De warme woorden, de volle zinnen
vertellen geen verhaal, doch doen ze me huiveren.
Het is een lied van een nachtgaal.
De tengere verschijning van je lichaam,
doen mijn woorden sterven.
Je gracieusheid, je stille beweeglijkheid is ontroerend.
Ik voel me alleen, maar niet zonder jou.
De bergen slorpen de kabbelende zee op,
de zomerregen doet de droogte sterven,
de wind waait alle zandkorrels weg,
de vissen exploreren de diepte van de oceaan.
Hier sta ik, te verlangen naar hoop,
te hopen op hunkering.
Mijn gesloten ogen ontwaken en turen rond;
ik zie bergen in zee,
wegkwijnende oases in de droogte,
klittende vaste grond.
Ik voel me alleen, maar niet zonder jou.
De desolaatheid van ons plekje wordt verstoord
door een huppelend marmotje en fladderende vlindertjes.
Het twee-zijn is aanwezig,
Ons grijpen voelt het marmotje;
Ik voel jou, maar niet alleen.
De fierheid van het marmotje kent geen grenzen.
Als een dief in de nacht ontsnapt het uit onze handen;
mijn handen voel ik niet meer,
ik voel jou...
Je streelt m'n stem, mijn vingers verkennen je strelende ogen;
Je ogen worden vochtig,
je gelaat is zo zacht.
Onze handen steken we weg,
en maken plaats voor je lippen
die langzaam onzichtbaar worden.
Ik voel.
Ik voel je innerlijkheid,
de warmte van een eeuwige vlam,
die schittert in je hart.
Ik raak je angsten;
de laatste rillingen van het smeltend ijs.
Ik hoor je hart voortdurend kloppen tegen mijn longen.
Het zingt een lied van een nachtegaal.
Ik voel jou...
Je voelt mij...
Je voelt...
Wij voelen...
Delen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten