaal met enige schroom, wat me totaal perplex deed staan. Hilde heeft iets bewerkstelligd in me dat slechts bijzondere mensen kunnen verrichten. Ik ben misschien de laatste om anderen op te hemelen. Ja, anderen mogen dan wel mijn leermeesters zijn, maar datgene wat Hilde deed raakte me heel diep. Lees zelf onze conversatie en kijk eens in je hart zoals ik dit ook gedaan heb.



“Tooike, je weet dat ik afstand kan nemen van materiële dingen, hoewel ik een goed betaalde job heb bij Merck en Co waarmee ik mijn gezin niets tekort doe. Net als jij heb ik het soms nodig om het gewone te overstijgen om mezelf beter te kunnen zien.”


Kijk, bij het aanhoren van deze woorden word ik heel broos en worden mijn voelsprieten nog langer. Sinds ik haar begin dit jaar mocht leren kennen, heeft Hilde me heel veel bijgebracht in mijn leven die ikzelf te eng vond. Maar laten we terug gaan naar haar verhaal, dat me nog steeds kippenvel bezorgt.


“Ik liep onlangs in een drukke winkelstraat en ik zag een man met een gitaar zittend op het trottoir om wat geld in te zamelen. Ik gaf een fooi van enkele tientallen euro’s. Ik vroeg hem of ik een tijdje naast hem mocht zitten. Hij knikte bevestigend.”


Wat toen gebeurde, deed me bijna huilen. Hilde zat naast hem en keek met zijn ogen naar de mensen en de maatschappij. Sommigen smeten een muntstuk in zijn hoedje en maakten dat ze wegkwamen. Ze waren beschaamd. Ook waren er denigrerende blikken die ook op haar gericht waren. “Tooike,” zei ze “het was verschrikkelijk hoe mensen keken. Akkoord, ik kon ook weggaan, maar ik bleef zitten toezien op die blikken die me pijn deden.” En dan opeens floepte het eruit: “Ik voel me schuldig, ik heb deze man misbruikt!”


Ik verslikte me in mijn koffie en zag dat ze het nog meende ook: “Leg me eens uit, liefje, waarom je hem zou misbruikt hebben. Hij is je dankbaar omdat je hem een fooi hebt gegeven en omdat je even naast hem hebt gezeten. Dat laatste is iets unieks en bewijst nogmaals je persoonlijkheid, je empathisch vermogen.


“Tooike, je snapt het niet. Ik heb zijn ogen geleend. Ik wilde dit zien. Voor me is dit tijdelijk; voor die man is dit dagelijkse realiteit.”


Ik begreep haar onmacht. Maar het woordje ‘misbruik’ viel me enorm zwaar. Hilde gaat vrijwillig de confrontatie aan en verrijkt haar wereld en haar persoonlijkheid. Zoiets is toch uitdagend om zelf te doen. Niet iedereen is in staat om dit te doen. Enkel gevoelige personen kunnen dit doen. Leren kijken met de ogen van een ander om jezelf beter te zien, is werkelijk weggelegd voor grote persoonlijkheden.


Het verhaal van Hilde bewijst eens te meer mijn nietigheid. Ik was en ik ben nog steeds sprakeloos. Ik kan niet anders zeggen dan dat Hilde sinds die namiddag me voorgoed geraakt heeft.


 
Delen

ga maar door

Ik kwam terecht in een wervelwind

door al het stof zag ik niets
tot op die dag was ik zondagskind
dat vredig in je schoot sliep
jij die denkt boven pijn te staan
leer maar vlug hoe je me best dient

wij zijn aan zij da's per ongeluk
jij bent op zoek naar je goud
de zieke hier die het leed en voelt
heeft geen honger of koud
en ze vraagt ook je gezelschap niet
niet in de hitte, de hitte van de spots

en als ik al op een voetstuk sta
heb jij me daar niet gezet
jouw wetten zijn hier niet van tel
ik kniel niet neer voor je bed
ik ben zelf het voetstuk voor
dit vreemde lijf, dat ik bewoon

Jij die denkt boven pijn te staan
leer maar snel wat mij behaagt
de kruimels die me ooit je weg lieten zien
zijn de kruimels die ik nu achterlaat
jouw pijn is hier niet van tel
z'is slechts de schaduw, schaduw van de mijne

Ik wou dat ik niet zo hunkerde
naar dat lijf van jou
ik wou dat ik niet zo kwetsbaar was
ik die jou niet eens wou
je zei wel dat je van me wegging
maar ik voel je adem en die

kleed je niet als een bedelaar
want zo arm ben je niet
je liefde voor mij is flink bekoeld
sinds je weet dat ik jouw wil verliet
het is jouw beurt dat lief
de rollen zijn omgekeerd
Delen

duidelijke taal

Delen

Luister eens naar anderen

Je hangt wat rond
Bedriegt jezelf
En weer een dag
Die je genadeloos bederft

En je geeft weg
Wat je nooit had
Je was de man
Die eens de wereld bezat

Maar luister eens naar anderen
Kijk eens om je heen
Al wil je niet veranderen
Je staat nu heel alleen
Je kan nog zoveel krijgen
Het ligt zo heel dichtbij
En wie daarvoor kan zorgen
Dat ben jij

Je loopt maar raar
Je knoeit maar wat
En nog een dag waarop alles tegen zat
Dan kijk je stoer
En balt een vuist
Je doet luidruchtig
En handelt onbesuisd

Maar luister eens naar anderen
Kijk eens om je heen
Al wil je niet veranderen
Je staat nu heel alleen
Je kan nog zoveel krijgen
Het ligt zo dichtbij
En wie daarvoor kan zorgen
Dat ben jij

delen

het einde van de wereld is niet in zicht

2012 is berekend door meerdere volken in verschillende tijden



Allerlei heilige geschriften door de eeuwen heen hebben de gong voor de laatste ronde gehoord. Opvallend vaak wordt het jaartal 2012 genoemd, zoals bij de Pueblo-indianen, de Zulu's en de Maya's. De Maya's deden hun voorspellende uitspraken over het moment waarop de gong zal klinken op basis van berekeningen die vandaag de dag nog steeds standhouden. Centraal hierbij staan hun kalenders waarvoor zij rekenden met perioden van 26.000 jaar en groter. Die perioden kwamen voort uit een eigen tijdsberekening die in nauwkeurigheid superieur schijnt te zijn, ook aan onze eigen kalender. In de documentaire The Year Zero wijst een Maya tijdens een spreekbeurt zijn toehoorders fijntjes op een van de fouten van onze Westerse kalender. Hij zegt dat als we naar het inzicht van de Maya's goed hadden gerekend, we geen fouten hadden gemaakt in onze eigen kalendertelling. Dan was de maand oktober (oct = 8) nu de achtste maand geweest, november (nov = 9) de negende en december (dec = 10) de tiende. Hier en daar wordt gepleit om de natuurlijke tijdberekening van de Maya's over te nemen.

2012 is het einde van een periode van 26.000 jaar


De Maya's waren haarscherp in hun berekeningen konden in het verlengde hiervan ook haarscherp voorspellen. Ze waren zelfs zo specifiek dat ze in die enorme cyclus van 26.000 jaar tot op de dag nauwkeurig waren: 21 december 2012. Die datum markeert het einde van de grote kalender en van de cyclus van dertien zogenoemde baktuns en waarna de aarde begint aan de 'periode van de vijfde zon'. Volgens hun berekeningen, die astronomisch nog steeds accuraat zijn, komt ons zonnestelsel dan op één lijn te staan met Hunab K'u, het centrum van de Melkweg, de plaats die de Maya's de kosmische baarmoeder noemen.


Het merkwaardige is dat op 21 december 2012 er dus 2 historische gebeurtenissen samenvallen: het einde van een cyclus en een jaarlijks wetenschappelijk natuurfenomeen. Volgens de astrologie passeert de zon jaarlijks het middelpunt van de Melkweg: de ecliptica, waar de 12 sterrenbeelden liggen. De ecliptica kruist de Melkweg bij een van de sterrenbeelden en vormen de ecliptica en de Melkweg een kosmisch kruis. Precies op 21 december 2012 vormen de ecliptica en de Melkweg een kosmisch kruis bij de Aarde. Dan staat de Aarde en de zon op één lijn met hart van de Melkweg. Technisch kun je dan een soort nultoestand krijgen in de draaiingen van de elektromagnetische velden van ons zonnestelsel. Volgens de overleveringen van de Hopi indianen duurt dit drie dagen; drie dagen van leegte en duisternis. Daarna kunnen de magnetische polen omkeren, hoewel dit fenomeen voortdurend in evolutie is. Sinds 780.000 jaar bevindt zich de magnetische zuidpool zich op de Noordpool. In de geschiedenis is dit niet altijd zo geweest. Wat wel een vaststaand gegeven is, is dat de magnetische veldsterkte sinds 2.000 jaar met 35% is afgenomen. Wat de gevolgen van deze afname betekenen voor het leven op aarde is niet duidelijk. De zonnewind zal wel meer invloed krijgen in de atmosfeer. Hoe het ook zij, de Maya-telling begint dan opnieuw met het jaar nul. De Maya's hebben geen lineaire tijdstelling, maar zien de tijd als in elkaar grijpende cirkels.

De vijf periodes volgens de Maya's


Op 21 december 2012 begint een grote nieuwe periode van 26.000 jaar en een kleine periode van 5200 jaar. De Guatamalese 'Mayaanse Ouderlingen van de Clan van de Adelaar' schrijven: 'Dit is een cyclus van wijsheid, harmonie, vrede, liefde, van bewustzijn en de terugkeer van de natuurlijke orde. Het gaat niet om het eind van de wereld zoals velen buiten de Mayaanse traditie dat onjuist hebben geïnterpreteerd. De eerste cyclus (Ajaw/zon) was een vrouwelijke energie en haar element was vuur. De tweede cyclus (Ajaw/zon) bestond uit mannelijke energie en zijn element was aarde. De derde cyclus (Ajaw/zon) was een vrouwelijke energie en haar element was lucht. De vierde cyclus (Ajaw/zon) is een mannelijke energie en zijn element is water. De vijfde cyclus (Ajaw/zon) wordt een fusie van zowel vrouwelijke als mannelijke energieën. Het wordt een overgang waarbij er geen confrontaties meer plaatsvinden tussen de polariteiten.

Ik ben tezamen met u benieuwd.






Bronnen: diverse websites en eigen bindteksten.


Delen

tweede zon

Honderden zonnen aan onze hemel!


De Aarde koestert zich in het licht en warmte van slechts één zon, maar dat betekent niet dat dit de enige ‘zon’ is die we kunnen zien. Afgezien van de Maan en een paar zeer heldere lichtstippen van planeten, is de nachtelijke hemel bezaaid met allemaal lichtpuntjes op onregelmatige afstanden, namelijk de sterren. Die sterren zijn niets anders dan zeer veraf gelegen zonnen, waardoor ze zeer klein en zwak lijken. Hun licht wordt overdag volledig overstraald door de nabije zon. Het zonlicht wordt namelijk door onze atmosfeer verstrooid, waardoor er overdag van het zwakke sterrenlicht niets meer zichtbaar blijft. Maar in een heldere nacht kan men buiten, zonder hinderlijk ander licht in de buurt en met niets meer dan twee ogen, honderden sterren en dus andere zonnen ontwaren. Met een simpele verrekijker worden dat er al snel duizenden.

Dat we al deze zonnen als niets anders dan een klein lichtpuntje zien, zelfs als we ze door een krachtige telescoop bekijken, komt door de enorme afstanden die de sterren scheidt. Onze eigen zon staat op gemiddeld 149 miljoen kilometer afstand en het zonlicht doet er afgerond acht minuten over om ons te bereiken, want licht reist met een snelheid van driehonderdduizend kilometer per seconde! We zien de zon dus niet zoals hij er nu uitziet, maar hoe hij er acht minuten geleden uitzag. Als de zon nu plots zou doven (wat niet zal gebeuren), dan duurt het acht minuten alvorens het ook hier donker wordt.

In een jaar tijd legt licht (afgerond) een afstand af van 9,5 biljoen kilometer, oftewel 9.500.000.000.000 km! Die enorme afstand noemen we een lichtjaar. Toch staat de dichtstbijzijnde ster, na de zon, nog veel verder weg, namelijk op ruim vier lichtjaren afstand. De zeer heldere ster Sirius, die nu ’s avonds laag aan de zuidelijke hemel is te zien, staat ongeveer twee maal zo ver weg, op ruim acht lichtjaren dus. Toch zijn de sterren die we ’s nachts zien, allemaal zonnen die relatief ‘dichtbij’ staan, maar dus op enorme afstanden van vele lichtjaren. De zwakkere sterren zijn vanaf een nog grotere afstand voor het blote oog niet meer zichtbaar, maar het licht van de meer heldere sterren kunnen we tot op een afstand van honderden, of zelfs meer dan duizend lichtjaren, nog steeds zien. Maar hoe kan zo’n sterpuntje een ‘echte’ zon voor ons worden?


Onze ‘tweede zon’ heet Betelgeuze!

Die tweede zon, waarvan in het bericht in de kop sprake was, hebben we sinds jaar en dag al zien schijnen, op onze breedte vooral aan de winterhemel. Het is namelijk de op één na helderste ster van het prachtige sterrenbeeld Orion, dat in januari vrijwel de hele avond en nacht is te zien. Blik vanavond bij helder weer maar eens naar het zuiden en u kunt die sterren die in een ruitvorm staan, nauwelijks missen, te meer daar er in het midden van die ruit ook nog eens drie sterren netjes op een rijtje staan. De linker punt bovenaan, wordt gevormd door een heldere ster, die duidelijk met een roodachtig licht straalt. Dat is Betelgeuze, een rode reus.

En dan bedoelen we écht een reusachtige ster. Betelgeuze is de enige ster die, afgezien van de zon, door een zeer krachtige telescoop zich als een minuscuul schijfje vertoont en niet een lichtpunt blijft, zoals bij alle andere sterren. Als we Betelgeuze denkbeeldig op de plek van de zon zouden zetten, dan zou de Aarde niet kunnen bestaan. We zouden in dat geval namelijk diep onder de oppervlakte van deze ster zitten, net als Mercurius en Venus, de planeten die dichter bij de zon staan dan de Aarde. Maar dat geldt zelfs voor Mars, die wél verder weg staat. Ook Jupiter, die vijf maal zo ver van de zon afstaat dan de Aarde, is niet veilig. Betelgeuze is namelijk bijna zo groot als de baan van Jupiter en heeft daarmee ongeveer 650 maal de diameter van onze zon. De lichtkracht van Betelgeuze is rond tienduizend maal dat van de zon. In ons zonnestelsel staand, zou hij daarom niet alleen de binnenste planeten verzwelgen, maar ook de andere drie, Saturnus, Uranus en Neptunus, verzengen. Dat laatste geldt zelfs voor het nog veel verder weg staande volkje dwergplaneten, onder leiding van Pluto. Het feit dat deze reuzenster in werkelijkheid op ongeveer zeshonderd lichtjaren afstand staat, maakt dat het voor ons toch niet meer dan een rood puntje is, aan de nachtelijke hemel. Maar hoe kan deze ster dan toch onze ‘tweede zon’ worden?

Een supernova.

Betelgeuze staat aan het eind van haar sterrenleven. Maar sterren maken, voor ze definitief uitdoven, een grote finale door. Sterren stralen hun licht uit vanwege de energie die vrijkomt uit de kernfusie die zich in hun binnenste afspeelt. Daarbij wordt waterstof omgezet in helium. Helium heeft een twee maal zo grote massa, die zich in het centrum verzamelt, onder invloed van de zwaartekracht. Daarbij loopt de temperatuur in de kern gestaag verder op, totdat ook helium door middel van kernfusie wordt omgezet in koolstof en zuurstof. Later fuseren ook deze stoffen in nog veel zwaardere elementen, tot ijzer aan toe. Bij al deze processen komt zeer veel energie vrij, die de ster deels als licht en warmte uitstraalt. In een ster als Betelgeuze kan de temperatuur in de kern uiteindelijk wel oplopen tot tien miljard graden, maar het enorme oppervlak gloeit in een roodachtig licht van ‘slechts’ enkele duizenden graden. Door de grote inwendige hitte wil de ster uitzetten, maar de zwaartekracht verhindert dat, waarbij beide processen elkaar lange tijd min of meer in evenwicht houden. Naarmate er echter steeds meer zware elementen door de kernfusie worden gevormd, wordt de zwaartekracht op een zeker moment overheersend en stort de kern in. Wat er daarna in zeer korte tijd gebeurt, is een ingewikkeld proces. Simpel gezegd komt het erop neer dat de kern, als hij ver genoeg is gekrompen, zich opeens als een hard, vast lichaam gaat gedragen. De daarboven liggende gaslagen, die ook bezig waren naar de kern te vallen, ketsen hierop af. Het resultaat is een enorme schokgolf die zich in de ster naar buiten voortplant en ervoor zorgt dat het merendeel van de buitenste lagen van de ster in een gigantische explosie wordt weggeblazen. Een ‘supernova’ is geboren!



De reuzenster vlamt nu op met een helderheid van miljoenen sterren tegelijkertijd, maar daarnaast wordt ook de meeste materie weggeslingerd. Het is duidelijk dat het met planeten die om een ster heen draaien die een supernova wordt, niet goed afloopt. Zou een supernova op de plek van onze zon ontbranden, dan zouden de oceanen binnen één seconde koken, zodra deze explosie de Aarde had bereikt. Een paar seconden later zou het water al verdampt zijn. Sterker nog, de kracht van de supernova zou zó groot zijn, dat de Aarde finaal uit zijn baan zou worden geslingerd, om binnen luttele seconden te verpulveren en vervolgens te verdampen. Deze ramp zou zich zo snel voltrekken dat, nog vóór we konden beseffen dat er ‘iets’ aan de hand was, we al in atomen uiteen zijn gevallen…

Op een veilige afstand.

Gelukkig bevindt Betelgeuze zich niet op 149 miljoen kilometer afstand, maar op een afstand die afgerond vier miljoen maal zo groot is. En dat maakt veel uit! Overigens is het niet precies bekend wanneer Betelgeuze een supernova wordt. Uit wat we nu kunnen waarnemen, zou dat zeer spoedig moeten gebeuren. Dat ‘zeer spoedig’ zou echter nog tientallen tot duizenden jaren in de toekomst kunnen liggen, maar het zou bij wijze van spreken ook al zeshonderd jaar geleden kunnen zijn gebeurd. In dat laatste geval zal het licht van de explosie ons vandaag nog kunnen bereiken!


Moeten we dan voor ons leven vrezen? Gelukkig niet. Zeshonderd lichtjaren is een veilige afstand. Toch zien we Betelgeuze in dat geval helder opvlammen en bereikt de ster een helderheid die zelfs kan wedijveren met de volle Maan! Toch een tweede zon dus, die ook overdag duidelijk te zien zal zijn. Voor het blote oog zou het echter nog steeds een ‘punt’ zijn, maar wel eentje die dan verblindend fel schijnt. ’s Nachts zal het licht daarvan duidelijk schaduwen werpen en sterk genoeg zijn om een boek bij te lezen.

Uiteraard raast een supernova niet eeuwig door. De explosie breidt zich als een bol naar alle kanten uit, zal op zijn pad alles vernietigen, maar naarmate de afstand groter wordt zal zijn kracht minder furieus worden. In het geval van Betelgeuze zal het inwendige van de eens zo grote ster dat niet wordt weggeblazen, verder ineenkrimpen tot een zeer kleine en ultra massieve bol van slechts een paar kilometer doorsnede, of nog kleiner. Op het oppervlak daarvan heerst een zo grote zwaartekracht, dat zelfs een lichtstraal daaraan niet kan ontsnappen. Een zogenaamd ‘zwart gat’ is dan gevormd.

Voor ons zal een ontploffende Betelgeuze een aantal weken een zeer opvallend verschijnsel aan de hemel zijn. Met het uitdijen van de explosie zullen we wellicht na enige tijd in plaats van een punt, een helder vlekje te zien krijgen. Gezien door een kijker moet dat letterlijk iets worden als een hemelontploffing, vergelijkbaar met de krabnevel, maar dan veel feller en kleiner. Het vlekje zal langzaam groter en zwakker worden, maar zal wellicht jarenlang met het blote oog zichtbaar blijven. Onze ‘tweede zon’ zal dus geleidelijk weer verdwijnen en verder geen invloed hebben op het leven hier op Aarde, een hele geruststelling!


Bronnen: Meteo Consult, diverse internetsites, ESO, NASA


 
Delen

Platform voor Handicap en Ontwikkelingssamenwerking

Sinterklaas bezorgt 6542 handtekeningen succesvol!



Brussel, 3 december 2010 – 3 december is de internationale dag voor personen met een handicap. Dit betekent niet alleen aandacht voor personen met een handicap in België, maar ook in ontwikkelingslanden. Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking (PHOS) en “Eén op tien” kozen deze symbolische dag uit om de petitie te overhandigen, waarin meer dan 6000 personen politici vragen de gemaakte beloften rond handicap en ontwikkelingssamenwerking na te komen.


Naar schatting heeft 10% van de wereldbevolking een handicap. De grote meerderheid hiervan woont in ontwikkelingslanden en zij leven niet altijd in gemakkelijke omstandigheden. Meer dan 80% van hen leeft onder de armoedegrens en slechts 2% van de kinderen met een handicap in ontwikkelingslanden gaat naar school. Ironisch genoeg wordt deze kwetsbare groep vaak over het hoofd gezien en uitgesloten van ontwikkelingssamenwerking.


Om aandacht te vragen voor deze problematiek, verzamelde Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking (PHOS) samen met "Eén op tien" bijna een jaar lang handtekeningen. Vrijdag 3 december heeft Sint Nicolaas met zijn pieten 6542 handtekeningen overhandigd. Pascal Smet, Minister voor Gelijke Kansen was de eerste die de petitie in ontvangst mocht nemen. Daarna volgde het kabinet van de Minister van Ontwikkelingsamenwerking Charles Michel en Staatsecretaris voor Sociale Zaken Jean-Marc Delizée bevoegd voor personen met een handicap. De dag werd afgesloten met een bezoek aan Vlaams Minister-President Kris Peeters.


Eén op tien heeft de Belgische regering opgeroepen om de ambities op het gebied van ontwikkelingsamenwerking en handicap na te streven door middel van deze petitie. Onze regeringsleiders hebben immers niet alleen hun handtekening gezet onder de Millenniumdoelstellingen maar ratificeerde ook het VN verdrag inzake de rechten van personen met een handicap in juli 2009. De cijfers spreken voor zich, er is nood aan actie.


Er zijn enkele concrete beloftes gemaakt door bovenstaande politici ondanks de onzekere politieke situatie. PHOS en Eén op tien zullen er alles aan doen om hun beloftes op te volgen. Meer inspanning van de verschillende kabinetten is noodzakelijk om personen met een handicap op de ontwikkelingsagenda te zetten.


Naast de petitie hebben zij dan ook enkele symbolische en praktische presentjes van de Sint gekregen om in actie te komen. Zij kregen een tekening uit het Zuiden getekend door een kind met een handicap. Deze tekening werd begeleid door een brief van Eén op tien met noodzakelijke acties voor de betreffende minister. Een opdracht in de vorm van een pen. Een pen die ze de gehele week dienen te gebruiken om de nood voor een inclusieve samenwerking vers in het geheugen te houden. Daarnaast was er een begeleide nota die inhoudelijk op de zaken inging. En niet te vergeten, voor zij die zoet waren geweest was er ook snoep.


Het was een succesvolle dag. Eén op tien hoopt dan ook dat de petitie een blijvend effect zal aannemen zodat er meer inspanningen zullen zijn vanuit de verschillende kabinetten voor een inclusieve ontwikkelingssamenwerking en de opvolging van het VN verdrag inzake de rechten van personen met een handicap.


Eén op tien verenigt organisaties rond het thema handicap en ontwikkelingssamenwerking zoals Light for the World, IF Child Help, Sensorial Handicap Cooperation (SHC), Caraes en Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking (PHOS). Deze organisaties werken al decennia voor en met mensen met een handicap in ontwikkelingslanden en streven ernaar dat bij de uitvoering van de Millenniumdoelstellingen, personen met een handicap niet worden vergeten.


Graag zouden we de mensen bedanken die deze dag hebben meegestapt om hun steun aan personen met een handicap in het Zuiden te betuigen. Ellen Lens, Sabine DePauw, Marc Brackenier, Jan Decoene, Joost van Heesvelde, Steffie Neyens, Nele De Backer, Nadia Hadad, Annelies Jordens, Monique Hamelrijckx, Yoan Yangassa, Sylvie Kapela Tangugassa, Tony van de Walle, Hellen Asamo, Gertrui Steyaert, Fred Mugudi, Jayanth Kumar , Enrico Pupilin, Yvette Marie, Eddy Cockuyt and Gisèle Mandaila.






Daarnaast danken we natuurlijk alle personen die ervoor hebben gezorgd dat we 6542 handtekeningen hebben kunnen overhandigen. Elke handtekening heeft geteld en zonder jullie hadden we dit zeker niet kunnen bereiken!



Delen