vrijdag 17 januari 2025
De zorgsector: het onderwijs
Sinds het aantreden van Minister Demir, is het onderwijs met haar noden en andere terechte besognes een bijna dagelijks nieuwsitem geworden. Ondertussen zijn bijna alle problemen door de verschillende actoren benoemd. Toch is het frappant te constateren dat er zo weinig nieuws te rapen en te lezen valt bij de onderwijskoepels.
De indruk bij iemand die niet in het onderwijsveld staat, is dat er een spanningsveld is tussen het zorgdragen voor alle leerlingen en de kennisoverdracht. In wezen is het overdragen van kennis de kerntaak van het onderwijs. Maar helaas wordt vastgesteld dat het strak aanhouden van deze kerngedachte inflatoir is, ondanks de geleverde en gewaarde inspanningen van onze gedreven leerkrachten.
De uitdagingen waarvoor ze dagelijks staan, zijn enorm en mogen zeker niet verbloemd worden: leerlingen met extreem ongewenst gedrag, leerlingen met een migratieachtergrond van wie de (beide) ouder(s) de Nederlandse taal niet machtig zijn, leerlingen met zware zorgnoden die willen participeren aan het inclusieve onderwijs, … Een gevoel van machteloosheid is het lerarenkorps niet vreemd. Dit hebben ze deze week in een brief aan de Vlaamse ministers van Onderwijs en Welzijn nog maar eens aangetoond.
Toch kan er op deze gerieven geen eenduidig antwoord gegeven worden. De oorzaken van deze problematieken zijn te divers. Neem nu de leerlingen met extreem ongewenst gedrag. Deze groep is zeer kwetsbaar. Ze zijn als het ware “draaideurleerlingen” geworden met een dikwijls fragiele thuissituatie. Hoe ga je daar als school of scholengroep met om zonder het oog te verliezen op de zorg van andere leerlingen?
De oplossing die Minister Demir aanreikt om de leerkrachten weer centraal te durven stellen, is de bocht een beetje afsnijden. Aan het gezag van leerkrachten en directies mag niet getornd worden, maar het probleem is sectoroverschrijdend.
Willen we het onderwijs kwalitatief verbeteren, dan moeten we kijken naar de thuissituatie en deze verbeteren met flankerende maatregelen in samenwerking met departementen van Welzijn en Justitie. Een gedegen en maatgerichte welzijnsaanpak, dat resultaatsverbindend is, is zeer uitdagend en dringt zich meer en meer op en dit in het belang van de leerling en zijn/haar ouders. En waar de situaties hardnekkig en destructief blijven, kan een gepast sanctionerend toegepast worden (bv. de rechtstreekse inning van (een) deel van het groeipakket door de scholen).
Deze bottom-up-methode die toegepast kan worden op alle andere uitdagingen van het onderwijs, die ik niet allemaal wil belichten in dit artikel, kan ervoor zorgen dat het onderwijs terug kan excelleren. Indien deze jongeren als een verloren generatie bestempeld wordt, dan falen we als maatschappij en dit willen toch niet?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten