maandag 20 januari 2025

Bomauto

Ik heb het soms moeilijk met heb gebruik van onze taal. Lees dit als voorbeeld en je zal me begrijpen. “Ten zuiden van Kandahar is een bomauto ontploft.” Het is een door journalisten veelvuldig gebruikte zin waarmee ik het moeilijk heb. Naast het diep menselijke leed dat een ontplofte bomauto met zich meebrengt, heb ik het ook moeilijk met de journalistieke verwoording. Laat je meegaan doorheen mijn chaotische gedachten die zeker niet empirisch zijn.


Een bomauto heeft volgens mij altijd de bedoeling om te ontploffen, niet? Het tegendeel zou getuigen van een geklungel van jewelste door de bomlegger. Door te zeggen dat een bomauto is ontploft, plaats je indirect de bomlegger op een piëdestal, tenzij die mee ontploft is.

Kan je zeggen, een bomauto is afgegaan? Dit is ook zo dubbelzinnig. Voor de meeste lezers en kijkers zal dit wellicht inhouden dat de bomauto is ontploft. Maar voor mij is dit geen zekerheid. Afgaan kan ook betekenen een gek figuur slaan, zich blameren. In dat geval gaat de bomlegger af zoals een gieter, en wacht hem of haar een (even) vreselijke dood bij de opdrachtgevers. Tenzij het een eenmansoperatie was natuurlijk.

“Ten zuiden van Kandahar heeft een bomauto vuurgevat.” Als Goedele Wachters of mijn favoriete schoolknaap, Freek Braeckman, dat durven zeggen, dan staat de VRT-omroep in lichterlaaie en worden deze, overigens integere nieuwsankers waarvoor ik mijn TV nog inschakel, onmiddellijk opgebeld door het hoofd van de VTM-nieuwsdienst Stef Wauters. Deze zin is een verbloeming, ja zelfs een poëtische weergave van de feiten. Mocht deze bomauto vuur vatten in Noorwegen tussen Kerstmis en Nieuwjaar, iedere Noor zou zich eraan kunnen verwarmen. Als je dat zegt, moet je je doelpubliek duidelijk maken dat dit wel gevaarlijk is.

Ook de volgende zin heeft een dubieuze formulering en is racistisch, ja zelfs wansmakelijk: “In Kandahar kroop een bestuurder in de wagen, drukte de knop Hemel in en weg was ie.” Je reinste onzin, want het kan ook een vrijmetselaar geweest zijn, al zie ik dit Etienne Vermeersch nooit doen. Het uiteenspatten van zijn lichaamsvocht is ruim voldoende om de bomauto te blussen.

Maar hoe in hemelsnaam kan je keurig het resultaat van een ontplofte autobom omschrijven. Keep it simple, Tooike!!! “In Kandahar is een auto tot ontploffing gebracht”.


Delen Follow Tooike on Twitter

vrijdag 17 januari 2025

De zorgsector: het onderwijs

 

Sinds het aantreden van Minister Demir, is het onderwijs met haar noden en andere terechte besognes een bijna dagelijks nieuwsitem geworden. Ondertussen zijn bijna alle problemen door de verschillende actoren benoemd. Toch is het frappant te constateren dat er zo weinig nieuws te rapen en te lezen valt bij de onderwijskoepels. 

De indruk bij iemand die niet in het onderwijsveld staat, is dat er een spanningsveld is tussen het zorgdragen voor alle leerlingen en de kennisoverdracht. In wezen is het overdragen van kennis de kerntaak van het onderwijs. Maar helaas wordt vastgesteld dat het strak aanhouden van deze kerngedachte inflatoir is, ondanks de geleverde en gewaarde inspanningen van onze gedreven leerkrachten. 

De uitdagingen waarvoor ze dagelijks staan, zijn enorm en mogen zeker niet verbloemd worden: leerlingen met extreem ongewenst gedrag, leerlingen met een migratieachtergrond van wie de (beide) ouder(s) de Nederlandse taal niet machtig zijn, leerlingen met zware zorgnoden die willen participeren aan het inclusieve onderwijs, … Een gevoel van machteloosheid is het lerarenkorps niet vreemd. Dit hebben ze deze week in een brief aan de Vlaamse ministers van Onderwijs en Welzijn nog maar eens aangetoond. 

Toch kan er op deze gerieven geen eenduidig antwoord gegeven worden. De oorzaken van deze problematieken zijn te divers. Neem nu de leerlingen met extreem ongewenst gedrag. Deze groep is zeer kwetsbaar. Ze zijn als het ware “draaideurleerlingen” geworden met een dikwijls fragiele thuissituatie. Hoe ga je daar als school of scholengroep met om zonder het oog te verliezen op de zorg van andere leerlingen? De oplossing die Minister Demir aanreikt om de leerkrachten weer centraal te durven stellen, is de bocht een beetje afsnijden. Aan het gezag van leerkrachten en directies mag niet getornd worden, maar het probleem is sectoroverschrijdend. 

Willen we het onderwijs kwalitatief verbeteren, dan moeten we kijken naar de thuissituatie en deze verbeteren met flankerende maatregelen in samenwerking met departementen van Welzijn en Justitie. Een gedegen en maatgerichte welzijnsaanpak, dat resultaatsverbindend is, is zeer uitdagend en dringt zich meer en meer op en dit in het belang van de leerling en zijn/haar ouders. En waar de situaties hardnekkig en destructief blijven, kan een gepast sanctionerend toegepast worden (bv. de rechtstreekse inning van (een) deel van het groeipakket door de scholen). 

Deze bottom-up-methode die toegepast kan worden op alle andere uitdagingen van het onderwijs, die ik niet allemaal wil belichten in dit artikel, kan ervoor zorgen dat het onderwijs terug kan excelleren. Indien deze jongeren als een verloren generatie bestempeld wordt, dan falen we als maatschappij en dit willen toch niet? 

donderdag 9 januari 2025

Economie van België

Ik heb net de conclusies van het VBO gelezen en helaas bevestigt dit de bevindingen van alle werkgeversorganisaties. Helaas is the sense of urgency nog niet doorgedrongen bij de regeringsonderhandelaars. De Belgische industrie is in 2024 met 9% gedaald en er zijn 30.000 jobs verloren gegaan. Dankzij de aanwervingen in de non-profitsector en de natuurlijke uitstroom van de arbeidsmarkt blijft de werkloosheidgraad vrij laag. Maar dit is echt geen goed teken, te meer omdat de tewerkstelling in de non-profit (grotendeels) gefinancierd wordt door de overheden, en gelukkig maar. 

De industrietak die het meest energieverslindend is, die zien hun kosten de pan uitswingen en beterschap zit er niet in door de miljardeninvesteringen van Elia, nodig voor de energietransitie. Voor het eerst vangen we ook negatieve signalen op van de dienstensector en de immobiliën. 

Daarom is een krachtdadige regering die structurele hervormingen doorvoert wenselijk, waarbij de ministers het belang van hun domein voorrang geven op hun politieke loopbaan. Maak een nieuw economisch aantrekkelijk model door: 
* het nachtwerk te laten ingaan om 24 uur, 
* de statuten van werknemers en ambtenaren te harmoniseren, 
* de werkloosheid te beperken in tijd met duurzame flankerende maatregelen, 
* lastenverlaging op werknemersbijdragen, 
* volop in te zetten in developpement en know-how (O-O), 
* de flexibilibeit van werknemers te vergroten zonder de workload te verhogen, 
* ... 

Dat dit een groot kostenplaatje heeft, moge duidelijk zijn. Om dit betalen bovenop de 20 miljard besparingen, zal moed vergen. Bovendien moeten de zwaksten echt gevoel hebben dat zij niet achtergelaten worden. Daarom dient de gezondheidszorg van ons land doorzichtiger en efficiënter te worden. 

Met efficiëntiewinsten, een doorgedreven vereenvoudiging van de fiscaliteit en een stringente meerbelasting kan de regering al een eind komen. Hiervoor is moed nodig.

zaterdag 12 november 2011

vraagje

Als een voetbalspeler een bal inwerpt en die verdwijnt in eigen doel, wat hebben dan:
* een owngoal,
* een doeltrap,
* hoekschop

Delen Follow Tooike on Twitter

zaterdag 16 april 2011

Hilde

Vorige week heb ik een fantastisch en ontroerend verhaal aanhoort van Hilde, een hartsvriendin van me. Ze vertelde haar verhaal met enige schroom, wat me totaal perplex deed staan. Hilde heeft iets bewerkstelligd in me dat slechts bijzondere mensen kunnen verrichten. Ik ben misschien de laatste om anderen op te hemelen. Ja, anderen mogen dan wel mijn leermeesters zijn, maar datgene wat Hilde deed raakte me heel diep. Lees zelf onze conversatie en kijk eens in je hart zoals ik dit ook gedaan heb.



“Tooike, je weet dat ik afstand kan nemen van materiële dingen, hoewel ik een goed betaalde job heb bij Merck en Co waarmee ik mijn gezin niets tekort doe. Net als jij heb ik het soms nodig om het gewone te overstijgen om mezelf beter te kunnen zien.”


Kijk, bij het aanhoren van deze woorden word ik heel broos en worden mijn voelsprieten nog langer. Sinds ik haar begin dit jaar mocht leren kennen, heeft Hilde me heel veel bijgebracht in mijn leven die ikzelf te eng vond. Maar laten we terug gaan naar haar verhaal, dat me nog steeds kippenvel bezorgt.


“Ik liep onlangs in een drukke winkelstraat en ik zag een man met een gitaar zittend op het trottoir om wat geld in te zamelen. Ik gaf een fooi van enkele tientallen euro’s. Ik vroeg hem of ik een tijdje naast hem mocht zitten. Hij knikte bevestigend.”


Wat toen gebeurde, deed me bijna huilen. Hilde zat naast hem en keek met zijn ogen naar de mensen en de maatschappij. Sommigen smeten een muntstuk in zijn hoedje en maakten dat ze wegkwamen. Ze waren beschaamd. Ook waren er denigrerende blikken die ook op haar gericht waren. “Tooike,” zei ze “het was verschrikkelijk hoe mensen keken. Akkoord, ik kon ook weggaan, maar ik bleef zitten toezien op die blikken die me pijn deden.” En dan opeens floepte het eruit: “Ik voel me schuldig, ik heb deze man misbruikt!”


Ik verslikte me in mijn koffie en zag dat ze het nog meende ook: “Leg me eens uit, liefje, waarom je hem zou misbruikt hebben. Hij is je dankbaar omdat je hem een fooi hebt gegeven en omdat je even naast hem hebt gezeten. Dat laatste is iets unieks en bewijst nogmaals je persoonlijkheid, je empathisch vermogen.


“Tooike, je snapt het niet. Ik heb zijn ogen geleend. Ik wilde dit zien. Voor me is dit tijdelijk; voor die man is dit dagelijkse realiteit.”


Ik begreep haar onmacht. Maar het woordje ‘misbruik’ viel me enorm zwaar. Hilde gaat vrijwillig de confrontatie aan en verrijkt haar wereld en haar persoonlijkheid. Zoiets is toch uitdagend om zelf te doen. Niet iedereen is in staat om dit te doen. Enkel gevoelige personen kunnen dit doen. Leren kijken met de ogen van een ander om jezelf beter te zien, is werkelijk weggelegd voor grote persoonlijkheden.


Het verhaal van Hilde bewijst eens te meer mijn nietigheid. Ik was en ik ben nog steeds sprakeloos. Ik kan niet anders zeggen dan dat Hilde sinds die namiddag me voorgoed geraakt heeft.


 
Delen Follow Tooike on Twitter

zaterdag 19 maart 2011

ga maar door

Ik kwam terecht in een wervelwind

door al het stof zag ik niets
tot op die dag was ik zondagskind
dat vredig in je schoot sliep
jij die denkt boven pijn te staan
leer maar vlug hoe je me best dient

wij zijn aan zij da's per ongeluk
jij bent op zoek naar je goud
de zieke hier die het leed en voelt
heeft geen honger of koud
en ze vraagt ook je gezelschap niet
niet in de hitte, de hitte van de spots

en als ik al op een voetstuk sta
heb jij me daar niet gezet
jouw wetten zijn hier niet van tel
ik kniel niet neer voor je bed
ik ben zelf het voetstuk voor
dit vreemde lijf, dat ik bewoon

Jij die denkt boven pijn te staan
leer maar snel wat mij behaagt
de kruimels die me ooit je weg lieten zien
zijn de kruimels die ik nu achterlaat
jouw pijn is hier niet van tel
z'is slechts de schaduw, schaduw van de mijne

Ik wou dat ik niet zo hunkerde
naar dat lijf van jou
ik wou dat ik niet zo kwetsbaar was
ik die jou niet eens wou
je zei wel dat je van me wegging
maar ik voel je adem en die

kleed je niet als een bedelaar
want zo arm ben je niet
je liefde voor mij is flink bekoeld
sinds je weet dat ik jouw wil verliet
het is jouw beurt dat lief
de rollen zijn omgekeerd
Delen Follow Tooike on Twitter

duidelijke taal






Delen Follow Tooike on Twitter

vrijdag 11 maart 2011

Luister eens naar anderen

Je hangt wat rond
Bedriegt jezelf
En weer een dag
Die je genadeloos bederft

En je geeft weg
Wat je nooit had
Je was de man
Die eens de wereld bezat

Maar luister eens naar anderen
Kijk eens om je heen
Al wil je niet veranderen
Je staat nu heel alleen
Je kan nog zoveel krijgen
Het ligt zo heel dichtbij
En wie daarvoor kan zorgen
Dat ben jij

Je loopt maar raar
Je knoeit maar wat
En nog een dag waarop alles tegen zat
Dan kijk je stoer
En balt een vuist
Je doet luidruchtig
En handelt onbesuisd

Maar luister eens naar anderen
Kijk eens om je heen
Al wil je niet veranderen
Je staat nu heel alleen
Je kan nog zoveel krijgen
Het ligt zo dichtbij
En wie daarvoor kan zorgen
Dat ben jij

delen Follow Tooike on Twitter

zondag 6 maart 2011

het einde van de wereld is niet in zicht

2012 is berekend door meerdere volken in verschillende tijden



Allerlei heilige geschriften door de eeuwen heen hebben de gong voor de laatste ronde gehoord. Opvallend vaak wordt het jaartal 2012 genoemd, zoals bij de Pueblo-indianen, de Zulu's en de Maya's. De Maya's deden hun voorspellende uitspraken over het moment waarop de gong zal klinken op basis van berekeningen die vandaag de dag nog steeds standhouden. Centraal hierbij staan hun kalenders waarvoor zij rekenden met perioden van 26.000 jaar en groter. Die perioden kwamen voort uit een eigen tijdsberekening die in nauwkeurigheid superieur schijnt te zijn, ook aan onze eigen kalender. In de documentaire The Year Zero wijst een Maya tijdens een spreekbeurt zijn toehoorders fijntjes op een van de fouten van onze Westerse kalender. Hij zegt dat als we naar het inzicht van de Maya's goed hadden gerekend, we geen fouten hadden gemaakt in onze eigen kalendertelling. Dan was de maand oktober (oct = 8) nu de achtste maand geweest, november (nov = 9) de negende en december (dec = 10) de tiende. Hier en daar wordt gepleit om de natuurlijke tijdberekening van de Maya's over te nemen.

2012 is het einde van een periode van 26.000 jaar


De Maya's waren haarscherp in hun berekeningen konden in het verlengde hiervan ook haarscherp voorspellen. Ze waren zelfs zo specifiek dat ze in die enorme cyclus van 26.000 jaar tot op de dag nauwkeurig waren: 21 december 2012. Die datum markeert het einde van de grote kalender en van de cyclus van dertien zogenoemde baktuns en waarna de aarde begint aan de 'periode van de vijfde zon'. Volgens hun berekeningen, die astronomisch nog steeds accuraat zijn, komt ons zonnestelsel dan op één lijn te staan met Hunab K'u, het centrum van de Melkweg, de plaats die de Maya's de kosmische baarmoeder noemen.


Het merkwaardige is dat op 21 december 2012 er dus 2 historische gebeurtenissen samenvallen: het einde van een cyclus en een jaarlijks wetenschappelijk natuurfenomeen. Volgens de astrologie passeert de zon jaarlijks het middelpunt van de Melkweg: de ecliptica, waar de 12 sterrenbeelden liggen. De ecliptica kruist de Melkweg bij een van de sterrenbeelden en vormen de ecliptica en de Melkweg een kosmisch kruis. Precies op 21 december 2012 vormen de ecliptica en de Melkweg een kosmisch kruis bij de Aarde. Dan staat de Aarde en de zon op één lijn met hart van de Melkweg. Technisch kun je dan een soort nultoestand krijgen in de draaiingen van de elektromagnetische velden van ons zonnestelsel. Volgens de overleveringen van de Hopi indianen duurt dit drie dagen; drie dagen van leegte en duisternis. Daarna kunnen de magnetische polen omkeren, hoewel dit fenomeen voortdurend in evolutie is. Sinds 780.000 jaar bevindt zich de magnetische zuidpool zich op de Noordpool. In de geschiedenis is dit niet altijd zo geweest. Wat wel een vaststaand gegeven is, is dat de magnetische veldsterkte sinds 2.000 jaar met 35% is afgenomen. Wat de gevolgen van deze afname betekenen voor het leven op aarde is niet duidelijk. De zonnewind zal wel meer invloed krijgen in de atmosfeer. Hoe het ook zij, de Maya-telling begint dan opnieuw met het jaar nul. De Maya's hebben geen lineaire tijdstelling, maar zien de tijd als in elkaar grijpende cirkels.

De vijf periodes volgens de Maya's


Op 21 december 2012 begint een grote nieuwe periode van 26.000 jaar en een kleine periode van 5200 jaar. De Guatamalese 'Mayaanse Ouderlingen van de Clan van de Adelaar' schrijven: 'Dit is een cyclus van wijsheid, harmonie, vrede, liefde, van bewustzijn en de terugkeer van de natuurlijke orde. Het gaat niet om het eind van de wereld zoals velen buiten de Mayaanse traditie dat onjuist hebben geïnterpreteerd. De eerste cyclus (Ajaw/zon) was een vrouwelijke energie en haar element was vuur. De tweede cyclus (Ajaw/zon) bestond uit mannelijke energie en zijn element was aarde. De derde cyclus (Ajaw/zon) was een vrouwelijke energie en haar element was lucht. De vierde cyclus (Ajaw/zon) is een mannelijke energie en zijn element is water. De vijfde cyclus (Ajaw/zon) wordt een fusie van zowel vrouwelijke als mannelijke energieën. Het wordt een overgang waarbij er geen confrontaties meer plaatsvinden tussen de polariteiten.

Ik ben tezamen met u benieuwd.






Bronnen: diverse websites en eigen bindteksten.


Delen Follow Tooike on Twitter

zondag 30 januari 2011

tweede zon

Honderden zonnen aan onze hemel!


De Aarde koestert zich in het licht en warmte van slechts één zon, maar dat betekent niet dat dit de enige ‘zon’ is die we kunnen zien. Afgezien van de Maan en een paar zeer heldere lichtstippen van planeten, is de nachtelijke hemel bezaaid met allemaal lichtpuntjes op onregelmatige afstanden, namelijk de sterren. Die sterren zijn niets anders dan zeer veraf gelegen zonnen, waardoor ze zeer klein en zwak lijken. Hun licht wordt overdag volledig overstraald door de nabije zon. Het zonlicht wordt namelijk door onze atmosfeer verstrooid, waardoor er overdag van het zwakke sterrenlicht niets meer zichtbaar blijft. Maar in een heldere nacht kan men buiten, zonder hinderlijk ander licht in de buurt en met niets meer dan twee ogen, honderden sterren en dus andere zonnen ontwaren. Met een simpele verrekijker worden dat er al snel duizenden.

Dat we al deze zonnen als niets anders dan een klein lichtpuntje zien, zelfs als we ze door een krachtige telescoop bekijken, komt door de enorme afstanden die de sterren scheidt. Onze eigen zon staat op gemiddeld 149 miljoen kilometer afstand en het zonlicht doet er afgerond acht minuten over om ons te bereiken, want licht reist met een snelheid van driehonderdduizend kilometer per seconde! We zien de zon dus niet zoals hij er nu uitziet, maar hoe hij er acht minuten geleden uitzag. Als de zon nu plots zou doven (wat niet zal gebeuren), dan duurt het acht minuten alvorens het ook hier donker wordt.

In een jaar tijd legt licht (afgerond) een afstand af van 9,5 biljoen kilometer, oftewel 9.500.000.000.000 km! Die enorme afstand noemen we een lichtjaar. Toch staat de dichtstbijzijnde ster, na de zon, nog veel verder weg, namelijk op ruim vier lichtjaren afstand. De zeer heldere ster Sirius, die nu ’s avonds laag aan de zuidelijke hemel is te zien, staat ongeveer twee maal zo ver weg, op ruim acht lichtjaren dus. Toch zijn de sterren die we ’s nachts zien, allemaal zonnen die relatief ‘dichtbij’ staan, maar dus op enorme afstanden van vele lichtjaren. De zwakkere sterren zijn vanaf een nog grotere afstand voor het blote oog niet meer zichtbaar, maar het licht van de meer heldere sterren kunnen we tot op een afstand van honderden, of zelfs meer dan duizend lichtjaren, nog steeds zien. Maar hoe kan zo’n sterpuntje een ‘echte’ zon voor ons worden?


Onze ‘tweede zon’ heet Betelgeuze!

Die tweede zon, waarvan in het bericht in de kop sprake was, hebben we sinds jaar en dag al zien schijnen, op onze breedte vooral aan de winterhemel. Het is namelijk de op één na helderste ster van het prachtige sterrenbeeld Orion, dat in januari vrijwel de hele avond en nacht is te zien. Blik vanavond bij helder weer maar eens naar het zuiden en u kunt die sterren die in een ruitvorm staan, nauwelijks missen, te meer daar er in het midden van die ruit ook nog eens drie sterren netjes op een rijtje staan. De linker punt bovenaan, wordt gevormd door een heldere ster, die duidelijk met een roodachtig licht straalt. Dat is Betelgeuze, een rode reus.

En dan bedoelen we écht een reusachtige ster. Betelgeuze is de enige ster die, afgezien van de zon, door een zeer krachtige telescoop zich als een minuscuul schijfje vertoont en niet een lichtpunt blijft, zoals bij alle andere sterren. Als we Betelgeuze denkbeeldig op de plek van de zon zouden zetten, dan zou de Aarde niet kunnen bestaan. We zouden in dat geval namelijk diep onder de oppervlakte van deze ster zitten, net als Mercurius en Venus, de planeten die dichter bij de zon staan dan de Aarde. Maar dat geldt zelfs voor Mars, die wél verder weg staat. Ook Jupiter, die vijf maal zo ver van de zon afstaat dan de Aarde, is niet veilig. Betelgeuze is namelijk bijna zo groot als de baan van Jupiter en heeft daarmee ongeveer 650 maal de diameter van onze zon. De lichtkracht van Betelgeuze is rond tienduizend maal dat van de zon. In ons zonnestelsel staand, zou hij daarom niet alleen de binnenste planeten verzwelgen, maar ook de andere drie, Saturnus, Uranus en Neptunus, verzengen. Dat laatste geldt zelfs voor het nog veel verder weg staande volkje dwergplaneten, onder leiding van Pluto. Het feit dat deze reuzenster in werkelijkheid op ongeveer zeshonderd lichtjaren afstand staat, maakt dat het voor ons toch niet meer dan een rood puntje is, aan de nachtelijke hemel. Maar hoe kan deze ster dan toch onze ‘tweede zon’ worden?

Een supernova.

Betelgeuze staat aan het eind van haar sterrenleven. Maar sterren maken, voor ze definitief uitdoven, een grote finale door. Sterren stralen hun licht uit vanwege de energie die vrijkomt uit de kernfusie die zich in hun binnenste afspeelt. Daarbij wordt waterstof omgezet in helium. Helium heeft een twee maal zo grote massa, die zich in het centrum verzamelt, onder invloed van de zwaartekracht. Daarbij loopt de temperatuur in de kern gestaag verder op, totdat ook helium door middel van kernfusie wordt omgezet in koolstof en zuurstof. Later fuseren ook deze stoffen in nog veel zwaardere elementen, tot ijzer aan toe. Bij al deze processen komt zeer veel energie vrij, die de ster deels als licht en warmte uitstraalt. In een ster als Betelgeuze kan de temperatuur in de kern uiteindelijk wel oplopen tot tien miljard graden, maar het enorme oppervlak gloeit in een roodachtig licht van ‘slechts’ enkele duizenden graden. Door de grote inwendige hitte wil de ster uitzetten, maar de zwaartekracht verhindert dat, waarbij beide processen elkaar lange tijd min of meer in evenwicht houden. Naarmate er echter steeds meer zware elementen door de kernfusie worden gevormd, wordt de zwaartekracht op een zeker moment overheersend en stort de kern in. Wat er daarna in zeer korte tijd gebeurt, is een ingewikkeld proces. Simpel gezegd komt het erop neer dat de kern, als hij ver genoeg is gekrompen, zich opeens als een hard, vast lichaam gaat gedragen. De daarboven liggende gaslagen, die ook bezig waren naar de kern te vallen, ketsen hierop af. Het resultaat is een enorme schokgolf die zich in de ster naar buiten voortplant en ervoor zorgt dat het merendeel van de buitenste lagen van de ster in een gigantische explosie wordt weggeblazen. Een ‘supernova’ is geboren!



De reuzenster vlamt nu op met een helderheid van miljoenen sterren tegelijkertijd, maar daarnaast wordt ook de meeste materie weggeslingerd. Het is duidelijk dat het met planeten die om een ster heen draaien die een supernova wordt, niet goed afloopt. Zou een supernova op de plek van onze zon ontbranden, dan zouden de oceanen binnen één seconde koken, zodra deze explosie de Aarde had bereikt. Een paar seconden later zou het water al verdampt zijn. Sterker nog, de kracht van de supernova zou zó groot zijn, dat de Aarde finaal uit zijn baan zou worden geslingerd, om binnen luttele seconden te verpulveren en vervolgens te verdampen. Deze ramp zou zich zo snel voltrekken dat, nog vóór we konden beseffen dat er ‘iets’ aan de hand was, we al in atomen uiteen zijn gevallen…

Op een veilige afstand.

Gelukkig bevindt Betelgeuze zich niet op 149 miljoen kilometer afstand, maar op een afstand die afgerond vier miljoen maal zo groot is. En dat maakt veel uit! Overigens is het niet precies bekend wanneer Betelgeuze een supernova wordt. Uit wat we nu kunnen waarnemen, zou dat zeer spoedig moeten gebeuren. Dat ‘zeer spoedig’ zou echter nog tientallen tot duizenden jaren in de toekomst kunnen liggen, maar het zou bij wijze van spreken ook al zeshonderd jaar geleden kunnen zijn gebeurd. In dat laatste geval zal het licht van de explosie ons vandaag nog kunnen bereiken!


Moeten we dan voor ons leven vrezen? Gelukkig niet. Zeshonderd lichtjaren is een veilige afstand. Toch zien we Betelgeuze in dat geval helder opvlammen en bereikt de ster een helderheid die zelfs kan wedijveren met de volle Maan! Toch een tweede zon dus, die ook overdag duidelijk te zien zal zijn. Voor het blote oog zou het echter nog steeds een ‘punt’ zijn, maar wel eentje die dan verblindend fel schijnt. ’s Nachts zal het licht daarvan duidelijk schaduwen werpen en sterk genoeg zijn om een boek bij te lezen.

Uiteraard raast een supernova niet eeuwig door. De explosie breidt zich als een bol naar alle kanten uit, zal op zijn pad alles vernietigen, maar naarmate de afstand groter wordt zal zijn kracht minder furieus worden. In het geval van Betelgeuze zal het inwendige van de eens zo grote ster dat niet wordt weggeblazen, verder ineenkrimpen tot een zeer kleine en ultra massieve bol van slechts een paar kilometer doorsnede, of nog kleiner. Op het oppervlak daarvan heerst een zo grote zwaartekracht, dat zelfs een lichtstraal daaraan niet kan ontsnappen. Een zogenaamd ‘zwart gat’ is dan gevormd.

Voor ons zal een ontploffende Betelgeuze een aantal weken een zeer opvallend verschijnsel aan de hemel zijn. Met het uitdijen van de explosie zullen we wellicht na enige tijd in plaats van een punt, een helder vlekje te zien krijgen. Gezien door een kijker moet dat letterlijk iets worden als een hemelontploffing, vergelijkbaar met de krabnevel, maar dan veel feller en kleiner. Het vlekje zal langzaam groter en zwakker worden, maar zal wellicht jarenlang met het blote oog zichtbaar blijven. Onze ‘tweede zon’ zal dus geleidelijk weer verdwijnen en verder geen invloed hebben op het leven hier op Aarde, een hele geruststelling!


Bronnen: Meteo Consult, diverse internetsites, ESO, NASA


 
Delen Follow Tooike on Twitter

donderdag 20 januari 2011

Platform voor Handicap en Ontwikkelingssamenwerking

Sinterklaas bezorgt 6542 handtekeningen succesvol!



Brussel, 3 december 2010 – 3 december is de internationale dag voor personen met een handicap. Dit betekent niet alleen aandacht voor personen met een handicap in België, maar ook in ontwikkelingslanden. Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking (PHOS) en “Eén op tien” kozen deze symbolische dag uit om de petitie te overhandigen, waarin meer dan 6000 personen politici vragen de gemaakte beloften rond handicap en ontwikkelingssamenwerking na te komen.


Naar schatting heeft 10% van de wereldbevolking een handicap. De grote meerderheid hiervan woont in ontwikkelingslanden en zij leven niet altijd in gemakkelijke omstandigheden. Meer dan 80% van hen leeft onder de armoedegrens en slechts 2% van de kinderen met een handicap in ontwikkelingslanden gaat naar school. Ironisch genoeg wordt deze kwetsbare groep vaak over het hoofd gezien en uitgesloten van ontwikkelingssamenwerking.


Om aandacht te vragen voor deze problematiek, verzamelde Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking (PHOS) samen met "Eén op tien" bijna een jaar lang handtekeningen. Vrijdag 3 december heeft Sint Nicolaas met zijn pieten 6542 handtekeningen overhandigd. Pascal Smet, Minister voor Gelijke Kansen was de eerste die de petitie in ontvangst mocht nemen. Daarna volgde het kabinet van de Minister van Ontwikkelingsamenwerking Charles Michel en Staatsecretaris voor Sociale Zaken Jean-Marc Delizée bevoegd voor personen met een handicap. De dag werd afgesloten met een bezoek aan Vlaams Minister-President Kris Peeters.


Eén op tien heeft de Belgische regering opgeroepen om de ambities op het gebied van ontwikkelingsamenwerking en handicap na te streven door middel van deze petitie. Onze regeringsleiders hebben immers niet alleen hun handtekening gezet onder de Millenniumdoelstellingen maar ratificeerde ook het VN verdrag inzake de rechten van personen met een handicap in juli 2009. De cijfers spreken voor zich, er is nood aan actie.


Er zijn enkele concrete beloftes gemaakt door bovenstaande politici ondanks de onzekere politieke situatie. PHOS en Eén op tien zullen er alles aan doen om hun beloftes op te volgen. Meer inspanning van de verschillende kabinetten is noodzakelijk om personen met een handicap op de ontwikkelingsagenda te zetten.


Naast de petitie hebben zij dan ook enkele symbolische en praktische presentjes van de Sint gekregen om in actie te komen. Zij kregen een tekening uit het Zuiden getekend door een kind met een handicap. Deze tekening werd begeleid door een brief van Eén op tien met noodzakelijke acties voor de betreffende minister. Een opdracht in de vorm van een pen. Een pen die ze de gehele week dienen te gebruiken om de nood voor een inclusieve samenwerking vers in het geheugen te houden. Daarnaast was er een begeleide nota die inhoudelijk op de zaken inging. En niet te vergeten, voor zij die zoet waren geweest was er ook snoep.


Het was een succesvolle dag. Eén op tien hoopt dan ook dat de petitie een blijvend effect zal aannemen zodat er meer inspanningen zullen zijn vanuit de verschillende kabinetten voor een inclusieve ontwikkelingssamenwerking en de opvolging van het VN verdrag inzake de rechten van personen met een handicap.


Eén op tien verenigt organisaties rond het thema handicap en ontwikkelingssamenwerking zoals Light for the World, IF Child Help, Sensorial Handicap Cooperation (SHC), Caraes en Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking (PHOS). Deze organisaties werken al decennia voor en met mensen met een handicap in ontwikkelingslanden en streven ernaar dat bij de uitvoering van de Millenniumdoelstellingen, personen met een handicap niet worden vergeten.


Graag zouden we de mensen bedanken die deze dag hebben meegestapt om hun steun aan personen met een handicap in het Zuiden te betuigen. Ellen Lens, Sabine DePauw, Marc Brackenier, Jan Decoene, Joost van Heesvelde, Steffie Neyens, Nele De Backer, Nadia Hadad, Annelies Jordens, Monique Hamelrijckx, Yoan Yangassa, Sylvie Kapela Tangugassa, Tony van de Walle, Hellen Asamo, Gertrui Steyaert, Fred Mugudi, Jayanth Kumar , Enrico Pupilin, Yvette Marie, Eddy Cockuyt and Gisèle Mandaila.






Daarnaast danken we natuurlijk alle personen die ervoor hebben gezorgd dat we 6542 handtekeningen hebben kunnen overhandigen. Elke handtekening heeft geteld en zonder jullie hadden we dit zeker niet kunnen bereiken!



Delen Follow Tooike on Twitter

woensdag 29 december 2010

zaterdag 18 december 2010

vrijdag 10 december 2010

politiek voor ons

180 dagen is het geleden dat we naar de stembus trokken. Ons stemgedrag leverde twee protagonisten op: Elio Di Rupo en Bart De Wever. Beiden beseften de zware taak die op hun schouders lag. En toch slaagden de heren erin om vrij snel een onderling akkoord te bereiken (een herenakkoord). Nu, we moeten dit akkoord niet gaan overdrijven, het was niets meer of minder dan een afspraak van een werkbaar kader.



Op basis van dit kader werden de partijen uitgekozen met wie ze zouden samenwerken voor het uitwerken van een ‘grote’ staatshervorming en het vormen van een nieuwe regering. Het bleek meteen duidelijk te zijn dat de groenen (Ecolo en Groen!) geen deel gingen uitmaken van een regering.


Nadat Bart De Wever zijn opdracht opgelegd door de vorst volbracht en de convergenties had gevonden, kon Elio Di Rupo aan de slag als pre-formateur. Dat was begin augustus. De eerste voorakkoordjes werden gesloten en een staatshervorming met overhevelingen van (homogene) pakketten leek binnen handbereik.


Op dat cruciaal moment gooide Bart De Wever met in zijn kielzog de CD&V een bom. Als men de deelstaten extra bevoegdheden wil geven, moeten daar de nodige financieringsmiddelen bijhoren, wat een normaliteit is. De Franstaligen, onder aanvoering van de PS, beschouwden dit als een provocatie du jamais vu. De hervorming van de noodzakelijke financiering was niet voorafgaand besproken tussen de PS en de N-VA.


De financieringswet en de hervorming ervan zorgde voor een diepe vertrouwensbreuk. Aan Franstalige zijde groeide de ergernis jegens de N-VA: “Pour le N-VA rien a suffit”, zei Philipphe Moreaux.


Inderdaad, de financieringswet is het merg van België en dit verander je niet in een handomdraai. Ik zal u, beste lezer, besparen van het inhoudelijke van de financieringswet. Kort komt het hierop neer: welke middelen blijven federaal en welke kunnen overgeheveld naar de gemeenschappen en wat houdt dit in voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dat geen gemeenschap is? En hoe kan het solidariteitsprincipe bewaard blijven?


De Franstaligen gingen het belang ervan ook inzien, maar men eiste duidelijkheid van de N-VA. Is deze hervorming de laatste die de Waalse partijen hoeven te slikken? Omdat er geen vooruit geboekt werd, gaf Di Ripo zijn mandaat terug. De vorst toverde alweer een nieuwe term uit zijn hoed en stelde de republikein Bart De Wever als verduidelijkeraan. Hij moest de hele zaak deblokkeren en het onverzoenbare verzoenen. Zijn contacten bleven heel discreet en er werden geen dreigementen geuit voor de camera. Ook ging een ploeg van technici aan het werk om de uitwerking van de financieringswet te bekijken aan de hand van eigen berekeningen.


De Wever werkte na zijn contacten aan een nota waarin iedere partij zich moest herkennen en toegevingen moest doen. De geluiden van de technici waren niet geruststellend en toen ik op 17.10.10 om 15 uur de nota van De Wever diagonaal las, wist ik meteen dat dit absoluut niet gesmaakt kon worden door onze Waalse vrienden. Welgeteld 1 uur na de bekendmaking van zijn nota, werd deze door de PS als te Vlaams omschreven en lag de nota in de prullenmand. De Wever en zijn strategogroep dropen af en zaten mokkend toe te kijken naar een volgende episode.


Zonder de N-VA te willen kennen, stelde de vorst SP.A-kopstuk vande Lanotte aan als koninklijk bemiddelaar. Zijn onderhandelingswijze deed denken aan deze van Dehaene. Een zucht van verlichting ging door de Wetstraat. Hij pakte het heel grondig aan, daarbij geholpen door de NBB en het planbureau. Deze twee instellingen moesten op basis van de ramingen van de 7 partijen een uitkomst verschaffen die eindelijk werkbaar zou zijn voor de finale onderhandelingen over de financieringswet. Jammer genoeg zijn de onderhandelingen wegens familiale problemen thans tot volgende week opgeschort.


Maar intussen zijn de financiële markten ongeduldig aan het worden omdat ons land een hoge staatsschuld met zich mee torst en nog geen enkele inspanning heeft geleverd om de noodzakelijke besparingen in het vooruitzicht te stellen. De regering in lopende zaken kan geen beslissingen nemen en de onderhandelaars voor een nieuwe regeringen reppen met geen woord over besparingen uit schrik voor de ander. Daardoor liep de rente begin deze week op tot 4,02%, wat eigenlijk niet overkomelijk is. Toch mag dit een ernstig signaal heten. Met een staatsschuld van meer dan 100% van we in één jaar kunnen produceren en begrotingstekort van 4,8% is dit niet bepaald een gunstige positie. De vergelijking met Griekenland en Ierland gaat gelukkig niet op want de grootste schuldeisers ten opzichte van de staat zijn wij, Belgen.


Je ziet het. Na 180 dagen staan we nergens. Er is een voorzichtig optimisme te horen in de wandelgangen, maar de onderhandelingen over een sociaal-economisch beleidmoet nog gevoerd worden. En ook hierin staan de PS en de N-VA tegenover elkaar. Mij zou het niet verbazen indien er na de eindejaarsperiode verkiezingen worden uitgeschreven. Of dit wenselijk is, laat ik in het midden.


Delen Follow Tooike on Twitter

donderdag 9 december 2010

ogen

Een traan op je wang,

Zo vol van verdriet.

En toch is deze niet smaakloos,
Het is een moment waarop je
Schaduw je inhaalt.
Deze is niet donker en zwart,
Maar fonkelt in je ogen,
Die heel veel zeggen.


Je ogen lopen vol,
Is het angst voor het onbekende
Voor je toekomst of
Voor je verleden dat je nu inhaalt.


En toch zien je ogen meer dan je schaduw,
Ze zien blikken van anderen

Die lief naar je kijken.
Ze zien weerloze, ontspannende,
Vertederende en soms vragende ogen.

Net als hun ogen,
Verlangen de jouwe naar bevestiging.

Het tranendal meandert op je gelaat,
Zo vol van verdriet,
Verlangend naar iets ongrijpbaars.

De kleur van je ogen verwateren,
Het is de ondergaande zon.
Zo vol van verdriet,
Ze geven zich over aan de zee
Die ruist en je een harmonieuze
Melodie geeft
Die je ogen weer doen stralen


09.12.10


Delen Follow Tooike on Twitter

zondag 31 oktober 2010

ode aan mijn idool die ik mis

In het licht van de eeuwigheid komen we elkaar spoedig tegen:

Delen Follow Tooike on Twitter

zaterdag 9 oktober 2010

Zeppe en Zikki

Een zeer leuk filmpje gemaakt door kinderen uit het vierde leerjaar van de Gaspard de Colignyschool. Door ernaar te kijken stem je op het filmpje. Het doet mee aan een wedstrijd. Het beste filmpje wordt uitgezonden op K-Zoom.


Delen Follow Tooike on Twitter

zaterdag 21 augustus 2010

Optreden Leonard Cohen

Ik heb op 20.08.10 het optreden van Leonard Cohen bijgewoond. Ik was 3 uur sprakeloos. Op deze blog (hier onder) staan drie nummers van hem die je een beeld geven van de gevoelens die thans bij me naar boven zijn gekomen. Wij zijn mensen om lief te hebben en dit zeggen of dragen we nog te weinig uit. Onze beperking is dat we te veel gehecht zijn aan het verleden en dat we de we gemiste kansen van toen willen projecteren naar de toekomst. Daarbij wordt het heden uitgevlakt, terwijl we vandaag moeten zaaien om nog ooit te kunnen oogsten.

Tijdens het concert liet ik me verleiden om aan Yasmine te denken. In de laatste maanden van haar leven wilde ze Cohen coveren. Dit is al een moeilijke opgave en zeker wanneer je jezelf onbegrepen en verstoten voelt door de maatschappij. Haar laatste optreden heb ik gezien op internet en ze coverde hem op haar steil en met een dodelijke diepgang waarvoor velen de zaal uitliepen tijdens de pauze. Bij het horen van onderstaande drie nummers heb ik eens naar boven geknikt en tot het besef gekomen dat we onze gevoelens moeten leven en dit voor onszelf en voor anderen.



 
Delen Follow Tooike on Twitter

there ain't no cure for love

Liefde zit in je. Eenmaal je liefde bezit, blijft deze duren. Er bestaat geen medicijn tegen liefde. Speciaal voor iemand die ik liefdevol met mijn zijn durf aan te kijken en te zeggen there ain't no cure for love baby!


Delen Follow Tooike on Twitter

In my secret life

Durf je toegeven aan je diepste verlangens? Live now


Delen Follow Tooike on Twitter

vrijdag 16 juli 2010

Niet voor doetjes

Met een sportrolwagen en een beetje behendigheid kom je redelijk ver. Zie maar.


Delen Follow Tooike on Twitter

maandag 28 juni 2010

zondag 27 juni 2010

waarom is het nu al zo warm


Het komen en gaan van hogedrukgebieden en de hoeveelheid zon zijn dit niet de enige redenen waardoor de temperatuur zo’n spurt opwaarts maakt. Ook de toenemende droogte speelt hierin een prominente rol. De grond is inmiddels zo droog geworden, dat er amper nog verdamping optreedt.


Om dit uit te leggen, moeten we eerst terug naar hoe de zon de aarde verwarmt. De zonnestralen verwarmen op hun weg richting de aarde niet de lucht, maar stralen in op het aardoppervlak en pas in de bodem wordt de straling omgezet in warmte. Warme lucht heeft de natuurlijk neiging om op te stijgen en de onderste luchtlagen, dichtbij de grond, worden dan ook snel opgewarmd. De zon verwarmt dus niet de lucht, maar alleen de aarde. Het aardoppervlak verwarmt vervolgens weer de lucht door die opstijgende warmte.

Een deel van de straling wordt normaal gesproken gebruikt om het aanwezige vocht in de bodem te laten verdampen. Die straling wordt dus niet omgezet in warmte. Nu zit er vrijwel geen vocht meer in de bodem en komt er dus meer straling voor warmte beschikbaar. Daardoor kan de temperatuur nog een stukje verder oplopen.

Overadiabatische opwarming

Verder is het zo dat er de komende dagen maar weinig wind staat. De warmte hoopt zich laag in de atmosfeer daardoor gemakkelijk op. Tijdens een onbewolkte dag in de zomer is de temperatuur opbouw van de lucht droog-adiabatisch. Dit houdt in dat de lucht per 100 meter stijging 1 graad afkoelt. Als de lucht op 1500 meter hoogte, ofwel het 850 hPa vlak, bijvoorbeeld 8 graden is, dan kun je er in dit geval gemakkelijk 15 graden bij optellen en dan wordt het aan de grond dus 8+15=23 graden.

In het geval van droogte kunnen we spreken van een overadiabatische opwarming, ook wel bekend als superadiabatische opwarming. Zoals eerder beschreven warmt de lucht tijdens droogte nog iets sneller op en bij de bovenstaande berekening kan dan nog wel een paar graden opgeteld worden. Dan kom je dus al snel op zo’n 25 graden uit. De laatste dagen is al meerdere keren gebleken dat deze redenering opgaat. Je moet dan ook niet raar opkijken als het ergens in de komende tijd nog warmer wordt dan nu al wordt gedacht!



Delen Follow Tooike on Twitter

zaterdag 26 juni 2010

Strand toegankelijk voor personen met een handicap

Vanuit de filosofie “toegankelijkheid voor iedereen” wil het Brugse stadsbestuur ervoor zorgen dat personen met een handicap de kans krijgen om op een gelijkwaardige en zelfstandige manier hun bestemming kunnen bereiken.

Daarom organiseert het stadsbestuur van Brugge samen met de Provincie West-Vlaanderen en Intro (organisatie die festivals en evenementen toegankelijk maakt) het project “ Zon, zee…. Zorgeloos”, een toegankelijk strand voor iedereen.

Het strand van Zeebrugge is toegankelijk voor personen met een handicap van 1 juli tot 31 augustus 2010 (7 dagen op 7 van 10u 30 tot 18u 30).

Er staat een volledig uitgeruste unit (container) met aangepaste douche en toilet voor personen met een handicap aan de voet van de helling naast het badengebouw. Daarnaast worden assistenten opgeleid om de mensen te helpen bij hun persoonlijke verzorging of bij de transfer van de eigen rolstoel naar de strandrolstoel,… Het project richt zich niet enkel tot de rolstoelgebruiker maar ook op personen met een verminderde mobiliteit, het jonge gezin met de kinderwagen of oma en opa met het kleinkind.

