Dat mensen zich vragen stellen, is begrijpelijk. Toch is het noodzakelijk en cruciaal dat pedofilie wordt losgekoppeld aan het priesterambt. Ik heb de afgelopen dagen vele artikels gelezen die deze stelling alleen maar kunnen bevestigen.
Theologe Katrijn Demasure raakte het onderwerp aan in het boek over Kerk en pedofilie: Als de draad gebroken is, waarin ze stelt dat men vaak ten onrechte redeneert dat het logisch is dat priesters kinderen misbruiken. Ze moeten vaak hun seksualiteit verdringen en dat leidt tot pervers gedrag. Dat klopt natuurlijk niet.
Demasure geeft zelf een andere reden waarom pedofilie de Kerk heeft aangetast: “Pedofielen hebben een zeer laag zelfbeeld. Om dat te compenseren, kiezen ze beroepen die een hoog aanzien hebben en die hen gemakkelijk toegang tot kinderen geven. Dus zie je hen vaak opduiken in het onderwijs, in de Kerk, in het jeugdwerk, …” Een stelling die beaamd wordt door de Duitse gerechtspsychiater Hans Ludwig Kröber: “Je wordt niet pedofiel bij gebrek aan seksuele contacten met volwassenen. Dan begint de man niet plotseling aan jonge jongens te denken. Je wordt dus net zomin pedofiel door priester te worden als je pedofiel wordt door kapper te worden.”
In de geneeskunde wordt pedofilie beschouwd als een pathologie, een ziekte waaraan iemand lijdt. Hoe pervers hun daden ook moge zijn, deze mensen moeten psychiatrisch behandeld en begeleid worden.
Ons christen-zijn vraagt juist een inspanning te leveren, hoe moeilijk dit ook moge zijn, om degene aan pedofilie lijdt te blijven helpen door hen bijvoorbeeld door te verwijzen naar psychiatrische hulpverlening. Wij kunnen immers geen christen zijn als we niet in staat zijn om onze naaste lief te hebben zoals onszelf. We moeten juist verhinderen dat deze man of vrouw nog verder kwaad doet.
Anders is gesteld is het met de functie die deze man of vrouw bekleedt. Zoals aangetoond moeten we deze kunnen helpen, maar we moeten zijn of haar functie direct, en al dan niet tijdelijk, ontnemen. Daar mag geen medelijden spelen. Het is ten zeerste bedroevend dat de man in kwestie 25 jaar aan het hoofd heeft gestaan van een bisdom. Daarmee bezoedelt hij niet alleen de functie van alle priesters en geestelijken, maar bovenal kleineert hij dagelijks zijn slachtoffer, wat verderfelijk is. Hier moeten we kordaat optreden en is de mogelijke persoonlijke relatie van secundair belang. We moeten stellen dat het genoeg is geweest. Daarom ook is het een heel positief gegeven dat onze kardinaal krachtdadig en accuraat heeft opgetreden. Dat zorgt ervoor dat het instituut Kerk stilaan haar juk aflegt van rigiditeit en onbeweeglijkheid. Onder haar goedkeuren heeft de Belgische bisschoppenconferentie de Commissie voor de behandeling van klachten wegens seksueel misbruik binnen de pastorale relatie opgericht die onafhankelijk kan werken, en die sinds kort geleid wordt door kinderpsychiater en rector Peter Adriaenssens.
Terugkomend op de vraag Wie moeten we nog geloven als zelfs de dienaars van God zich vergrijpen aan walgelijke daden, is eigenlijk vanuit ons christen-zijn een beetje verkeerd. Het gaat over wat wij geloven. Wij zijn christenen omdat we geloven in God, in het evangelie, en we willen de consequenties daarvan dragen doorheen de waarden en liefde die God en Jezus ons heeft getoond. Ons geloof is waardeloos als we slechts enkel en alleen geloven in de dienaars van God. Voor hen is de bijzondere taak weggelegd om ons nog dichter bij God te brengen. Dat kunnen ze pas doen als ze integer en oprecht liefdevol hun taak opnemen en volbrengen. En zoals aangetoond en bewezen is, zijn er hier, zoals in elke bevolkingsgroep, ook rotte appels die dienen verwijderd worden
Delen
Ik las het artikel vol interesse.Ik deel volledig dezelfde mening en hoop dat de Kerk zal blijven openstaan om gelijk welke klachten te aanhoren en er gevolg aante geven
BeantwoordenVerwijderen