Madeliefjes

Ik daag iedereen uit die dit leest om het leven te leven en de wereld te bekijken met kinderlijke ogen. Iedereen bouwt zijn of haar carrière terecht verder uit. Op privévlak zijn we volop met ons gezinnetje en stellen alles in het werk om het morgen nog beter te hebben dan vandaag.
Deze drie aangehaalde voorbeelden zijn erg nobel, maar we dreigen onszelf meer en meer te verliezen. Wanneer denken we eens aan onszelf, al is het maar voor eventjes? Door onze, dikwijls verplichte, flexibiliteit staat onze levenselastiek voortdurend op spanning. En een elastiek dat op spanning staat, verliest na enige tijd rek. Ik ga wel enigszins kort door de bocht, want de dagelijkse liefde die we ontvangen van onze partner en kindjes is altijd verteterend en zwengelt onze daadkracht, inzet en onze liefde juist aan.


Maar hoevelen hebben zich de volgende vraag gesteld: “Zie ik mezelf graag?” Een vreselijk lastige vraag, vind ik dit. Leven we dan enkel om onszelf graag te zien? Dit beweer ik echt niet, want narcisme is toch iets anders dan zelfliefde. Neen, zelfliefde kan je mijns inziens het beste meten door de volgende stelling: gun jezelf datgene wat je aan de ander geeft. En daarmee is het vleugje egoïsme en egocentrisme meteen weg.

“Zie ik mezelf graag?” Zoals we onze kindjes willen beschermen en een assertieve opvoeding willen geven, zo moeten we ook bezig zijn met onszelf. Sterker nog, soms is het nodig om eens terug in de huid van onze zoon of dochter te kruipen en mee op ontdekkingstocht te gaan. Immers, een kind ontdekt zoveel nieuwigheden en kan er verrukt over zijn.


We zijn dit stadium ontgroeid en het leven rondom ons gaat maar voorbij. En net dan gebeurt het dat het leven ons terug raakt doorheen onze jonge kinderen. “Kijk mama, ik heb 5 madeliefjes voor jou geplukt. Kijk mama, hoe mooi ze zijn met hun blaadjes en het stengeltjes. Wil je ze in een bekertje water zetten?” Door het gebaar van een verrukt kind, worden we ontroerd. We zien elke dag madeliefjes, toch wanneer de natuur op haar mooist is. Maar letten we erop? Ik denk het niet of toch zelden.

Ons verrukt dochtertje of zoontje laat ons met hun ogen zien hoe een madeliefje er uit ziet. De ontroering kan groot genoeg zijn om ons een traantje te doen wegpinken. Op dat moment vergeten we de dagelijkse besognes en bezorgt ons een boost.


Vreemd toch dat we telkens een katalysator (vergeef me dit woord als vergelijking met kinderlijke en onschuldige wezentjes) nodig hebben om ons opnieuw te laten verwonderen. Het is dankzij onze onvoorwaardelijke liefde voor hen dat zij in staat zijn om ons te verwonderen. Waarom zou het dan niet mogelijk zijn om deze liefde ook te laten afstralen op onszelf. Net zoals deze liefde bijdraagt tot het geluk van onze kindjes, zo draagt het ook bij tot ons geluk.


Laten we opnieuw het pad van de verwondering inslaan en leef het leven. Het is ons gegund.

Delen