Het strand van Zeebrugge is te bereiken vanuit het toegankelijk station of tramhalte, allebei gelegen in de strandwijk. Indien de persoon hulp wenst bij het traject naar het strand kan er op voorhand gebeld worden naar de assistenten op het nummer 0472/900 846.



Delen Follow Tooike on Twitter

donderdag 17 juni 2010

Handicap zonder grenzen

Als persoon met een handicap zet ik me blijvend in voor onze doelgroep. Op een degelijke en respectvolle manier wil ik mee helpen aan de verdere inclusie van personen met een handicap.

Ik kan dit slechts doen in het volle besef dat onze vrienden in het Zuiden ook deze inclusieweg willen opgaan, maar daartoe, nog meer dan wij, belemmerd zijn in hun ontplooiingskansen. Dit beeld is ontnuchterend en vormt juist een aanzet om met brio de inclusiegedachte te helpen uitbouwen.

In die zin ben ik heel blij dat ik van het PHOS de toestemming heb verkregen om hun brief op mijn webblog te plaatsen om je kennis te laten met de werking, activiteiten en sensibilisering. Tevens hoop ik dat je de petitie op de website van het PHOS ondertekent, want ook jouw handtekening telt.

BRIEF:
Teken onze petitie!

Personen met een handicap in het Zuiden op een zijspoor? Ze horen erbij, ook in de ontwikkelingssamenwerking!

                                                                                                        Brussel, 2010
Beste,

Misschien kent u PHOS, of anders stel ik het graag aan u voor. PHOS, Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking is een erkende niet-gouvernementele organisatie die een bijdrage wil leveren aan de uitbouw van inclusieve maatschappijen in het Zuiden waarin personen met een handicap worden gewaardeerd en een evenwaardige plaats krijgen. PHOS neemt hiervoor het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap als leidraad.

PHOS is trots om haar nieuwe campagne aan u voor te stellen. Er werden 8 cartoons gecreëerd die de situatie van personen met een handicap in het Zuiden aankaarten. De brochure ‘handicap en millenniumdoelstellingen’ geeft u de nodige feiten en cijfers over deze problematiek. Zie website: http://www.phos.be/ Met deze materialen wil PHOS het Belgische publiek sensibiliseren om hun handtekening te zetten onder onze petitie met de volgende 3 eisen:

1. Voor iedereen

Geef personen met een handicap evenveel kansen.

2. Voor de beleidsmakers

Investeer in ontwikkelingsprojecten die aandacht hebben voor personen met een handicap en integreer hen in het beleid.

3. Voor iedereen die actief is in het Zuiden

Betrek personen met een handicap bij ontwikkelingswerk


PHOS overhandigt deze petitie op 3 december 2010 aan de bevoegde Belgische overheden voor ontwikkelingssamenwerking. Het zou fijn zijn als u onze petitie steunt. En misschien willen uw collega’s, vrienden en familie hun handtekening onder onze petitie zetten? De petitie is ook te tekenen op onze website: http://www.phos.be/  Neem zeker eens een kijkje!


Vriendelijke groeten, en hopelijk tot gauw,

Nele De Backer
Coördinatrice


Platform Handicap en Ontwikkelingssamenwerking
Tivolistraat 45, bus 3
1020 Brussel
Tel: +32 2 421 24 30
nele.debacker@phos.be


Delen Follow Tooike on Twitter

woensdag 16 juni 2010

uitspraak van de dag

Tiens ZAF - URU op de VRT. Uruguay mag dan al mijn favoriet zijn op dit WK, vanavond supporter ik voor Zaffelare
Delen Follow Tooike on Twitter

zaterdag 12 juni 2010

donderdag 10 juni 2010

Thomas heeft 3 kinderen.

Een tijdje ontmoette ik Thomas, die ik in jaren niet meer gezien heb. Het beginnend deel van ons gesprekje wil ik hier voor je neerpennen.

“Ah, Tooike. Lang geleden. Hoe gaat het ermee?”
“Vrij goed, dank je en met jou?”
“Heel goed, jong. Ik ben gelukkig getrouwd en heb 3 schatten van kinderen.”
“Hoeveel jaar zijn ze?”

Zijn antwoord was Thomas ten voeten uit.

“Wel Tooike, het product van hun leeftijden is gelijk aan 36.”
“Zeg man, wat ben ik daar nu mee. Je bent even geschift als toen.”
“Ja ok. Je hebt gelijk. Ik zal je er bij vertellen dat de som van hun leeftijden gelijk is aan het huisnummer ginds…”
“Ja, bedankt hoor. Ik weet nog steeds niet hoe oud ze zijn.”
“Allez vooruit, en als ik je nu vertel dat de oudste een roste is.”
“aha, nu weet ik het tenminste hoe oud ze zijn!”

Maar weet je het? Laat het me weten per e-mail.



Delen Follow Tooike on Twitter

maandag 31 mei 2010

Rijdt Fabian C. een brug te ver

Dit filmpje kan dynamiet worden. Indien dit de waarheid is, is het gedaan met de wielersport. Kijk zelf en je gelooft amper wat je ziet! Eén woord: shockerend


Delen Follow Tooike on Twitter

zaterdag 22 mei 2010

de beurscrash van 2010 zit er aan te komen

Op donderdag 6 mei ’10 was er even paniek op de Dow Jones. Aandelen gingen toen op een half uur tijd 9,2% lager!


Waarom schrijf ik dit? Omdat ik denk dat het opnieuw zal gebeuren!

En deze keer zullen de koersen geen 10% dalen maar 20% of 30%.

Ik vrees namelijk dat hetgeen we vandaag meemaken veel gelijkenissen toont met de depressie van de jaren '30.

Laat me je vertellen hoe het er toen aan toe ging.

Het was een bloedbad. Miljoenen beleggers verloren miljarden dollars. Er was een wereldwijde paniek. Het was de verschrikkelijkste periode uit de geschiedenis van de aandelenmarkten.

Beleggers die in 1929 aandelen kochten, verloren 89% van hun vermogen. Vele anderen, die aandelen kochten op margin, verloren alles.

Wat? Zoiets kan vandaag niet gebeuren? Dat dacht ook bijna iedereen in die tijd. Sterker nog, op vrijdag 25 oktober 1929, amper vijf dagen voor "Zwarte Donderdag", verklaarde President Herbert Hoover:

"De fundamentele economische activiteit van het land is gezond en voorspoedig."

Natuurlijk, President Hoover zat fout. Net zoals iedereen die dacht dat het allemaal wel goed zou komen.

En net zoals ze fout zijn vandaag!

Geloof het of niet, maar we krijgen opnieuw een grote depressie. Op korte termijn. Een verwoestende crash zal iedereen in snelheid nemen.

Natuurlijk, het zal niet precies zijn zoals tijdens de jaren '30. Er zijn vandaag andere factoren in het spel. Zoals derivaten. Maar, vergis je niet, het wordt een complete ramp!

Hetgeen nu op ons afkomt, is de ergste en hevigste beurscrash die beleggers van onze generatie ooit zagen. Er is geen ontkomen meer aan.

Waarom?

De wereldwijde overheden hebben de eerste fase van deze crisis, de kredietcrisis, proberen te stoppen door gigantische bedragen te spenderen.

Eerst waren er miljarden en miljarden euro's nodig om de banksector te redden van een complete neergang. En even later waren er nog eens gelijkaardige sommen nodig om te vermijden dat de economie de afgrond inging.

Het resultaat van deze massale ingrepen? De overheid dreigt nu zelf failliet te gaan!

Griekenland werd reeds op de knieën gedwongen. En velen anderen wachten hetzelfde lot.

Ierland bijvoorbeeld, kampt eveneens met een begrotingstekort van 14,3%. De overheidsschulden liggen met 64% misschien wat lager maar daar staat wel tegenover dat particulieren en de financiële sector ook nog eens tegen een gigantische schuldenberg aankijken. Het land lijkt een vogel voor de kat.

Zelfde verhaal voor Spanje. Het begrotingstekort heeft met 11,2% een dramatische omvang aangenomen en daar komt nog ééns bij dat meer dan 20% van de bevolking zonder werk zit momenteel. Voeg daar een versbakken vastgoedcrash aan toe en je zit met een financiële kater die je nooit meer te boven komt.

En ook buurland Portugal zit financieel in moeilijke papieren. Met een schuldratio van 77% en een begrotingstekort van 10% loopt men reeds in het vizier van speculanten. De rente stijgt ... de banken staan onder druk ... en de obligatiekoersen crashen. Zal Portugal deze aanvallen overleven? Ik zou er niet meteen op rekenen.

Ik sluit het rijtje af met een mastodont: Italië.

Met meer dan 1.000 miljard euro aan schulden, mag je er niet aan denken wat er zou gebeuren wanneer ook zij in de problemen komen.

Inderdaad. Wanneer, en niet indien! Ik kan me amper voorstellen dat de Italianen nog veel langer de steun van beleggers genieten.

De overheidsschuld is met 116% even hoog als in Griekenland en dat is niet het enige wat de twee landen gemeen hebben. Ook in Italië maakte de overheid namelijk gebruik van financiële spitsvondigheden om de begrotingstekorten beter voor te stellen dan ze daadwerkelijk zijn.

We zijn op een punt gekomen dat je niet anders meer kan dan rekening houden met het faillissement van één of meerdere van deze landen.

En wanneer dat gebeurt, is het hek helemaal van de dam.

Iedereen die obligaties bezit van deze landen, incasseert een monsterverlies.

Ik heb het dan niet alleen over je pensioenfonds die een flinke slag van de hamer krijgt, maar ook je bank en verzekeringsmaatschappij. Deze instellingen bezitten voor miljarden en miljarden euro's aan obligaties van deze landen. De kans is groot dat zij het niet zullen overleven.

Natuurlijk, je kan de werkelijkheid compleet negeren en denken dat het allemaal wel goed komt. Maar dat zou een bijzonder kostelijke vergissing zijn.

Aandelen gaan crashen. We zagen recent al hoe de markt op een half uur 10% onderuit ging omdat niemand nog bereid was aandelen te kopen.

Kan je je voorstellen hoe diep aandelen kunnen zakken wanneer beleggers wereldwijd in paniek slaan en uitverkoop houden? Dat betekent op zijn minst een koersdaling van 50%. En misschien wel 60% of 70%!

Maar geen paniek. Geloof het of niet, er zit ook een zonnige kant aan de komende crash. Er zijn namelijk diverse manieren om jezelf te beschermen in tijden zoals deze. Sterker nog, met de juiste strategie kan je zelfs geld verdienen aan deze onfortuinlijke gebeurtenissen.

Kijk, terwijl miljoenen beleggers miljarden verliezen in de komende crash, zijn er anderen die, op hetzelfde moment, een klein fortuin verdienen!
Delen Follow Tooike on Twitter

vrijdag 14 mei 2010

Feliciennes broer gaat ook op stap

ASSENEDE - Felicienne, de afgerichte zeug die wandelaars in Oosteeklo op sleeptouw neemt, krijgt gezelschap. Met Felicien gaat nu ook het kleine broertje mee op stap.

Godfried Stockman, lid van de nieuwe gidsenopleiding van de provincie Oost-Vlaanderen, lanceerde eind vorig jaar de varkenswandelingen in Oosteeklo. Daarbij steelt de zeug Felicienne met haar aanwezigheid de show. Door het succes wordt nu ook het kleine broertje Felicien klaargestoomd voor het grote werk. 'Er zou maar eens iets moeten gebeuren met Felicienne: dan sta je daar schoon met je varkenswandeling. Als je twee varkens hebt, is de continuïteit verzekerd. Het is de bedoeling dat ze elkaar afwisselen. Zeker als er kinderen meegaan, neem ik de kleinste mee. Het varkentje eens strelen of het lijntje eens vasthouden: een kind houdt daar wel van.'

Maar Felicien is geen gemakkelijke, stellen we vast tijdens een van de wekelijkse wandelingen: de nieuwste aanwinst gaat bij momenten als een razende tekeer. 'Hij roept en brult alsof hij gekeeld wordt, maar zodra je aan het wandelen bent, gaat dat langzaam weg', zegt Stockman. 'Het is een moeilijke en hij doet nog zeer onnozel. Dat moet er nog uit. Komt dat nu omdat het een mannetje is? Misschien. Ik weet het niet.'

Wandelen met een varken blijft een niet-alledaags zicht. 'Mensen kijken raar op en lachen vriendelijk. Tegenwoordig zie je geen varkens meer. Die zitten in stallen en komen er niet meer uit. Wij willen aantonen dat je zelfs een gewoon varken wel degelijk kunt opleiden. Het is niet de bedoeling dat ze zitten of een pootje geven, hoewel het schijnt dat het wel degelijk kan: alleen heb ik geen tijd om er elke dag tien uur mee bezig te zijn. Als ze mee stappen, is het voldoende.'

Godfried is op zoek naar mensen die Felicien en Felicienne ook eens willen uitlaten. 'Ik dacht dat ik wel een of andere gepensioneerde boer zou vinden, maar er was niemand bereid. Het is nochtans een beetje zoals met een hond wandelen. Alleen heb je met een varken geen band: dat doet zijn eigen ding, wandelt mee en staat af en toe eens te koppen. Hoe meer mensen er mee wil wandelen, hoe liever. Felicien en Felicienne moeten getraind blijven. Als je een varken drie dagen met rust laat, wordt het lui.'

Van varkens, zwarte zusters en bosluchten, Oosteeklo en Lembeke, een proefwandeling door het heden en verleden van Oosteeklo, langs bos, bunkers, abdij, kasteel en brouwerij in het aangename gezelschap van Felicienne. Boeken kan vanaf 15 personen, uitgebreid of minder uitgebreid, mét of zonder bijpassend varkensmaal. Info: www.meetjeslandsegidsen.be

Delen Follow Tooike on Twitter

woensdag 28 april 2010

Noodzakelijke rateltikkers

Amper 76 van alle Vlaamse verkeerslichten zijn uitgerust met speciale ‘rateltikkers' voor blinden.


Amper vijf procent van alle Vlaamse verkeerslichten is uitgerust met speciale rateltikkers voor blinden. De reden: het lawaai werkt zienden en in de eerste plaats de omwonenden op de zenuwen. ‘Schandelijk', zeggen ze bij blindenvereniging Vebes.

Van de 1.459 verkeerslichten op de Vlaamse gewestwegen zijn er amper 76 uitgerust met een rateltikker of een blindendrukknop, dat is een kleine 5,2 procent.

De meeste van die toestellen zijn terug te vinden op de Antwerpse gewestwegen (10), in Hasselt (11) en in Brugge (12). Maar in andere steden en gemeenten is het voor blinden vaak zoeken naar zo'n rateltikker.

‘Dat op zich is al erg', zegt Yvette Vervoort, voorzitster van Vebes, de Vereniging van Blinden en Slechtzienden. ‘Maar nog erger is de reden waaróm er zo weinig staan. Mensen ergeren zich aan het geluid. We zijn wel wat gewoon als het over onverdraagzaamheid gaat, maar dat mensen zich ergeren aan het geluid van zo'n rateltikker is beledigend.'

‘Er is zoveel omgevingslawaai, motors razen soms in een snel tempo voorbij de dorpskern: dat vindt iedereen maar normaal. Maar als er dan zo'n rateltikker aanslaat, is dat voor sommigen plots een groot probleem.'

‘Onbegrijpelijk', vindt Vervoort. ‘In grootsteden zoals Londen of Praag vinden we wel aan elk verkeerslicht zo'n rateltikker. In België daarentegen wordt er alleen maar over gepalaverd.Ooit heeft men er zelfs aan gedacht heeft om de rateltikkers uit te schakelen tussen 20 uur 's avonds en 7 uur 's ochtends. Maar ook al zijn we blind, ook wij komen 's avonds nog buiten.'

Vlaams minister van Mobiliteit Hilde Crevits (CD&V) geeft toe dat rateltikkers geregeld aanleiding geven tot reacties over geluidsoverlast, zeker 's avonds.

Toch denkt de minister er aan om de speciale toestellen op grote schaal te installeren, op voorwaarde dat het om geavanceerde exemplaren gaat, die zo weinig mogelijk lawaai maken.


Bron: De Standaard

Delen Follow Tooike on Twitter

Het falliet van Griekenland (de cijfers)

 Ik was misschien te vroeg met mijn voorspelling, maar hetgeen ik vreesde vorig jaar, wordt vandaag werkelijkheid!


"Kleine landen die redder in nood willen spelen voor een te grote banksector, kunnen in zeer moeilijk vaarwater terecht komen. Ijsland was een beetje de kanarie in de koolmijn maar het heeft niemand belet om alsnog af te dalen.

Fortis heeft bijvoorbeeld in zijn ééntje twee keer zoveel schulden dan heel België. Je kan je terecht de vraag stellen of kleinere landen wel de middelen hebben om grote banken te ondersteunen?

Een aantal Oost-Europese landen, maar ook enkele landen binnen de Europese Unie hebben hun hand overspeeld en zijn virtueel failliet.

Het gevolg? Argentijnse toestanden. Landen die niet meer in staat zijn hun verplichtingen na te komen en hun schulden af te betalen!"

En amper enkele maanden geleden vroeg ik mij luidop af welke landen de verplichtingen niet meer kunnen nakomen.

Het antwoord is intussen bekend: Griekenland!

Griekenland zal in de komende maanden meer dan waarschijnlijk aankondigen dat men de schulden niet langer kan betalen.

Ondanks de Europese noodlening ...

Ondanks de miljarden van het IMF ...

... en ondanks de reeds aangekondigde besparingsplannen!

Hoe ik zo zeker van mijn stuk kan zijn? Simpele wiskunde.

Griekenland heeft een bruto nationaal product van 237 miljard euro. De overheid roomt hier 36,9% van af in de vorm van belastingontvangsten. Dat komt neer op ongeveer 87 miljard euro.

Maar ze spenderen echter 119 miljard waardoor een tekort van 32 miljard euro ontstaat. Om het tekort weg te werken, zou men 27% van de uitgaven moeten schrappen!

Uitzichtloos? Wacht, het wordt nog erger...

Griekenland heeft een overheidsschuld van 273 miljard euro. Deze schulden worden gefinancierd op de financiële markten waar men tegenwoordig al meer dan 10% rente moet bieden om aan geld te geraken. Voor kortere looptijden (2 jaar) zit men zelfs aan 15%.

Indien Griekenland in de toekomst 10% rente dient te betalen, betekent dit een jaarlijkse interestlast van 27 miljard euro ... of 26% van hetgeen men jaarlijks ophaalt aan belastingen.

Voor iedere vier euro inkomsten die de overheid realiseert, moet er één euro worden afgedragen aan rente!

Is het dan zo gek dat Duitsland treuzelt om Griekenland miljarden extra toe te schuiven? Het enige wat hiermee bereikt wordt, is het kopen van tijd. Maar het lijkt niet meer dan een doekje voor het bloeden. Uitstel van executie, zeg maar.

Al gelooft de Begische ... euh ex-minister van Financiën Reynders nog dat we uiteindelijk geld zullen verdienen door de Grieken een miljard euro te lenen.

Maar hij dacht indertijd ook dat we slapend rijk gingen worden door de banken te redden. Ik vrees een beetje dat het geld dat we naar Griekenland sturen in hetzelfde diepe zwarte gat terechtkomt als dat van de banken.

Door de hoge rente zit Griekenland in een vicieuze cirkel die George Soros omschrijft als een "death circle". Grote tekorten en hoge schulden zorgen voor hogere rentetarieven ... waardoor de uitgaven weer stijgen ... en de tekorten uiteindelijk nog groter worden.

Er is geen uitweg meer uit deze val!

Ik vrees dat het slecht zal aflopen. Griekenland zal uiteindelijk in default gaan, hetgeen ook meteen het einde betekent van het nationale banksysteem.

Lokale banken bezitten behoorlijk wat staatsleningen en indien ze daar zwaar op moeten afboeken, zakt het financieel systeem als een pudding in mekaar.

Hiermee is de kans heel reëel dat de eurozone uit elkaar valt.

Delen Follow Tooike on Twitter

zondag 25 april 2010

onze overtuiging

De Belgische katholieke gemeenschap is in shock na de schuldbekentenis van Mgr. Vangheluwe. Wie de christelijke waarden nastreeft, kan niet anders dan verbijsterd zijn en zich vragen stellen. Wie gelooft die mensen nog? Wordt het geen tijd dat het celibaat wordt afgeschaft? Leidt het celibataire leven niet tot pervese ideeën, laat staan daden? Wat zal er nog uitkomen? Het zijn vragen die ik meermaals gesteld kreeg en die me er toe aanzet om deze tekst te schrijven.



Dat mensen zich vragen stellen, is begrijpelijk. Toch is het noodzakelijk en cruciaal dat pedofilie wordt losgekoppeld aan het priesterambt. Ik heb de afgelopen dagen vele artikels gelezen die deze stelling alleen maar kunnen bevestigen.


Theologe Katrijn Demasure raakte het onderwerp aan in het boek over Kerk en pedofilie: Als de draad gebroken is, waarin ze stelt dat men vaak ten onrechte redeneert dat het logisch is dat priesters kinderen misbruiken. Ze moeten vaak hun seksualiteit verdringen en dat leidt tot pervers gedrag. Dat klopt natuurlijk niet.


Demasure geeft zelf een andere reden waarom pedofilie de Kerk heeft aangetast: “Pedofielen hebben een zeer laag zelfbeeld. Om dat te compenseren, kiezen ze beroepen die een hoog aanzien hebben en die hen gemakkelijk toegang tot kinderen geven. Dus zie je hen vaak opduiken in het onderwijs, in de Kerk, in het jeugdwerk, …” Een stelling die beaamd wordt door de Duitse gerechtspsychiater Hans Ludwig Kröber: “Je wordt niet pedofiel bij gebrek aan seksuele contacten met volwassenen. Dan begint de man niet plotseling aan jonge jongens te denken. Je wordt dus net zomin pedofiel door priester te worden als je pedofiel wordt door kapper te worden.”


In de geneeskunde wordt pedofilie beschouwd als een pathologie, een ziekte waaraan iemand lijdt. Hoe pervers hun daden ook moge zijn, deze mensen moeten psychiatrisch behandeld en begeleid worden.


Ons christen-zijn vraagt juist een inspanning te leveren, hoe moeilijk dit ook moge zijn, om degene aan pedofilie lijdt te blijven helpen door hen bijvoorbeeld door te verwijzen naar psychiatrische hulpverlening. Wij kunnen immers geen christen zijn als we niet in staat zijn om onze naaste lief te hebben zoals onszelf. We moeten juist verhinderen dat deze man of vrouw nog verder kwaad doet.


Anders is gesteld is het met de functie die deze man of vrouw bekleedt. Zoals aangetoond moeten we deze kunnen helpen, maar we moeten zijn of haar functie direct, en al dan niet tijdelijk, ontnemen. Daar mag geen medelijden spelen. Het is ten zeerste bedroevend dat de man in kwestie 25 jaar aan het hoofd heeft gestaan van een bisdom. Daarmee bezoedelt hij niet alleen de functie van alle priesters en geestelijken, maar bovenal kleineert hij dagelijks zijn slachtoffer, wat verderfelijk is. Hier moeten we kordaat optreden en is de mogelijke persoonlijke relatie van secundair belang. We moeten stellen dat het genoeg is geweest. Daarom ook is het een heel positief gegeven dat onze kardinaal krachtdadig en accuraat heeft opgetreden. Dat zorgt ervoor dat het instituut Kerk stilaan haar juk aflegt van rigiditeit en onbeweeglijkheid. Onder haar goedkeuren heeft de Belgische bisschoppenconferentie de Commissie voor de behandeling van klachten wegens seksueel misbruik binnen de pastorale relatie opgericht die onafhankelijk kan werken, en die sinds kort geleid wordt door kinderpsychiater en rector Peter Adriaenssens.


Terugkomend op de vraag Wie moeten we nog geloven als zelfs de dienaars van God zich vergrijpen aan walgelijke daden, is eigenlijk vanuit ons christen-zijn een beetje verkeerd. Het gaat over wat wij geloven. Wij zijn christenen omdat we geloven in God, in het evangelie, en we willen de consequenties daarvan dragen doorheen de waarden en liefde die God en Jezus ons heeft getoond. Ons geloof is waardeloos als we slechts enkel en alleen geloven in de dienaars van God. Voor hen is de bijzondere taak weggelegd om ons nog dichter bij God te brengen. Dat kunnen ze pas doen als ze integer en oprecht liefdevol hun taak opnemen en volbrengen. En zoals aangetoond en bewezen is, zijn er hier, zoals in elke bevolkingsgroep, ook rotte appels die dienen verwijderd worden


Delen Follow Tooike on Twitter

maandag 19 april 2010

een opsteker

Belangrijker nog is dat de overwinning van Gilbert een opsteker is voor het Belgische wielrennen


De overwinning is een opsteker. Dat is een meevaller. Het had ook een afknapper kunnen zijn. Of een zoethouder, een misser of een uitglijer. Dat zou pas een giller zijn geweest.

Ik heb het over woorden die je niet zo vaak gebruikt in de frisse lucht, maar in verslagen schijnen ze wel te gedijen. En als je er even bij stilstaat, blijken ze best wel interessant, zoals meer dingen die woekeren in verborgenheid.

Het zijn zelfstandige naamwoorden, en zijn gemaakt van de stam van een werkwoord en de uitgang –er. Op die manier kun je er tienduizenden maken in het Nederlands waarbij iedereen meteen begrijpt waarover je het hebt. Een bloemschikker, een kontlikker, een cannabiskweker, een wielrenner. In al die gevallen krijg je een mannelijke persoon die zich ergens mee bezighoudt.

Sommige van deze woorden slaan niet op mensen. Ik denk aan de vliegenvanger, de grasmaaier, de wekker. Slechts zelden zul je twijfelen of het om een apparaat of een persoon gaat, maar bijvoorbeeld een vaatwasser en de sneeuwruimer kunnen voor de twee.

Merkwaardiger is dat het woord op –er soms aanduidt wie of wat het ‘slachtoffer’ is van de handeling. Een bijsluiter bijvoorbeeld is niet iemand die iets bij sluit, maar iets wat ergens bij gesloten wordt. Op dezelfde manier is een deurhanger iets wat aan de deur wordt gehangen.

Ten slotte kennen we er-woorden die de oorzaak aanduiden van de handeling in het werkwoord. Een giller doet ons gillen en een dijenkletser doet ons kletsen op de dijen.

We keren terug naar de opsteker. In tegenstelling tot de meevaller (die meevalt) en de zoethouder (die ons zoet houdt), zie je niet meteen wat de opsteker zou kunnen opsteken. Daar moet een andere verklaring voor zijn. Die vindt de taalkundige Paul Kempeneers in het rijksarchief in Leuven. Uit de Rekeningen van de drossaard van hertogdom Aarschot leert hij dat ene Jasper Verhofstadt ‘met eenen opsteker’ aangevallen werd in 1551. Vier jaar later een vergelijkbaar feit: ‘eenen ghenaempt henrick leysens anno XVCLV heeft eenen ghewondt ghehadt, gheheeten henrick koenen, met eenen opsteckere van achtere in zynen rugge.’

Een opsteker is dus een soort mes, een dolk. Het Woordenboek der Nederlandse Taal weet meer. Het woord is verwant met het Duitse Aufstecher en betekent ‘een werktuig waarmede men iets open steekt’ en dat doorgaans in een schede werd gedragen als wapen.

Je weet dat het cynisme me niet vreemd is. Dus als ik tegen je zeg: ‘ik steek een mes in je rug’, is het bedoeld als een opsteker.

Delen
Follow Tooike on Twitter
Site Meter